Indrukwekkend Citadelle
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
18 November 2014 | Haïti, Pétionville
Onverwacht keerde ik in korte tijd snel terug naar de Dominicaanse Republiek, in verband met dringende informatie waar door een van onze donateurs om werd gevraagd. Vanwege de tijdsdruk reisde ik dit keer per vliegtuig. Toen ik maandag 27 oktober tegen de avond op het vliegveld kwam, was er echter niemand te bekennen bij Tortugair. Na van het kastje naar de muur gestuurd te zijn, reden we naar het kantoor van Tortugair, waar me verteld werd dat het vliegtuig al drie weken pech heeft en er dus geen vluchten zijn. Maar reserveringen gaan blijkbaar wel door... Er bleek nog een andere vluchtmaatschappij te zijn, waarbij ik gelukkig nog mee kon. Met een man of tien namen we plaats in het kleine 'boemelvliegtuigje', waar de piloten zich in de smalle cockpit wringen, die niet afgesloten is van het passagiersdeel. De lucht kleurde roze en donkergrijs bewolkt. We vlogen over huizen, de meren langs de grens, bergen en algauw doemden de lichten van Santo Domingo op; slechts drie kwartier na vertrek landden we in het buurland. Het kostte collega Josue van SSID die me op kwam halen meer tijd om van kantoor naar het vliegveld te komen dan het mij kostte om van Port-au-Prince naar Santo Domingo te komen.
Net als een paar weken eerder werd ik ook nu weer gastvrij ontvangen en hartelijk verwelkomd bij huize Josue. Hun kerk runt een school met een Bijbels onderwijsprogramma, waar kinderen 1 of 2 dagdelen per week naartoe komen, buiten hun schooluren om. Het zijn veelal kinderen van niet-christelijke families, die zo wel Bijbels onderwijs meekrijgen. We bezochten de school kort voordat we naar kantoor reden. Daar hebben we die dag met z'n vieren gewerkt aan een verslag voor de donateur.
De volgende dag reisden we per auto naar Port-au-Prince, waar het weekend ervoor een collega uit Washington DC was aangekomen. We hebben haar meegenomen naar een jaarlijkse markt in het Suikerrietpark waar Haïtiaanse producten worden verkocht; zeepsteen, ijzerwerk, houtwerk, linnen, schilderijen, sandalen, handtassen, lampen, zelfs stenen wasbakken. Het ambtelijke vakwerk blijft knap indrukwekkend.
CWS en MCC organiseren gezamenlijk een conferentie over de woonsituatie in Haïti, 5 jaar na de aardbeving. Deze conferentie zal binnenkort plaatsvinden in Washington DC. Verschillende van onze partnerorganisaties hopen hieraan deel te nemen. We hadden een voorbereidende ontmoeting met alle sprekers, wat nu al tot interessante discussies leidde. De bedoeling is om een dialoog op gang te brengen tussen overheid en organisaties, een dialoog die min of meer is afgebroken in de loop der jaren, hoewel er veel te leren valt van wat gebeurd is, hoe het gedaan is, maar ook wat er niet gebeurd is.
Met collega Jasmine en Christian Aid bezochten we mensenrechtenorganisatie RNDDH, waarmee we samenwerken op het gebied van corruptie, geen eenvoudig onderwerp. Het is moeilijk om mensen te vinden die het onderzoek willen uitvoeren, vaak bang voor de gevolgen van deelname aan een dergelijk onderzoek. Een bewonderenswaardige organisatie, die in oktober aandacht schenkt aan de internationale dag van gevangenen door hun werk in gevangenissen in het hele land.
Het kleine team van Church World Service in Haïti is per november uitgebreid met een 'child protection officer', die zich zoals de naam doet vermoeden voornamelijk bezig zal houden met situaties gerelateerd aan kinderen. Ook willen we kijken hoe we onze beide prioriteiten in Haïti, voedselveiligheid en kinderbescherming, meer met elkaar kunnen integreren. Deze eerste weken zijn voor hem een kennismaken met onze partnerorganisaties en andere relevante instanties, die hem niet onbekend zijn wegens eerdere werkervaring. We namen samen deel aan een vergadering van de overheidsinstantie IBESR, in het kader van voorbereidingen van de viering van het 25 jarig bestaan van de conventie van kinderrechten.
Al enige tijd geleden hadden we afgesproken met collega's/vrienden van SSID en CWS om de grootste en best bewaard gebleven burcht van Haïti te bezoeken; de Citadelle, in het Noorden van het land. Door de vele regen van de afgelopen weken vielen de plannen bijna letterlijk in het water, wegens overstromingen in het Noorden, maar uiteindelijk konden we toch vertrekken op vrijdag 7 november. Met z'n vijven reden we via Gonaïves richting Cap Haïtien. Het is en blijft een mooie route door de bergen in het Noorden, groen en vruchtbaar. Eindelijk had ik voor het eerst de gelegenheid om kennis te maken met 'mijn' stad; Port Margot... Een mooie route; een rivier langs de weg in het dal, het dorp door, langs kerken, scholen, gemeentehuis, totdat we bij de zee kwamen, waar we omkeerden om verder te rijden naar Cap Haïtien. Daar overnachtten we bij familie van een van onze reisgenoten.
De volgende dag togen we met z'n zevenen op pad naar Milot, met de auto vanaf paleis Sans Souci naar een hoger gelegen parkeerplaats en vandaar te voet verder stijgend, een korte wandeling. Daar verscheen het indrukwekkende bouwwerk in de hoogte tussen de bergen, eerst deels in de wolken verscholen. De bouw van deze burcht, Citadelle La Ferrière, is begonnen in 1805, na de onafhankelijkheid, om het land te verdedigen tegen een eventuele terugkomst van de Fransen. Het is echter nooit als dusdanig gebruikt. De Citadelle is gebouwd door Henry Christophe, die 15 paleizen en burchten heeft gebouwd in het land. Hij was een vrije slaaf, vanuit de Bahamas naar Haïti gebracht.
De Citadelle biedt een overweldigend, prachtig uitzicht in alle richtingen; Artibonite, Noord, Noordoost, Noordwest; je overziet alles. Kogels en kanonnen liggen verspreid in en om de burcht. Een graftombe herinnert aan de zwager van Christophe die is overleden in de explosie van een springstofopslag. We klommen de burcht op; een heftig, gigantisch uitzicht rondom vanaf de smalle betonrand waar vroeger de soldaten wachtliepen. We bezochten ook de toiletten 'die nooit vol raken'; een gat dat uitkomt meters diep in de bosjes... We liepen naar de voorkant van de burcht, die gebouwd is in de vorm van een schip, zodat ze vanaf zee zouden denken dat wat ze zagen een schip was in plaats van een burcht.
Hoewel de musea in de Citadelle dicht waren, hebben we genoten van dit bijzondere bezoek. Het blijft imponerend om zo'n groots bouwwerk te bezoeken, op deze ligging, hoog in de bergen, en dan te bedenken dat dit meer dan 200 jaar geleden gebouwd is, in heel andere omstandigheden dan heden de dag.
We zaten een poosje buiten te genieten van deze bijzondere omgeving, even alles op ons in laten werken. Toen vingen we de terugtocht aan naar het lager gelegen dorp Milot, waar we het paleis Sans Souci bezochten. Daarnaast staat een ronde kathedraal/kerk, ook door Christophe gebouwd. Het paleis is waar hij samen met zijn vrouw woonde. Dit gebouw is in de aardbeving van 1842 vernield, maar de kamer, keuken en slaapkamers zijn nog herkenbaar, de muren staan nog overeind, inclusief de originele, gele kleuren van de muren, een buste/beeld staat in de tuin, een mooi grasveld strekt zich uit rondom het paleis, waar vlakbij een waterbron gelegen is. Heel mooi, heel ontspannen, ook heel bijzonder, te bedenken dat dit twee eeuwen geleden al gebouwd is. Bij het paleis liepen we de president van het senaat tegen het lijf, die waarschijnlijk in de buurt was vanwege het overlijden van de moeder van een senator, waardoor we in lange files belandden. We reden nog naar Labadie, een strand enkel toegankelijk voor cruiseschip gasten. Er lag deze dag inderdaad een cruiseschip aangemeerd. Het was al laat en we zaten vol indrukken van de dag, dus we keerden terug naar het huis waar we te gast waren.
De volgende dag reden we opnieuw naar Labadie, langs de kust vlak buiten de stad Cap Haïtien. Het cruiseschip was vertrokken. We namen een boot naar het dorp Labadie, liepen langs het dorpsplein, de waterbron, kerken en scholen en voeren toen naar het strand 'Belly beach', gelegen tegenover het dorp. Een klein, maar heel mooi strand, helder water, zandstrand, beschut door bomen. Fijn om mensen te zien genieten. Haïti is een bijzonder land, een prachtig mooi land, dat veel te bieden heeft. Wat een voorrecht dat we daar deze dagen van mochten genieten, met elkaar, een fijn gezelschap, afkomstig uit beide landen van dit eiland; de Dominicaanse Republiek en Haïti. Dobberen in zee, zelfs even bewegen op muziek, dansen in het water en op het zand. Mooi, ontspannen en fijn, dankbaarheid en zegen.
Intussen kreeg Josue, predikant, bericht van het overlijden van zijn buurvrouw en lid van zijn gemeente. We braken het ontspannen samenzijn daarom eerder af, namen de boot terug naar de auto en reden door naar Ouanaminthe, het Noordoosten. Daar zetten we Josue en Myriam af, die per bus naar Santo Domingo reisden om de volgende dag de begrafenis te leiden en bij te wonen. Wij keerden om en reden via Cap Haïtien terug naar Port-au-Prince. Cap Haïtien is flink aan het veranderen; de huizen die aan de zeekant stonden, worden allemaal afgebroken, de weg loopt nu weer langs de zee, waaraan straks een boulevard zal liggen, zoals het lang geleden ooit eerder was. Het regende in de bergen tussen Cap Haïtien en Gonaïves, dus we reden voorzichtig.
Een van de Dominicaanse collega's, Persida, bleef bij ons en heeft de rest van de week bij mij doorgebracht. Josue en Myriam kwamen na twee dagen weer terug naar Port-au-Prince. Persida en ik haalden ze op van het busstation, waar ze 's avonds in het donker en in de regen aankwamen. Het was te laat om Myriam nog thuis te brengen, dus gingen we met z'n allen naar mij thuis. De gastvrijheid is hier groot, er is altijd plaats voor een ander, ook al heb ik maar twee bedden, maar daar kun je prima met z'n drieën in slapen... Het is een voorrecht om gasten te mogen ontvangen en fijn te bemerken dat ze zich thuis en op hun gemak voelen.
De volgende dag hadden we met hetzelfde gezelschap een werkbezoek, om vier andere metgezellen kennis te laten maken met het werk van SSID in Ganthier en Boen; mijn nieuwe collega, de directeur van UMCOR, coördinator van ACT Alliance, plus MCC. De rit begon met een opstopping in Puits Blain, waar verbrande autobanden lagen na te smeulen bij een garage, een protest tegen de moord op iemand die uit de bank kwam en de garage ingevlucht was toen bandieten hem zijn geld wilden afnemen. Zijn vlucht mocht niet baten; ze namen niet alleen zijn geld, maar ook zijn leven. Een bedroevend fenomeen dat steeds meer een dagelijkse werkelijkheid wordt.
Een erg interessante dag, met boeiende gesprekken, veel vragen, ontmoetingen met inwoners van de dorpen Boen, Ganthier en Balan, bezoeken aan hun woningen, watertanks, geiten, kippenfokkerij. Het is te merken dat ieder zijn ervaring en perspectief meebrengt in een zo divers gezelschap, waardoor er heel wat aan bod kwam.
De rest van de week zijn de twee Dominicanen bij me te gast gebleven. Goeie gesprekken, wederzijdse waardering in woord en daad, gebed en Bijbel lezen voor het slapen gaan, hulp bij het water halen uit het reservoir en kokkerellen. Persida heeft op kantoor een Dominicaanse maaltijd bereid. Flinke 'teambuilding'... De week ervoor had ik ook een logé en bezoek dat me hielp om een Haïtiaanse maaltijd te bereiden, waar ik nog steeds moeite mee heb, zowel aangezien koken niet mijn hobby is als ook omdat het ellendig veel tijd kost. Het was in ieder geval gezellig met vijf bezoekers. De buurman nam ons mee z'n spinazietuin in en liet ons zien hoe de spinazie te oogsten, zodat we ook gelijk groente hadden voor de volgende dag.
KDRe is zich momenteel aan het herstructureren. Er zijn nieuwe comitéleden gekozen en ook is er deze maand een 'program officer' in dienst genomen om de dagelijkse werkzaamheden en samenwerking met organisaties in diverse delen van het land te coördineren. We brachten een bezoek aan Gadcobem om de nieuw betrokkenen kennis te laten maken met KDRe en haar partner organisaties. De nieuwe leden hebben ervaring in ontwikkelingswerk en onderwijs, wat te merken is aan hun vragen en de manier waarop ze met mensen omgaan. We bezochten een aantal woningen, spraken met de eigenaren en met leden van GADCOBEM. In deze zelfde periode ontvingen we eveneens goed nieuws van Woord en Daad: zij zullen de bouw van 6 nieuwe woningen financieren in dit gebied waar nog steeds vele gezinnen in golfplaten onderkomens wonen als gevolg van de aardbeving, inmiddels bijna 5 jaar geleden.
Net als een paar weken eerder werd ik ook nu weer gastvrij ontvangen en hartelijk verwelkomd bij huize Josue. Hun kerk runt een school met een Bijbels onderwijsprogramma, waar kinderen 1 of 2 dagdelen per week naartoe komen, buiten hun schooluren om. Het zijn veelal kinderen van niet-christelijke families, die zo wel Bijbels onderwijs meekrijgen. We bezochten de school kort voordat we naar kantoor reden. Daar hebben we die dag met z'n vieren gewerkt aan een verslag voor de donateur.
De volgende dag reisden we per auto naar Port-au-Prince, waar het weekend ervoor een collega uit Washington DC was aangekomen. We hebben haar meegenomen naar een jaarlijkse markt in het Suikerrietpark waar Haïtiaanse producten worden verkocht; zeepsteen, ijzerwerk, houtwerk, linnen, schilderijen, sandalen, handtassen, lampen, zelfs stenen wasbakken. Het ambtelijke vakwerk blijft knap indrukwekkend.
CWS en MCC organiseren gezamenlijk een conferentie over de woonsituatie in Haïti, 5 jaar na de aardbeving. Deze conferentie zal binnenkort plaatsvinden in Washington DC. Verschillende van onze partnerorganisaties hopen hieraan deel te nemen. We hadden een voorbereidende ontmoeting met alle sprekers, wat nu al tot interessante discussies leidde. De bedoeling is om een dialoog op gang te brengen tussen overheid en organisaties, een dialoog die min of meer is afgebroken in de loop der jaren, hoewel er veel te leren valt van wat gebeurd is, hoe het gedaan is, maar ook wat er niet gebeurd is.
Met collega Jasmine en Christian Aid bezochten we mensenrechtenorganisatie RNDDH, waarmee we samenwerken op het gebied van corruptie, geen eenvoudig onderwerp. Het is moeilijk om mensen te vinden die het onderzoek willen uitvoeren, vaak bang voor de gevolgen van deelname aan een dergelijk onderzoek. Een bewonderenswaardige organisatie, die in oktober aandacht schenkt aan de internationale dag van gevangenen door hun werk in gevangenissen in het hele land.
Het kleine team van Church World Service in Haïti is per november uitgebreid met een 'child protection officer', die zich zoals de naam doet vermoeden voornamelijk bezig zal houden met situaties gerelateerd aan kinderen. Ook willen we kijken hoe we onze beide prioriteiten in Haïti, voedselveiligheid en kinderbescherming, meer met elkaar kunnen integreren. Deze eerste weken zijn voor hem een kennismaken met onze partnerorganisaties en andere relevante instanties, die hem niet onbekend zijn wegens eerdere werkervaring. We namen samen deel aan een vergadering van de overheidsinstantie IBESR, in het kader van voorbereidingen van de viering van het 25 jarig bestaan van de conventie van kinderrechten.
Al enige tijd geleden hadden we afgesproken met collega's/vrienden van SSID en CWS om de grootste en best bewaard gebleven burcht van Haïti te bezoeken; de Citadelle, in het Noorden van het land. Door de vele regen van de afgelopen weken vielen de plannen bijna letterlijk in het water, wegens overstromingen in het Noorden, maar uiteindelijk konden we toch vertrekken op vrijdag 7 november. Met z'n vijven reden we via Gonaïves richting Cap Haïtien. Het is en blijft een mooie route door de bergen in het Noorden, groen en vruchtbaar. Eindelijk had ik voor het eerst de gelegenheid om kennis te maken met 'mijn' stad; Port Margot... Een mooie route; een rivier langs de weg in het dal, het dorp door, langs kerken, scholen, gemeentehuis, totdat we bij de zee kwamen, waar we omkeerden om verder te rijden naar Cap Haïtien. Daar overnachtten we bij familie van een van onze reisgenoten.
De volgende dag togen we met z'n zevenen op pad naar Milot, met de auto vanaf paleis Sans Souci naar een hoger gelegen parkeerplaats en vandaar te voet verder stijgend, een korte wandeling. Daar verscheen het indrukwekkende bouwwerk in de hoogte tussen de bergen, eerst deels in de wolken verscholen. De bouw van deze burcht, Citadelle La Ferrière, is begonnen in 1805, na de onafhankelijkheid, om het land te verdedigen tegen een eventuele terugkomst van de Fransen. Het is echter nooit als dusdanig gebruikt. De Citadelle is gebouwd door Henry Christophe, die 15 paleizen en burchten heeft gebouwd in het land. Hij was een vrije slaaf, vanuit de Bahamas naar Haïti gebracht.
De Citadelle biedt een overweldigend, prachtig uitzicht in alle richtingen; Artibonite, Noord, Noordoost, Noordwest; je overziet alles. Kogels en kanonnen liggen verspreid in en om de burcht. Een graftombe herinnert aan de zwager van Christophe die is overleden in de explosie van een springstofopslag. We klommen de burcht op; een heftig, gigantisch uitzicht rondom vanaf de smalle betonrand waar vroeger de soldaten wachtliepen. We bezochten ook de toiletten 'die nooit vol raken'; een gat dat uitkomt meters diep in de bosjes... We liepen naar de voorkant van de burcht, die gebouwd is in de vorm van een schip, zodat ze vanaf zee zouden denken dat wat ze zagen een schip was in plaats van een burcht.
Hoewel de musea in de Citadelle dicht waren, hebben we genoten van dit bijzondere bezoek. Het blijft imponerend om zo'n groots bouwwerk te bezoeken, op deze ligging, hoog in de bergen, en dan te bedenken dat dit meer dan 200 jaar geleden gebouwd is, in heel andere omstandigheden dan heden de dag.
We zaten een poosje buiten te genieten van deze bijzondere omgeving, even alles op ons in laten werken. Toen vingen we de terugtocht aan naar het lager gelegen dorp Milot, waar we het paleis Sans Souci bezochten. Daarnaast staat een ronde kathedraal/kerk, ook door Christophe gebouwd. Het paleis is waar hij samen met zijn vrouw woonde. Dit gebouw is in de aardbeving van 1842 vernield, maar de kamer, keuken en slaapkamers zijn nog herkenbaar, de muren staan nog overeind, inclusief de originele, gele kleuren van de muren, een buste/beeld staat in de tuin, een mooi grasveld strekt zich uit rondom het paleis, waar vlakbij een waterbron gelegen is. Heel mooi, heel ontspannen, ook heel bijzonder, te bedenken dat dit twee eeuwen geleden al gebouwd is. Bij het paleis liepen we de president van het senaat tegen het lijf, die waarschijnlijk in de buurt was vanwege het overlijden van de moeder van een senator, waardoor we in lange files belandden. We reden nog naar Labadie, een strand enkel toegankelijk voor cruiseschip gasten. Er lag deze dag inderdaad een cruiseschip aangemeerd. Het was al laat en we zaten vol indrukken van de dag, dus we keerden terug naar het huis waar we te gast waren.
De volgende dag reden we opnieuw naar Labadie, langs de kust vlak buiten de stad Cap Haïtien. Het cruiseschip was vertrokken. We namen een boot naar het dorp Labadie, liepen langs het dorpsplein, de waterbron, kerken en scholen en voeren toen naar het strand 'Belly beach', gelegen tegenover het dorp. Een klein, maar heel mooi strand, helder water, zandstrand, beschut door bomen. Fijn om mensen te zien genieten. Haïti is een bijzonder land, een prachtig mooi land, dat veel te bieden heeft. Wat een voorrecht dat we daar deze dagen van mochten genieten, met elkaar, een fijn gezelschap, afkomstig uit beide landen van dit eiland; de Dominicaanse Republiek en Haïti. Dobberen in zee, zelfs even bewegen op muziek, dansen in het water en op het zand. Mooi, ontspannen en fijn, dankbaarheid en zegen.
Intussen kreeg Josue, predikant, bericht van het overlijden van zijn buurvrouw en lid van zijn gemeente. We braken het ontspannen samenzijn daarom eerder af, namen de boot terug naar de auto en reden door naar Ouanaminthe, het Noordoosten. Daar zetten we Josue en Myriam af, die per bus naar Santo Domingo reisden om de volgende dag de begrafenis te leiden en bij te wonen. Wij keerden om en reden via Cap Haïtien terug naar Port-au-Prince. Cap Haïtien is flink aan het veranderen; de huizen die aan de zeekant stonden, worden allemaal afgebroken, de weg loopt nu weer langs de zee, waaraan straks een boulevard zal liggen, zoals het lang geleden ooit eerder was. Het regende in de bergen tussen Cap Haïtien en Gonaïves, dus we reden voorzichtig.
Een van de Dominicaanse collega's, Persida, bleef bij ons en heeft de rest van de week bij mij doorgebracht. Josue en Myriam kwamen na twee dagen weer terug naar Port-au-Prince. Persida en ik haalden ze op van het busstation, waar ze 's avonds in het donker en in de regen aankwamen. Het was te laat om Myriam nog thuis te brengen, dus gingen we met z'n allen naar mij thuis. De gastvrijheid is hier groot, er is altijd plaats voor een ander, ook al heb ik maar twee bedden, maar daar kun je prima met z'n drieën in slapen... Het is een voorrecht om gasten te mogen ontvangen en fijn te bemerken dat ze zich thuis en op hun gemak voelen.
De volgende dag hadden we met hetzelfde gezelschap een werkbezoek, om vier andere metgezellen kennis te laten maken met het werk van SSID in Ganthier en Boen; mijn nieuwe collega, de directeur van UMCOR, coördinator van ACT Alliance, plus MCC. De rit begon met een opstopping in Puits Blain, waar verbrande autobanden lagen na te smeulen bij een garage, een protest tegen de moord op iemand die uit de bank kwam en de garage ingevlucht was toen bandieten hem zijn geld wilden afnemen. Zijn vlucht mocht niet baten; ze namen niet alleen zijn geld, maar ook zijn leven. Een bedroevend fenomeen dat steeds meer een dagelijkse werkelijkheid wordt.
Een erg interessante dag, met boeiende gesprekken, veel vragen, ontmoetingen met inwoners van de dorpen Boen, Ganthier en Balan, bezoeken aan hun woningen, watertanks, geiten, kippenfokkerij. Het is te merken dat ieder zijn ervaring en perspectief meebrengt in een zo divers gezelschap, waardoor er heel wat aan bod kwam.
De rest van de week zijn de twee Dominicanen bij me te gast gebleven. Goeie gesprekken, wederzijdse waardering in woord en daad, gebed en Bijbel lezen voor het slapen gaan, hulp bij het water halen uit het reservoir en kokkerellen. Persida heeft op kantoor een Dominicaanse maaltijd bereid. Flinke 'teambuilding'... De week ervoor had ik ook een logé en bezoek dat me hielp om een Haïtiaanse maaltijd te bereiden, waar ik nog steeds moeite mee heb, zowel aangezien koken niet mijn hobby is als ook omdat het ellendig veel tijd kost. Het was in ieder geval gezellig met vijf bezoekers. De buurman nam ons mee z'n spinazietuin in en liet ons zien hoe de spinazie te oogsten, zodat we ook gelijk groente hadden voor de volgende dag.
KDRe is zich momenteel aan het herstructureren. Er zijn nieuwe comitéleden gekozen en ook is er deze maand een 'program officer' in dienst genomen om de dagelijkse werkzaamheden en samenwerking met organisaties in diverse delen van het land te coördineren. We brachten een bezoek aan Gadcobem om de nieuw betrokkenen kennis te laten maken met KDRe en haar partner organisaties. De nieuwe leden hebben ervaring in ontwikkelingswerk en onderwijs, wat te merken is aan hun vragen en de manier waarop ze met mensen omgaan. We bezochten een aantal woningen, spraken met de eigenaren en met leden van GADCOBEM. In deze zelfde periode ontvingen we eveneens goed nieuws van Woord en Daad: zij zullen de bouw van 6 nieuwe woningen financieren in dit gebied waar nog steeds vele gezinnen in golfplaten onderkomens wonen als gevolg van de aardbeving, inmiddels bijna 5 jaar geleden.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
