Na orkaan Matthew
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
10 Oktober 2016 | Haïti, Pétionville
Toen ik in 2008 net vier maanden in Haïti was, raasden er vier orkanen over het land; Fay, Gustav, Hanna en Ike. Het was de eerste keer dat ik een stad onder water zag staan (Gonaïves). Wat een verwoesting. Twee jaar later volgde er een aardbeving. De vier orkanen vielen in het niet bij de verwoesting die ik in 2010 om me heen zag. En nu, terwijl we nog huizen aan het bouwen zijn die in de aardbeving instortten, heeft orkaan Matthew een spoor van vernieling achtergelaten.
De hoofdstad is dit keer ongedeerd gebleven. Er is weer elektriciteit op ons kantoor, dus we kunnen in ieder geval communiceren. Ik ben zo snel mogelijk teruggekeerd naar Haïti, terwijl het nog bleef regenen. Woensdag 5 oktober was ik weer terug. Tijdens mijn verblijf in Santo Domingo was echter ook daar een brug ingestort en er zijn vier doden gevallen onder neervallende huizen. Ook in de Dominicaanse Republiek veel overstromingen.
Zodra we de grens naar Haïti overstaken, werd het beeld anders. De bananenvelden lagen volledig platgeslagen, de bomen geknakt, met volle trossen eraan, verloren gegaan. De weg bij Boen stond blank, huizen onder water, inclusief het kantoor van onze partner organisatie SSID. In Ganthier spraken we kort de Directie Civiele Bescherming, die bezig waren de schade op te nemen. De getallen lopen hoog op.
Aangezien de weg naar mijn huis nog geblokkeerd was door een enorme omgevallen boom, ving MCC, mijn voormalige werkgever, me gastvrij op. Donderdag en vrijdag op kantoor. CWS is lid van ACT Alliance, een netwerk van christelijke organisaties. In geval van een ramp kunnen de leden een noodoproep doen voor fondsen. Strakke deadlines dus donderdag en vrijdag om alle informatie te vergaren, een idee te krijgen van de schade en een plan en budget in te dienen. Op zulke momenten is coördinatie en communicatie onontbeerlijk. Ministeries organiseren vergaderingen, Church World Service heeft informatie nodig om te communiceren met kerken, ik probeer de achterban en het comité van KDRe in Nederland op de hoogte te houden.
In het weekend sloegen we allemaal een andere richting op. Cher Frère, van onze partnerorganisatie SKDE, baande zich een weg naar het Noordwesten. Gedurig belde hij me; bij Anse Rouge ligt de weg eruit. Je kunt niet via Jean Rabel rijden. En toen: “Dit is de eerste keer dat ik zoveel schade heb gezien hier.” Dat zegt wat, van iemand die al twintig jaar lang in het Noordwesten werkt. Foto’s en berichten begonnen binnen te komen van onze contacten aldaar; bomen om, landbouw verloren, wegen geblokkeerd, huizen en gebouwen vernield.
Een delegatie van Wozo, waarmee we een kantoor delen, reisde naar het Zuiden en Grand Anse. Wozo is Creools voor ‘riet’, een symbool van de organisatie en daarom tevens rond ons kantoor geplant. Na de orkaan staat het riet kromgebogen. Vandaar het motto van Wozo: ‘Wij zijn riet; we buigen, maar we knappen niet.’ Ook nu weer wordt het volk van Haïti flink heen en weer gebogen. 9 oktober zou eigenlijk verkiezingsdag hebben moeten zijn, maar in plaats daarvan zijn 9, 10 en 11 oktober afgekondigd als dagen van nationale rouw.
De telefoonverbinding met Grand Anse werd hersteld. Nu kwamen daarvandaan de berichten binnen. Aangezien verscheidene van mijn vrienden uit Grand Anse komen, ben ik daar regelmatig te vinden. Een van hen belde me vanuit Pestel. Hij had al heel de week niks van zijn familie gehoord en is er naartoe gereisd om de schade op te nemen. Hij zei: “Toen ik uit Port-au-Prince vertrok, wist ik dat er een mogelijkheid bestond dat mijn ouderlijk huis vernield was. Toen ik in Les Cayes aankwam, wist ik zeker dat mijn ouderlijk huis vernield was.” Les Cayes is de hoofdstad van provincie Zuid en volgens de berichten grotendeels verwoest. In Pestel is de schade enorm. 29 personen zijn overleden. Er staan welgeteld nog twee huizen overeind, maar niet in goede staat. De kerken zijn beschadigd, de middelbare school en basisscholen liggen plat. Families zijn hun huis kwijtgeraakt, hun inboedel die door wind, water en modder verloren is gegaan, de bomen die hen van fruit voorzagen, de akkers die ze verbouwden, de dieren, de gebouwen waar ze onderwijs volgden of naar de kerk gingen. Een van de inwoners zei terecht: “Als het één gezin was, dan zou de rest ze kunnen helpen, maar iedereen zit in dezelfde situatie.” De familie slapen buiten.
Zelf reisde ik dit weekend naar de provincie Artibonite. Dit keer is Gonaïves er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Een kleine zeven uur na vertrek uit Kenscoff stonden we onderaan de berg van Mayonbe, om half een ’s middags. Op het heetst van de dag een steile berg beklimmen en ondertussen berichten proberen bij te houden. Bezweet bereikten we corporatie KAMM op de top van de berg, opgelucht dat we onderweg niet veel schade hadden geconstateerd. Hier geen levens verloren. Een boom lag half op het dak van de school, maar heeft geen schade aangericht. De boomkwekerij ligt er ongeschonden bij. In de omgeving zijn vooral bananenbomen, yam en bonen verloren gegaan. Ook dieren zijn gestorven. Het herbebossingswerk van KDRe heeft vrucht gedragen, door bescherming te bieden tegen de sterke wind. Ook de stenen muren aangelegd als bodembescherming hielden het water tegen.
Na een overnachting in Gros Morne, keerden we terug naar Port-au-Prince. Even langs op kantoor om een aantal documenten te versturen en toen door naar Duvier, op bezoek bij GADCOBEM. Hier heeft KDRe in samenwerking met de Christelijke Gereformeerde Kerken en Woord en Daad, evenals andere donateurs, 77 nieuwe woningen gebouwd na de aardbeving. Al die huizen zijn de orkaan ongeschonden doorgekomen en meerdere ervan hebben mensen opgevangen die problemen hadden met hun onderkomens. Er zijn nog steeds veel families die in bouwsels van golfplaat en zeildoek wonen, sinds hun huizen werden vernield in de aardbeving. De golfplaten werden weggerukt in de orkaan, maar men heeft ze weer opgezocht en teruggelegd. Erg stevig is het niet; terwijl we voor een van de golfplaten onderkomens stonden, viel het (eveneens golfplaten) dak van de keuken in, de moeder des huizes eronder. Gelukkig werd ze niet geraakt. Ook in Duvier liggen de bananenbomen plat en zijn alle avocado’s van de bomen geregend. De tomatenplanten werden eveneens gevloerd. De varkens eten hun buik vol deze dagen aan alle bananen en avocado’s (die nog niet in het stadium waren om door mensen geconsumeerd te worden).
Tot slot een bezoek in onze woonomgeving, Guibert, Kenscoff. Omdat de meerderheid van de bevolking afhankelijk is van landbouw, is het verlies op dat gebied enorm. Tomaten, bananen en avocado’s zijn ook hier verloren gegaan en meerdere huizen zijn vernield, dieren dood. We durven nog niet te denken aan de komende maanden. Waar moet het voedsel vandaan komen als er straks niet geoogst kan worden? Vandaag zijn de scholen in Port-au-Prince weer begonnen. In Grand Anse en Zuid bestaat echter nauwelijks een schoolsysteem meer.
Hoewel het nieuws niet heel erg gericht lijkt te zijn op Haïti, zal er misschien meer voorbij komen van buitenlandse komaf dan van Haïtianen. Het zijn echter Haïtianen die eerste hulp bieden, die een schep pakken om de modder te verwijderen, die de doden en dieren begraven, die proberen spullen te redden en in de zon te drogen, die met manchetes bomen weghakken om de weg vrij te maken, die mensen ontvangen in een huis dat nog overeind staat.
De hoofdstad is dit keer ongedeerd gebleven. Er is weer elektriciteit op ons kantoor, dus we kunnen in ieder geval communiceren. Ik ben zo snel mogelijk teruggekeerd naar Haïti, terwijl het nog bleef regenen. Woensdag 5 oktober was ik weer terug. Tijdens mijn verblijf in Santo Domingo was echter ook daar een brug ingestort en er zijn vier doden gevallen onder neervallende huizen. Ook in de Dominicaanse Republiek veel overstromingen.
Zodra we de grens naar Haïti overstaken, werd het beeld anders. De bananenvelden lagen volledig platgeslagen, de bomen geknakt, met volle trossen eraan, verloren gegaan. De weg bij Boen stond blank, huizen onder water, inclusief het kantoor van onze partner organisatie SSID. In Ganthier spraken we kort de Directie Civiele Bescherming, die bezig waren de schade op te nemen. De getallen lopen hoog op.
Aangezien de weg naar mijn huis nog geblokkeerd was door een enorme omgevallen boom, ving MCC, mijn voormalige werkgever, me gastvrij op. Donderdag en vrijdag op kantoor. CWS is lid van ACT Alliance, een netwerk van christelijke organisaties. In geval van een ramp kunnen de leden een noodoproep doen voor fondsen. Strakke deadlines dus donderdag en vrijdag om alle informatie te vergaren, een idee te krijgen van de schade en een plan en budget in te dienen. Op zulke momenten is coördinatie en communicatie onontbeerlijk. Ministeries organiseren vergaderingen, Church World Service heeft informatie nodig om te communiceren met kerken, ik probeer de achterban en het comité van KDRe in Nederland op de hoogte te houden.
In het weekend sloegen we allemaal een andere richting op. Cher Frère, van onze partnerorganisatie SKDE, baande zich een weg naar het Noordwesten. Gedurig belde hij me; bij Anse Rouge ligt de weg eruit. Je kunt niet via Jean Rabel rijden. En toen: “Dit is de eerste keer dat ik zoveel schade heb gezien hier.” Dat zegt wat, van iemand die al twintig jaar lang in het Noordwesten werkt. Foto’s en berichten begonnen binnen te komen van onze contacten aldaar; bomen om, landbouw verloren, wegen geblokkeerd, huizen en gebouwen vernield.
Een delegatie van Wozo, waarmee we een kantoor delen, reisde naar het Zuiden en Grand Anse. Wozo is Creools voor ‘riet’, een symbool van de organisatie en daarom tevens rond ons kantoor geplant. Na de orkaan staat het riet kromgebogen. Vandaar het motto van Wozo: ‘Wij zijn riet; we buigen, maar we knappen niet.’ Ook nu weer wordt het volk van Haïti flink heen en weer gebogen. 9 oktober zou eigenlijk verkiezingsdag hebben moeten zijn, maar in plaats daarvan zijn 9, 10 en 11 oktober afgekondigd als dagen van nationale rouw.
De telefoonverbinding met Grand Anse werd hersteld. Nu kwamen daarvandaan de berichten binnen. Aangezien verscheidene van mijn vrienden uit Grand Anse komen, ben ik daar regelmatig te vinden. Een van hen belde me vanuit Pestel. Hij had al heel de week niks van zijn familie gehoord en is er naartoe gereisd om de schade op te nemen. Hij zei: “Toen ik uit Port-au-Prince vertrok, wist ik dat er een mogelijkheid bestond dat mijn ouderlijk huis vernield was. Toen ik in Les Cayes aankwam, wist ik zeker dat mijn ouderlijk huis vernield was.” Les Cayes is de hoofdstad van provincie Zuid en volgens de berichten grotendeels verwoest. In Pestel is de schade enorm. 29 personen zijn overleden. Er staan welgeteld nog twee huizen overeind, maar niet in goede staat. De kerken zijn beschadigd, de middelbare school en basisscholen liggen plat. Families zijn hun huis kwijtgeraakt, hun inboedel die door wind, water en modder verloren is gegaan, de bomen die hen van fruit voorzagen, de akkers die ze verbouwden, de dieren, de gebouwen waar ze onderwijs volgden of naar de kerk gingen. Een van de inwoners zei terecht: “Als het één gezin was, dan zou de rest ze kunnen helpen, maar iedereen zit in dezelfde situatie.” De familie slapen buiten.
Zelf reisde ik dit weekend naar de provincie Artibonite. Dit keer is Gonaïves er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Een kleine zeven uur na vertrek uit Kenscoff stonden we onderaan de berg van Mayonbe, om half een ’s middags. Op het heetst van de dag een steile berg beklimmen en ondertussen berichten proberen bij te houden. Bezweet bereikten we corporatie KAMM op de top van de berg, opgelucht dat we onderweg niet veel schade hadden geconstateerd. Hier geen levens verloren. Een boom lag half op het dak van de school, maar heeft geen schade aangericht. De boomkwekerij ligt er ongeschonden bij. In de omgeving zijn vooral bananenbomen, yam en bonen verloren gegaan. Ook dieren zijn gestorven. Het herbebossingswerk van KDRe heeft vrucht gedragen, door bescherming te bieden tegen de sterke wind. Ook de stenen muren aangelegd als bodembescherming hielden het water tegen.
Na een overnachting in Gros Morne, keerden we terug naar Port-au-Prince. Even langs op kantoor om een aantal documenten te versturen en toen door naar Duvier, op bezoek bij GADCOBEM. Hier heeft KDRe in samenwerking met de Christelijke Gereformeerde Kerken en Woord en Daad, evenals andere donateurs, 77 nieuwe woningen gebouwd na de aardbeving. Al die huizen zijn de orkaan ongeschonden doorgekomen en meerdere ervan hebben mensen opgevangen die problemen hadden met hun onderkomens. Er zijn nog steeds veel families die in bouwsels van golfplaat en zeildoek wonen, sinds hun huizen werden vernield in de aardbeving. De golfplaten werden weggerukt in de orkaan, maar men heeft ze weer opgezocht en teruggelegd. Erg stevig is het niet; terwijl we voor een van de golfplaten onderkomens stonden, viel het (eveneens golfplaten) dak van de keuken in, de moeder des huizes eronder. Gelukkig werd ze niet geraakt. Ook in Duvier liggen de bananenbomen plat en zijn alle avocado’s van de bomen geregend. De tomatenplanten werden eveneens gevloerd. De varkens eten hun buik vol deze dagen aan alle bananen en avocado’s (die nog niet in het stadium waren om door mensen geconsumeerd te worden).
Tot slot een bezoek in onze woonomgeving, Guibert, Kenscoff. Omdat de meerderheid van de bevolking afhankelijk is van landbouw, is het verlies op dat gebied enorm. Tomaten, bananen en avocado’s zijn ook hier verloren gegaan en meerdere huizen zijn vernield, dieren dood. We durven nog niet te denken aan de komende maanden. Waar moet het voedsel vandaan komen als er straks niet geoogst kan worden? Vandaag zijn de scholen in Port-au-Prince weer begonnen. In Grand Anse en Zuid bestaat echter nauwelijks een schoolsysteem meer.
Hoewel het nieuws niet heel erg gericht lijkt te zijn op Haïti, zal er misschien meer voorbij komen van buitenlandse komaf dan van Haïtianen. Het zijn echter Haïtianen die eerste hulp bieden, die een schep pakken om de modder te verwijderen, die de doden en dieren begraven, die proberen spullen te redden en in de zon te drogen, die met manchetes bomen weghakken om de weg vrij te maken, die mensen ontvangen in een huis dat nog overeind staat.
-
10 Oktober 2016 - 16:35
Mirjam:
Fijn om wat van je te horen. God is groot en goed! -
10 Oktober 2016 - 18:28
Alice:
Hallo Margot,
Wat een slag weer voor de bewoners van Haïti. Ik wens jouw en je collega's heel veel sterkte en kracht toe.
Wel goed om te horen dat het werk van Kdre zijn vruchten afwerpt voor wat betreft de herbebossing en de huizenbouw.
Hartelijke groeten van Alice
-
10 Oktober 2016 - 20:22
Trudy:
Dikke knuffel! -
10 Oktober 2016 - 22:50
Cornelia:
Hallo Margot, Wat is het onvoorstelbaar voor het land Haïti. De orkanen, aardbeving en nu weer deze zware orkaan. Je bent nog bezig om het op te bouwen en het wordt weer bij je handen afgebroken. Maar wel fijn dat de huizen van Kdre orkaan bestendig zijn. Wij bidden dat jullie en jouw collega's bespaard mogen blijven in deze periode van her op bouw. Wij wensen jullie veel kracht en Gods zegen toe.
Groetjes van Cornelia en de rest. -
11 Oktober 2016 - 16:49
Rommie Miedema:
Heel veel sterkte
Deka en Rommie -
12 Oktober 2016 - 10:51
Hanneke:
Hoi Margot
Toen ik het nieuws over Haïti hoorde, moest ik gelijk aan jou denken. Een land in fase van wederopbouw en nu weer afbraak. Veel sterkte toegewenst!
Hartelijke groeten van Arjan en Hanneke van Maanen (-Kooistra).
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
