Washington DC en Canada
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
02 Maart 2015 | Haïti, Pétionville
Een van mijn collega's vroeg zich af hoe hij van gymnastiekleraar in Argentinië ooit terecht is gekomen in besprekingen met de Amerikaanse overheid in Washington DC. Het leven brengt ons inderdaad op onverwachte en bijzondere plaatsen.
We hebben een goede tijd gehad in Washington DC. In het weekend hadden we de gelegenheid om de stad te verkennen. We begonnen bij het Washington Monument. Tussen dit monument en het Capitool ligt een reeks Smithsonian musea, indrukwekkende musea die gratis toegankelijk zijn. We zijn eerst naar American History Museum geweest, waar met name de rol van oorlog in de Amerikaanse geschiedenis toegelicht werd; kolonisten, onafhankelijkheid van de Britten, Vietnam oorlog, burgeroorlog, eerste en tweede wereldoorlog. Er was eveneens een ruimte met schilderijen. Vervolgens zijn we het Natural History Museum in geweest, waar vele dieren tentoongesteld zijn. Toen door de 'Sculpture Garden' tegenover het imposante gebouw van de Nationale Archieven, waar eveneens een ijsbaan is. Daarna naar het Washington Monument, waar we met een lift een stuk of 70 verdiepingen omhoog gingen van het 169 meter hoge gebouw dat is opgericht ter ere van George Washington die de democratie begonnen is in Amerika en de eerste twee presidentstermijnen heeft gediend. Een mooi uitzicht in noord, oost, zuid en westelijke richting over het Witte Huis, het Capitool, monumenten en vele overheidsgebouwen. Met de lift naar beneden kregen we stenen met teksten te zien binnen in de muren die zijn geschonken door verschillende staten van het land.
Een van onze collega's die in Washington DC werkt had me haar fietskaart geleend. Er is een systeem met fietsstations waar je een fiets uit kunt halen die je vervolgens op een ander station weer kunt parkeren. Een mooie manier om de stad verder te verkennen. Ik fietste vanaf Washington Monument naar Lincoln Memorial, bij Potomac River, waar Arlington Memorial Bridge de beide oevers verbindt. Alweer een heftig, indrukwekkend gebouw, met een enorm, marmeren standbeeld van Abraham Lincoln gezeten op een zetel en inauguratietoespraken in de muren gebeiteld. Uitzicht via een reflecting pool/weerkaatsend water op Washington Monument en tussen beide monumenten in nog meer gedenktekens; van de Koreaanse oorlog (standbeelden van soldaten), DC oorlog (een ronde zuilengalerij), tweede wereldoorlog (met een marmeren plaat voor elke staat), Vietnam Veteranen Gedenkteken met rijen panelen met namen van gestorven Amerikaanse soldaten, een gedenkteken van Martin Luther King Jr met zijn gezicht in witte rots uitgebeiteld. Ik fietste langs Tidal Basin naar Franklin D. Roosevelt Memorial, een aaneenschakeling van beelden en teksten in muren die aan het denken zetten, met name een over of er 'genoeg is voor hen die te weinig hebben'. Verder langs Jefferson Memorial, opnieuw een grote, ronde, witte zuil met een standbeeld. Toen lopend van Washington Monument naar het Witte Huis, met daarnaast een enorm pand waar kantoren gevestigd zijn (executive office building) en aan de andere kant het Ministerie van Financiën. Daar pakte ik weer een fiets, naar Capitol Hill, langs het gerechtsgebouw en national gallery. Ik liep langs het Capitool, waar ook weer drie gedenktekens/standbeelden voor staan en een vijver voor ligt. Verder langs kantoren en senaat, United States Supreme Court, Library of Congress. Pal tegenover het Capitool, naast het Supreme Court, is het CWS kantoor gevestigd in een pand van de Methodisten.
Het hotel waar we verbleven (Capitol Skyline Hotel) is gelegen in een woonwijk, anders dan het 'toeristische' centrum, met woonhuizen, kerken en scholen in plaats van overheidsgebouwen. Het Ministerie van Landbouw heeft ook enorm gebouw aan beide kanten van de weg, verbonden door stenen bogen. Ik fietste via Arlington Memorial Bridge naar Women in Military Service Memorial. Langs dat pad staan weer allemaal monumenten en herdenkingstekenen. Het gedenkteken ligt bij de entree van Arlington begraafplaats, met op een heuvel erboven het Arlington huis. Een enorme begraafplaats met rijen witte stenen. Ik fietste er omheen naar het Marine Oorlogs gedenkteken (Marine Corps War Memorial) en kwam vervolgens zowaar bij Dutch carillon terecht; from the people of the Netherlands to the people of the United States, een geschenk van Nederland aan Amerika als dank voor hun aandeel in de bevrijding. Ik fietste verder langs Potomac River naar Theodore Roosevelt Island, waarop Theodore Roosevelt Memorial gevestigd is. Toen Theodore Roosevelt Memorial Bridge over gefietst. Een hele mooie omgeving, aan de half bevroren, winterse rivier. Aan de overkant kwam ik terecht bij John F. Kennedy center for the performing arts.
Na een weekend rondtoeren in de hoofdstad van Amerika, begon de bijeenkomst van ons regioteam van Latijns Amerika/Caribisch gebied, met wie we twee keer per jaar samenkomen. Een kleine groep; vijf van de regio, plus enkele collega's uit Washington DC. Eerst een gesprek met twee collega's en de Church of the Brethren over mensen die hun nationaliteit verliezen in de Dominicaanse Republiek. De laatste twee collega's van ons regioteam kwamen deze maandag aan en na de lunch kon onze regiovergadering beginnen. Een collega die zich bezighoudt met pastorale zorg en relaties met kerken die CWS steunen had een brief voor ons alle vijf afgegeven, inclusief twee gebeden/gedichten. Ik mocht de spits afbijten met een update over Church World Service in Haïti. Mooi uitzicht trouwens vanaf het CWS kantoor en de vergaderruimte; uitzicht op the supreme court building. Ook vanuit het hotel een mooi uitzicht op het Capitool en Washington monument.
Hoewel er een busservice was van het hotel naar het kantoor, gaven we de voorkeur aan lopen. Fijn om te voet naar kantoor te kunnen, even in de frisse buitenlucht. Dinsdag begonnen we met een sessie door het advocacy team dat gevestigd is in Washington DC, die ons uitleg gaven over het reilen en zeilen in Washington DC; politiek, Republikeinen en Democraten, vluchtelingen en migratie, advocacy, de werking van senaat, het huis, etc. Voor een leek een ingewikkelde politieke context. Daarna spraken we over monitoring en evaluatie, wat steeds belangrijker wordt, ook in de wereld van ontwikkelingswerk. Onze collega die het werk in de Chaco coördineert gaf een update over het vechten van indigenous people daar om hun afgenomen land terug te krijgen, over landbouwprojecten en andere initiatieven in Argentinië, Paraguay en Bolivia. Daarna was de beurt aan onze collega die landbouwprogramma's coördineert in Centraal Amerika. Vervolgens een financiële update. Ook CWS heeft te kampen met minder inkomsten.
Aan het eind van de middag hadden twee collega's en ik een afspraak met de Inter American Development Bank. We namen een taxi naar hun kantoor aan New York Avenue, ook alweer een enorm pand, waar we een afspraak hadden met een onderwijsspecialist over Haïti, als vervolg op een gesprek dat we eerder hebben gehad met iemand van hun kantoor in Haïti. De Haïtiaanse overheid heeft een programma opgezet voor het verbeteren van de kwaliteit van het onderwijs, waarbij onder andere van alle leraren een minimum trainingniveau wordt geëist. CWS heeft maar een klein team in de regio en in het land, maar we doen ons best om met alle lagen organisaties samen te werken en van relevante ontwikkelingen op de hoogte te blijven. We eindigden de dag met een gezamenlijke maaltijd met een professor aan een universiteit die zich bezighoudt met kinderen van wie een ouder in de gevangenis zit, een andere kwetsbare groep met wie CWS werkt in Latijns Amerika.
Woensdag spraken we verder over financiën en fondsen werven. Onze collega die de kinderbescherming programma's coördineert deed verslag van de voortgang daarvan. De rest van de dag bezochten verschillende collega's diverse organisaties. Ik bleef achter op kantoor en wandelde naar Union Station, alweer een indrukwekkend gebouw dat in gebruik is als metro en busstation. Ik nam de metro naar het Pentagon, om dit vijfhoekige gebouw te bezoeken waarin het Ministerie van Defensie gevestigd is. Ik liep om het grote gebouw heen (waar geen foto's gemaakt mogen worden), waar het krioelde van de soldaten. Naast het Pentagon is een gedenkteken ter nagedachtenis aan 148 mensen die er zijn overleden op 11 september 2001. Behalve een plakkaat is er naast het Pentagon een soort tuin waar per geboortejaar een aantal gedenktekens is geplaatst met de namen van de overledenen erin, een soort springplank met water eronder. Ik nam de metro terug naar Archives en liep langs de overheidsgebouwen terug naar het Capitool, mooi weerspiegeld in het water. Terug op kantoor troffen we vijf sjaals aan op tafel. In de kerk van de pastorale zorg medewerker van CWS in Manuta, Ohio, was de voorafgaande zondag voor ons werk in Latijns Amerika en voor ieder van ons persoonlijk gebeden. Kerkleden hadden sjaals voor ons gemaakt, die waren rondgegaan in de kerk en als 'gebedssjaals' aan ons cadeau werden gedaan.
We spraken over plannen voor Haïti en met de afdeling personeelszaken. De Washington DC collega's gingen met elkaar ergens wat drinken om afscheid te nemen van een collega en een nieuwe collega welkom te heten. De nieuwe collega komt uit Niger en heeft jarenlang in Nigeria gewoond, dus interessante gesprekken. Aansluitend met een leidinggevende van CWS een maaltijd genuttigd. Zo zijn de dagen lang.
Donderdagochtend liep ik samen met mijn leidinggevende naar kantoor, voor een vroege start over Haïti. Onderweg kwamen we een collega tegen, die aan het hardlopen was. Ook dat valt op in Washington DC: overal zijn mensen aan het hardlopen, ongeacht het uur van de dag of de temperatuur. We spraken met een van de directeuren van CWS, terwijl het zachtjes begon te sneeuwen. We bespraken het onderdeel kinderbescherming in Haïti en gingen naar het kantoor van Latin America Working Group, die zich bezighouden met Amerikaans beleid omtrent Cuba, Mexico, Centraal Amerika, etc. Vandaar liepen we naar een Latijns Amerikaans restaurant voor wederom een maaltijd met de directeur van een andere organisatie. Het werd opeens steenkoud, de temperatuur daalde snel en we waren blij dat we een lift terug kregen naar het hotel, waar we nog even met z'n vijven naspraken. Het is altijd een plezier om bij de collega's te zijn, een fijn team, hoewel het tegelijk intense weken zijn.
Vrijdag namen we de shuttle bus naar het Witte Huis. Een collega had een rondleiding voor ons geregeld in de oostelijke vleugel van het Witte Huis. Na de nodige controles van paspoort en scanapparatuur en zonder tassen en camera's, stonden we binnen de muren van het Witte Huis. Foto's aan de wanden schetsen een beeld van historische momenten. Een mooie, ruime tuin strekt zich uit achter het huis. De privévertrekken waar President Obama met zijn vrouw en hun twee dochters woont, zijn gelegen op de twee bovenverdiepingen. Heel interessant om een bezoek te brengen aan het Witte Huis, dat al 200 jaar lang in gebruik is als werk en woonplaats voor alle presidenten van Amerika, behalve de eerste president, George Washington. Geen museumstuk, maar tot op de dag van vandaag nog steeds bewoond door de president en gebruikt om officieel bezoek te ontvangen en voor belangrijke besprekingen. We konden een kijkje nemen in de bibliotheek, de servieskamer, de zaal waar feesten en trouwerijen hebben plaatsgevonden maar ook presidenten zijn opgebaard, de rode, blauwe en groene kamers, de banketzaal, totdat we bij de hoofdingang uitkwamen vooraan het gebouw. Aan de wanden schilderijen van presidenten en hun echtgenotes, inrichting met oude meubelstukken en bloemstukken. Heel bijzonder.
Vandaar namen we de metro naar Dupont Circle om naar het kantoor van Washington Office on Latin America te gaan, waar we luisterden naar hun werk omtrent verschillende landen en onderwerpen, waaronder drugs, georganiseerde criminaliteit, gevangenissen, enz. Toen met de metro naar Union Station, terug naar het CWS kantoor, waar een delegatie van Foods Resource Bank al op ons zat te wachten. Zij financieren diverse landbouwprogramma's van CWS in Latijns Amerika, waaronder ook een programma in Haïti. Ze waren in gezelschap van twee mensen uit Honduras, afgevaardigden van een ander programma met CWS. Ook in Honduras lopen ze tegen dezelfde problemen aan als de landbouwers in Haïti: weinig landbezit, geen toegang tot banken of leningen tegen rentepercentages die op te brengen zijn, uitbuiting van grootgrondbezitters die tegen hoge rentes geld lenen aan kleine boeren, risico van verlies van land. Voordat we afsloten met een evaluatiegesprek even een rondje om het Capitool gelopen. Het water ervoor was inmiddels bevroren. Een heldere, koude dag, met een strakblauwe lucht. 's Avonds een afsluitende maaltijd met z'n vijven. Het is een fijn team en een organisatie waar ik achter sta, dankbaar voor de mensen die ik in de loop van de jaren om me heen heb gekregen. Ik zie het team waar ik deel van uitmaak niet vaak, maar het zijn telkens mooie momenten, die als goede herinneringen blijven. Ook dit was weer een bijzonder samenzijn, goed, intens en vermoeiend en de eerste keer dat het team in de kou bijeenkwam.
We zeiden mekaar gedag en onze wegen scheidden zich weer. Zaterdag 14 februari gingen we ieder ons weegs. Ik was de eerste die vertrok uit het hotel en met de metro naar het vliegveld toog. Aangezien de erop volgende dagen vrije dagen waren wegens carnaval, ging ik niet direct terug naar Haïti, maar reisde in plaats daarvan door naar Canada. Met enige vertraging cirkelde het kleine vliegtuig na korte tijd boven Toronto, waar het duidelijk meer winter was dan in Washington DC; ijs op het meer en een besneeuwde stad. Ik werd opgewacht door een oud-studiegenoot, die ik al jarenlang niet meer had gezien. Het was heel mooi om elkaar eindelijk weer eens te ontmoeten en bij te kunnen praten, tijdens een lunch en bij hen thuis in Burlington. Samen met haar man bracht ze me 's avonds verder naar Tillsonburg, met een tussenstop in Brantford. Alles was onder een witte laag gehuld, een mooie, witte wereld. Het was -17°C, maar er wachtte me een warm welkom bij mijn nicht en haar gezin. De volgende ochtend werd de kerkdienst geannuleerd, wegens stroomuitval in Norwich. Het was -25°C, heel helder, een strakblauwe lucht, zonneschijn. Van ontmoetingen met de Amerikaanse overheid ging het naar verstoppertje spelen, een mooie overgang. 's Middags was er wel kerkdienst. Een mooie, witte wereld buiten. Bedankt familie, het is weer mooi geweest, de gesprekken, het spelen, muziek, een stukje liefde ontvangen en geven.
'Toevallig' bleek het familiedag te zijn op maandag, een vrije dag die we ook nog in gezelschap van familie mochten doorbrengen. We reden naar een andere familie van de kerk, waar een aantal gezinnen bij elkaar kwamen. Prachtig, wat mooi. Banjeren door een dik pak sneeuw, een dichtgewaaide kreek over naar het land dat onder water is gelopen en als ruime ijsbaan dienstdoet. Een trekker reed over het land, met 3 sleeën erachter vastgeknoopt met kinderen erop. De rest was ijshockey aan het spelen. Het was lang geleden dat ik op de smalle ijzers had gestaan. Genieten, zo'n prachtige, witte omgeving, zo vredig ogend, heerlijk, maar ook heel dubbel en moeilijk relativeren met Haïti, dit mooie vermaak. Kinderen klommen in en op de trekker, op de slees erachter en in de bak ervoor, om terug te rijden naar het huis om samen te eten. Wat een andere wereld, wat een verschil. Na het eten het ijs weer op, meedoen met ijshockey. Daar krijg je het wel warm van, hoewel het 's ochtends toen we opstonden -33°C was. Een windstille dag, sneeuw en ijs; echt winter. Ik heb genoten, familie, van jullie allemaal.
's Avonds van de ene familie naar de andere, waar de sneeuw hoog voor de ramen stond. Ook hier een paar fijne dagen gehad. Wandelen in St Mary's, langs de bevroren rivier, bedekt met sneeuw. Een prachtige, vreedzame, witte wereld, langs bevroren watervallen, door het dorp, sporen van sneeuwscooters op het bevroren water. Bedankt voor de goede gesprekken en me nieuwe dingen laten leren als trekker rijden en varkens vangen. Kleine dingen hebben grote waarde, of het nu is Hollandse pot eten, samen piano spelen, een boekje lezen, een spelletje rummikub doen, een goed gesprek voeren, een warme douche nemen of je kleren in een wasmachine kunnen doen.
Woensdagochtend was de wereld zo mooi buiten; alle bomen prachtig wit van de rijp, de zon scheen over de sneeuw; schitterend. Later op de dag begon het te sneeuwen. Wat een rust in de omgeving. Heerlijk stil en wit en mooi om naar het meer te lopen, wat totaal niet herkenbaar is als meer; volledig dichtgevroren met een dikke laag sneeuw erop, onvoorstelbaar dat we daar in de zomer eens zijn wezen kanoën. Grote ijspegels aan de dakgoten. 's Avonds mee naar Stratford. Bedankt dat ik mocht kijken, lenige meiden. Later op de avond reden we naar London, vanwaar ik de bus nam naar Toronto voor een vroege vlucht terug naar Port-au-Prince, via New York.
Een hele goede tijd gehad in Washington DC en Canada. Fijn om weer bij het team te zijn, bij familie, om eindelijk mijn oud-studiegenoot weer eens te zien. Heerlijk echt winter. Gewoon even echt ontspannen, afstand nemen, bezig met andere dingen, met de kinderen, gesprekken met familie. Niets is vanzelfsprekend. Dankbaar voor opnieuw bijzondere monumenten, even wat druk van de ketel. Mijn collega uit Washington DC mailde dat het kantoor de week na onze komst twee dagen dicht was wegens een sneeuwstorm.
Het contrast is weer sterk. Niet alleen de voorzieningen, maar ook het weer natuurlijk; van -30°C naar +30°C, van een dik pak sneeuw en ijs en kou naar tropische warmte. Mijn collega haalde me op van het vliegveld. Hij had me van afstand al ingelicht over een ongeval tijdens de carnavalsfestiviteiten: een rijdend muziekpodium had een hoogspanningskabel geraakt. Door de stroomstoot en de ontstane paniek zijn 17 doden gevallen en 68 gewonden. De laatste carnavalsdag werd geannuleerd. In plaats van festiviteiten vond er een bijeenkomst plaats in witte kleren gehuld. Drie dagen van nationale rouw werden afgekondigd en op zaterdag is een nationale rouwdienst gehouden waarbij alle 17 kisten opgesteld stonden, de vlag over de kisten gedrapeerd.
De stakingen in Haïti hebben twee dagen geduurd. Nieuwe stakingen waren afgekondigd voor na carnaval. De verkiezingscommissie heeft verschillende data voorgesteld voor verkiezingen in de loop van dit jaar. Intussen loopt de spanning met de Dominicaanse Republiek ook weer op. Een Haïtiaanse student is gedood en opgehangen in een park in Santiago. Als reactie daarop hebben scholen in Haïti afgelopen week aandacht besteed aan racisme. Aansluitend vond een stille tocht plaats waarbij een brief werd overhandigd aan het ministerie van buitenlandse zaken. Helaas liep het uit de hand bij de ambassade van de Dominicaanse Republiek, waar de Dominicaanse vlag werd verwijderd en verbrand, en vervolgens vervangen door de Haïtiaanse vlag. Dit heeft weer tot een heftige reactie vanuit de Dominicaanse Republiek geleid. En zo blijft de vrede ver te zoeken.
Vrede; voor het gebouw van de methodisten waar het kantoor van CWS gevestigd is in Washington DC staat een bord in de tuin met de tekst: peace on earth, vrede op aarde. Toen ik er langs liep met mijn leidinggevende zei hij dat hij dat een heel mooi punt vindt, daar zo midden in het gebied waar de Amerikaanse regering zoveel beslissingen neemt, ook over oorlog.
We hebben een goede tijd gehad in Washington DC. In het weekend hadden we de gelegenheid om de stad te verkennen. We begonnen bij het Washington Monument. Tussen dit monument en het Capitool ligt een reeks Smithsonian musea, indrukwekkende musea die gratis toegankelijk zijn. We zijn eerst naar American History Museum geweest, waar met name de rol van oorlog in de Amerikaanse geschiedenis toegelicht werd; kolonisten, onafhankelijkheid van de Britten, Vietnam oorlog, burgeroorlog, eerste en tweede wereldoorlog. Er was eveneens een ruimte met schilderijen. Vervolgens zijn we het Natural History Museum in geweest, waar vele dieren tentoongesteld zijn. Toen door de 'Sculpture Garden' tegenover het imposante gebouw van de Nationale Archieven, waar eveneens een ijsbaan is. Daarna naar het Washington Monument, waar we met een lift een stuk of 70 verdiepingen omhoog gingen van het 169 meter hoge gebouw dat is opgericht ter ere van George Washington die de democratie begonnen is in Amerika en de eerste twee presidentstermijnen heeft gediend. Een mooi uitzicht in noord, oost, zuid en westelijke richting over het Witte Huis, het Capitool, monumenten en vele overheidsgebouwen. Met de lift naar beneden kregen we stenen met teksten te zien binnen in de muren die zijn geschonken door verschillende staten van het land.
Een van onze collega's die in Washington DC werkt had me haar fietskaart geleend. Er is een systeem met fietsstations waar je een fiets uit kunt halen die je vervolgens op een ander station weer kunt parkeren. Een mooie manier om de stad verder te verkennen. Ik fietste vanaf Washington Monument naar Lincoln Memorial, bij Potomac River, waar Arlington Memorial Bridge de beide oevers verbindt. Alweer een heftig, indrukwekkend gebouw, met een enorm, marmeren standbeeld van Abraham Lincoln gezeten op een zetel en inauguratietoespraken in de muren gebeiteld. Uitzicht via een reflecting pool/weerkaatsend water op Washington Monument en tussen beide monumenten in nog meer gedenktekens; van de Koreaanse oorlog (standbeelden van soldaten), DC oorlog (een ronde zuilengalerij), tweede wereldoorlog (met een marmeren plaat voor elke staat), Vietnam Veteranen Gedenkteken met rijen panelen met namen van gestorven Amerikaanse soldaten, een gedenkteken van Martin Luther King Jr met zijn gezicht in witte rots uitgebeiteld. Ik fietste langs Tidal Basin naar Franklin D. Roosevelt Memorial, een aaneenschakeling van beelden en teksten in muren die aan het denken zetten, met name een over of er 'genoeg is voor hen die te weinig hebben'. Verder langs Jefferson Memorial, opnieuw een grote, ronde, witte zuil met een standbeeld. Toen lopend van Washington Monument naar het Witte Huis, met daarnaast een enorm pand waar kantoren gevestigd zijn (executive office building) en aan de andere kant het Ministerie van Financiën. Daar pakte ik weer een fiets, naar Capitol Hill, langs het gerechtsgebouw en national gallery. Ik liep langs het Capitool, waar ook weer drie gedenktekens/standbeelden voor staan en een vijver voor ligt. Verder langs kantoren en senaat, United States Supreme Court, Library of Congress. Pal tegenover het Capitool, naast het Supreme Court, is het CWS kantoor gevestigd in een pand van de Methodisten.
Het hotel waar we verbleven (Capitol Skyline Hotel) is gelegen in een woonwijk, anders dan het 'toeristische' centrum, met woonhuizen, kerken en scholen in plaats van overheidsgebouwen. Het Ministerie van Landbouw heeft ook enorm gebouw aan beide kanten van de weg, verbonden door stenen bogen. Ik fietste via Arlington Memorial Bridge naar Women in Military Service Memorial. Langs dat pad staan weer allemaal monumenten en herdenkingstekenen. Het gedenkteken ligt bij de entree van Arlington begraafplaats, met op een heuvel erboven het Arlington huis. Een enorme begraafplaats met rijen witte stenen. Ik fietste er omheen naar het Marine Oorlogs gedenkteken (Marine Corps War Memorial) en kwam vervolgens zowaar bij Dutch carillon terecht; from the people of the Netherlands to the people of the United States, een geschenk van Nederland aan Amerika als dank voor hun aandeel in de bevrijding. Ik fietste verder langs Potomac River naar Theodore Roosevelt Island, waarop Theodore Roosevelt Memorial gevestigd is. Toen Theodore Roosevelt Memorial Bridge over gefietst. Een hele mooie omgeving, aan de half bevroren, winterse rivier. Aan de overkant kwam ik terecht bij John F. Kennedy center for the performing arts.
Na een weekend rondtoeren in de hoofdstad van Amerika, begon de bijeenkomst van ons regioteam van Latijns Amerika/Caribisch gebied, met wie we twee keer per jaar samenkomen. Een kleine groep; vijf van de regio, plus enkele collega's uit Washington DC. Eerst een gesprek met twee collega's en de Church of the Brethren over mensen die hun nationaliteit verliezen in de Dominicaanse Republiek. De laatste twee collega's van ons regioteam kwamen deze maandag aan en na de lunch kon onze regiovergadering beginnen. Een collega die zich bezighoudt met pastorale zorg en relaties met kerken die CWS steunen had een brief voor ons alle vijf afgegeven, inclusief twee gebeden/gedichten. Ik mocht de spits afbijten met een update over Church World Service in Haïti. Mooi uitzicht trouwens vanaf het CWS kantoor en de vergaderruimte; uitzicht op the supreme court building. Ook vanuit het hotel een mooi uitzicht op het Capitool en Washington monument.
Hoewel er een busservice was van het hotel naar het kantoor, gaven we de voorkeur aan lopen. Fijn om te voet naar kantoor te kunnen, even in de frisse buitenlucht. Dinsdag begonnen we met een sessie door het advocacy team dat gevestigd is in Washington DC, die ons uitleg gaven over het reilen en zeilen in Washington DC; politiek, Republikeinen en Democraten, vluchtelingen en migratie, advocacy, de werking van senaat, het huis, etc. Voor een leek een ingewikkelde politieke context. Daarna spraken we over monitoring en evaluatie, wat steeds belangrijker wordt, ook in de wereld van ontwikkelingswerk. Onze collega die het werk in de Chaco coördineert gaf een update over het vechten van indigenous people daar om hun afgenomen land terug te krijgen, over landbouwprojecten en andere initiatieven in Argentinië, Paraguay en Bolivia. Daarna was de beurt aan onze collega die landbouwprogramma's coördineert in Centraal Amerika. Vervolgens een financiële update. Ook CWS heeft te kampen met minder inkomsten.
Aan het eind van de middag hadden twee collega's en ik een afspraak met de Inter American Development Bank. We namen een taxi naar hun kantoor aan New York Avenue, ook alweer een enorm pand, waar we een afspraak hadden met een onderwijsspecialist over Haïti, als vervolg op een gesprek dat we eerder hebben gehad met iemand van hun kantoor in Haïti. De Haïtiaanse overheid heeft een programma opgezet voor het verbeteren van de kwaliteit van het onderwijs, waarbij onder andere van alle leraren een minimum trainingniveau wordt geëist. CWS heeft maar een klein team in de regio en in het land, maar we doen ons best om met alle lagen organisaties samen te werken en van relevante ontwikkelingen op de hoogte te blijven. We eindigden de dag met een gezamenlijke maaltijd met een professor aan een universiteit die zich bezighoudt met kinderen van wie een ouder in de gevangenis zit, een andere kwetsbare groep met wie CWS werkt in Latijns Amerika.
Woensdag spraken we verder over financiën en fondsen werven. Onze collega die de kinderbescherming programma's coördineert deed verslag van de voortgang daarvan. De rest van de dag bezochten verschillende collega's diverse organisaties. Ik bleef achter op kantoor en wandelde naar Union Station, alweer een indrukwekkend gebouw dat in gebruik is als metro en busstation. Ik nam de metro naar het Pentagon, om dit vijfhoekige gebouw te bezoeken waarin het Ministerie van Defensie gevestigd is. Ik liep om het grote gebouw heen (waar geen foto's gemaakt mogen worden), waar het krioelde van de soldaten. Naast het Pentagon is een gedenkteken ter nagedachtenis aan 148 mensen die er zijn overleden op 11 september 2001. Behalve een plakkaat is er naast het Pentagon een soort tuin waar per geboortejaar een aantal gedenktekens is geplaatst met de namen van de overledenen erin, een soort springplank met water eronder. Ik nam de metro terug naar Archives en liep langs de overheidsgebouwen terug naar het Capitool, mooi weerspiegeld in het water. Terug op kantoor troffen we vijf sjaals aan op tafel. In de kerk van de pastorale zorg medewerker van CWS in Manuta, Ohio, was de voorafgaande zondag voor ons werk in Latijns Amerika en voor ieder van ons persoonlijk gebeden. Kerkleden hadden sjaals voor ons gemaakt, die waren rondgegaan in de kerk en als 'gebedssjaals' aan ons cadeau werden gedaan.
We spraken over plannen voor Haïti en met de afdeling personeelszaken. De Washington DC collega's gingen met elkaar ergens wat drinken om afscheid te nemen van een collega en een nieuwe collega welkom te heten. De nieuwe collega komt uit Niger en heeft jarenlang in Nigeria gewoond, dus interessante gesprekken. Aansluitend met een leidinggevende van CWS een maaltijd genuttigd. Zo zijn de dagen lang.
Donderdagochtend liep ik samen met mijn leidinggevende naar kantoor, voor een vroege start over Haïti. Onderweg kwamen we een collega tegen, die aan het hardlopen was. Ook dat valt op in Washington DC: overal zijn mensen aan het hardlopen, ongeacht het uur van de dag of de temperatuur. We spraken met een van de directeuren van CWS, terwijl het zachtjes begon te sneeuwen. We bespraken het onderdeel kinderbescherming in Haïti en gingen naar het kantoor van Latin America Working Group, die zich bezighouden met Amerikaans beleid omtrent Cuba, Mexico, Centraal Amerika, etc. Vandaar liepen we naar een Latijns Amerikaans restaurant voor wederom een maaltijd met de directeur van een andere organisatie. Het werd opeens steenkoud, de temperatuur daalde snel en we waren blij dat we een lift terug kregen naar het hotel, waar we nog even met z'n vijven naspraken. Het is altijd een plezier om bij de collega's te zijn, een fijn team, hoewel het tegelijk intense weken zijn.
Vrijdag namen we de shuttle bus naar het Witte Huis. Een collega had een rondleiding voor ons geregeld in de oostelijke vleugel van het Witte Huis. Na de nodige controles van paspoort en scanapparatuur en zonder tassen en camera's, stonden we binnen de muren van het Witte Huis. Foto's aan de wanden schetsen een beeld van historische momenten. Een mooie, ruime tuin strekt zich uit achter het huis. De privévertrekken waar President Obama met zijn vrouw en hun twee dochters woont, zijn gelegen op de twee bovenverdiepingen. Heel interessant om een bezoek te brengen aan het Witte Huis, dat al 200 jaar lang in gebruik is als werk en woonplaats voor alle presidenten van Amerika, behalve de eerste president, George Washington. Geen museumstuk, maar tot op de dag van vandaag nog steeds bewoond door de president en gebruikt om officieel bezoek te ontvangen en voor belangrijke besprekingen. We konden een kijkje nemen in de bibliotheek, de servieskamer, de zaal waar feesten en trouwerijen hebben plaatsgevonden maar ook presidenten zijn opgebaard, de rode, blauwe en groene kamers, de banketzaal, totdat we bij de hoofdingang uitkwamen vooraan het gebouw. Aan de wanden schilderijen van presidenten en hun echtgenotes, inrichting met oude meubelstukken en bloemstukken. Heel bijzonder.
Vandaar namen we de metro naar Dupont Circle om naar het kantoor van Washington Office on Latin America te gaan, waar we luisterden naar hun werk omtrent verschillende landen en onderwerpen, waaronder drugs, georganiseerde criminaliteit, gevangenissen, enz. Toen met de metro naar Union Station, terug naar het CWS kantoor, waar een delegatie van Foods Resource Bank al op ons zat te wachten. Zij financieren diverse landbouwprogramma's van CWS in Latijns Amerika, waaronder ook een programma in Haïti. Ze waren in gezelschap van twee mensen uit Honduras, afgevaardigden van een ander programma met CWS. Ook in Honduras lopen ze tegen dezelfde problemen aan als de landbouwers in Haïti: weinig landbezit, geen toegang tot banken of leningen tegen rentepercentages die op te brengen zijn, uitbuiting van grootgrondbezitters die tegen hoge rentes geld lenen aan kleine boeren, risico van verlies van land. Voordat we afsloten met een evaluatiegesprek even een rondje om het Capitool gelopen. Het water ervoor was inmiddels bevroren. Een heldere, koude dag, met een strakblauwe lucht. 's Avonds een afsluitende maaltijd met z'n vijven. Het is een fijn team en een organisatie waar ik achter sta, dankbaar voor de mensen die ik in de loop van de jaren om me heen heb gekregen. Ik zie het team waar ik deel van uitmaak niet vaak, maar het zijn telkens mooie momenten, die als goede herinneringen blijven. Ook dit was weer een bijzonder samenzijn, goed, intens en vermoeiend en de eerste keer dat het team in de kou bijeenkwam.
We zeiden mekaar gedag en onze wegen scheidden zich weer. Zaterdag 14 februari gingen we ieder ons weegs. Ik was de eerste die vertrok uit het hotel en met de metro naar het vliegveld toog. Aangezien de erop volgende dagen vrije dagen waren wegens carnaval, ging ik niet direct terug naar Haïti, maar reisde in plaats daarvan door naar Canada. Met enige vertraging cirkelde het kleine vliegtuig na korte tijd boven Toronto, waar het duidelijk meer winter was dan in Washington DC; ijs op het meer en een besneeuwde stad. Ik werd opgewacht door een oud-studiegenoot, die ik al jarenlang niet meer had gezien. Het was heel mooi om elkaar eindelijk weer eens te ontmoeten en bij te kunnen praten, tijdens een lunch en bij hen thuis in Burlington. Samen met haar man bracht ze me 's avonds verder naar Tillsonburg, met een tussenstop in Brantford. Alles was onder een witte laag gehuld, een mooie, witte wereld. Het was -17°C, maar er wachtte me een warm welkom bij mijn nicht en haar gezin. De volgende ochtend werd de kerkdienst geannuleerd, wegens stroomuitval in Norwich. Het was -25°C, heel helder, een strakblauwe lucht, zonneschijn. Van ontmoetingen met de Amerikaanse overheid ging het naar verstoppertje spelen, een mooie overgang. 's Middags was er wel kerkdienst. Een mooie, witte wereld buiten. Bedankt familie, het is weer mooi geweest, de gesprekken, het spelen, muziek, een stukje liefde ontvangen en geven.
'Toevallig' bleek het familiedag te zijn op maandag, een vrije dag die we ook nog in gezelschap van familie mochten doorbrengen. We reden naar een andere familie van de kerk, waar een aantal gezinnen bij elkaar kwamen. Prachtig, wat mooi. Banjeren door een dik pak sneeuw, een dichtgewaaide kreek over naar het land dat onder water is gelopen en als ruime ijsbaan dienstdoet. Een trekker reed over het land, met 3 sleeën erachter vastgeknoopt met kinderen erop. De rest was ijshockey aan het spelen. Het was lang geleden dat ik op de smalle ijzers had gestaan. Genieten, zo'n prachtige, witte omgeving, zo vredig ogend, heerlijk, maar ook heel dubbel en moeilijk relativeren met Haïti, dit mooie vermaak. Kinderen klommen in en op de trekker, op de slees erachter en in de bak ervoor, om terug te rijden naar het huis om samen te eten. Wat een andere wereld, wat een verschil. Na het eten het ijs weer op, meedoen met ijshockey. Daar krijg je het wel warm van, hoewel het 's ochtends toen we opstonden -33°C was. Een windstille dag, sneeuw en ijs; echt winter. Ik heb genoten, familie, van jullie allemaal.
's Avonds van de ene familie naar de andere, waar de sneeuw hoog voor de ramen stond. Ook hier een paar fijne dagen gehad. Wandelen in St Mary's, langs de bevroren rivier, bedekt met sneeuw. Een prachtige, vreedzame, witte wereld, langs bevroren watervallen, door het dorp, sporen van sneeuwscooters op het bevroren water. Bedankt voor de goede gesprekken en me nieuwe dingen laten leren als trekker rijden en varkens vangen. Kleine dingen hebben grote waarde, of het nu is Hollandse pot eten, samen piano spelen, een boekje lezen, een spelletje rummikub doen, een goed gesprek voeren, een warme douche nemen of je kleren in een wasmachine kunnen doen.
Woensdagochtend was de wereld zo mooi buiten; alle bomen prachtig wit van de rijp, de zon scheen over de sneeuw; schitterend. Later op de dag begon het te sneeuwen. Wat een rust in de omgeving. Heerlijk stil en wit en mooi om naar het meer te lopen, wat totaal niet herkenbaar is als meer; volledig dichtgevroren met een dikke laag sneeuw erop, onvoorstelbaar dat we daar in de zomer eens zijn wezen kanoën. Grote ijspegels aan de dakgoten. 's Avonds mee naar Stratford. Bedankt dat ik mocht kijken, lenige meiden. Later op de avond reden we naar London, vanwaar ik de bus nam naar Toronto voor een vroege vlucht terug naar Port-au-Prince, via New York.
Een hele goede tijd gehad in Washington DC en Canada. Fijn om weer bij het team te zijn, bij familie, om eindelijk mijn oud-studiegenoot weer eens te zien. Heerlijk echt winter. Gewoon even echt ontspannen, afstand nemen, bezig met andere dingen, met de kinderen, gesprekken met familie. Niets is vanzelfsprekend. Dankbaar voor opnieuw bijzondere monumenten, even wat druk van de ketel. Mijn collega uit Washington DC mailde dat het kantoor de week na onze komst twee dagen dicht was wegens een sneeuwstorm.
Het contrast is weer sterk. Niet alleen de voorzieningen, maar ook het weer natuurlijk; van -30°C naar +30°C, van een dik pak sneeuw en ijs en kou naar tropische warmte. Mijn collega haalde me op van het vliegveld. Hij had me van afstand al ingelicht over een ongeval tijdens de carnavalsfestiviteiten: een rijdend muziekpodium had een hoogspanningskabel geraakt. Door de stroomstoot en de ontstane paniek zijn 17 doden gevallen en 68 gewonden. De laatste carnavalsdag werd geannuleerd. In plaats van festiviteiten vond er een bijeenkomst plaats in witte kleren gehuld. Drie dagen van nationale rouw werden afgekondigd en op zaterdag is een nationale rouwdienst gehouden waarbij alle 17 kisten opgesteld stonden, de vlag over de kisten gedrapeerd.
De stakingen in Haïti hebben twee dagen geduurd. Nieuwe stakingen waren afgekondigd voor na carnaval. De verkiezingscommissie heeft verschillende data voorgesteld voor verkiezingen in de loop van dit jaar. Intussen loopt de spanning met de Dominicaanse Republiek ook weer op. Een Haïtiaanse student is gedood en opgehangen in een park in Santiago. Als reactie daarop hebben scholen in Haïti afgelopen week aandacht besteed aan racisme. Aansluitend vond een stille tocht plaats waarbij een brief werd overhandigd aan het ministerie van buitenlandse zaken. Helaas liep het uit de hand bij de ambassade van de Dominicaanse Republiek, waar de Dominicaanse vlag werd verwijderd en verbrand, en vervolgens vervangen door de Haïtiaanse vlag. Dit heeft weer tot een heftige reactie vanuit de Dominicaanse Republiek geleid. En zo blijft de vrede ver te zoeken.
Vrede; voor het gebouw van de methodisten waar het kantoor van CWS gevestigd is in Washington DC staat een bord in de tuin met de tekst: peace on earth, vrede op aarde. Toen ik er langs liep met mijn leidinggevende zei hij dat hij dat een heel mooi punt vindt, daar zo midden in het gebied waar de Amerikaanse regering zoveel beslissingen neemt, ook over oorlog.
-
03 Maart 2015 - 15:20
Marianne Van Ravenhorst:
Hi Margot,
Leuk weer om je reisverslag te lezen! Weer heel wat gezien en beleefd zien we wel;) Bedankt voor het komen, ook wij vonden het erg leuk en tot de volgende keer!! Veel succes met je werk in Haiti en groeten van ons allemaal. -
03 Maart 2015 - 21:38
Trudy:
Meis, wat heerlijk dat je weer even helemaal afstand kon nemen!
Dikke knuffel van ons viertjes voor jou! -
06 Maart 2015 - 22:40
Cornelia:
Hallo Margot, Wat heb jij weer van alles meegemaakt. Samen met collega's team overleg gehad. En ja wat een wereld van verschil. Ook fijn dat jij zo hebt genoten van America. Wat een gebouwen tuinen, personen en gedenkstenen. Wel mooi die aandacht voor de dingen die in dat land zijn gebeurd. Ook leuk dat jij heb genoten van fam en oud klasgenoot en de sneeuw natuurlijk. Jij hebt kunnen schaatsen , maar wij helaas niet op natuur ijs. Jammer dat vrede nog ver is te zoeken. Maar Gods zegen en kracht toegewenst met jou/jullie werk daar in Haitï. het werk dat jullie doen is daar tot een zegen. En voor ons een les dat wij dankbaar moeten zijn voor de dingen die wij hier hebben en kunnen doen. In vrijheid. Veel sterkte en Gods kracht toe gewenst allen.
Vriendelijke groeten van de familie sjoerd Velda
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
