Start de motoren
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
19 Juni 2008 | Haïti, Port-au-Prince
De afgelopen anderhalve week zijn er verscheidene nieuwe dingen van start gegaan, dan wel herstart. In Nederland was er de eerste actie; de verkoop van taarten, de dag voor vaderdag. Ik hoop dat het iedereen goed gesmaakt heeft! Een ieder in ieder geval hartelijk dank voor de afname en de inzet. Vooral Maaltijdservice Fryslân heeft in grote getale kunnen smullen…
Het is trouwens wel ironisch; mijn naam Margot heeft in het Creools de betekenis ‘veel geld’… Bij zowel MCC als Défi Michée werd al gekscherend gezegd dat ze zich nu niet meer druk hoeven maken over het werven van fondsen; ze hebben nu mij, veel geld dus.
Voetbal is volkssport nummer 1 in Haïti. Zodra men hoort waar ik vandaan kom, krijg ik prompt de uitslagen van alle voetbalwedstrijden te horen plus de namen van de elftalspelers. Ze weten er meer van dan ik.
Bij Défi Michée zijn we ‘gestart’ met een betere kantoorinrichting. Mijn collega is in november 2007 begonnen met de Micha Campagne en had niet veel meer dan een enkel bureau. We zijn dus samen een aantal kantoorbenodigdheden gaan kopen, in een van de zeldzame kantoorwinkels hier. Alles import, voornamelijk uit West-Europa, inclusief pennen met daarop in het Nederlands het etiket‘schrijfwaren’… Mijn eerste taak bij Défi Michée is het opzetten van een website, die de afgelopen week van start is gegaan (www.defimicheehaiti.org).
Bij MCC is een nieuwe medewerker gestart, die hier 3 maanden stage loopt. Ze werd tijdelijk mijn kamergenoot, aangezien het gastenverblijf vol was in verband met de komst van de MCC collega’s uit Dezam (± 3,5 uur rijden vanaf Pòtoprens). Het MCC team kreeg namelijk ook een herstart. Met het vertrek van de leidinggevende en verdere strubbelingen, werd het verstandig geacht om een paar dagen teambuilding in te lassen. De sfeer is in ieder geval prima. Wonderbaarlijk hoe er hier met elkaar wordt omgegaan, met zoveel vriendelijkheid en plezier en er voor elkaar zijn. Het complete MCC team heeft twee dagen samen doorgebracht. Samen in gesprek gaan, opdrachten uitvoeren, bidden en zingen. Inmiddels hebben mijn collega’s ontdekt dat er een keyboard met mij mee gekomen is uit Nederland, zowaar heelhuids aangekomen. Op verzoek ben ik daarom hier ook gestart als pianist/organist, voor het begeleiden van de zang. Dus daar sta je dan, keyboard buiten op het terras, waar we bij elkaar zitten. We zoeken een lied dat ieder kent en in zijn eigen taal mee kan zingen. Muziek is internationaal inzetbaar (en zeker de moeite waard om mee door te gaan, Joske!). De bergen in de verte en een groot contrast tussen de vrij gegoede straat waaraan het kantoor van MCC staat en het ravijn achter de straat, waar we vanaf het terras op uit kijken. In dat ravijn staan de simpele, uit betonblokken en golfplaten opgetrokken woningen zonder stromend water of andere voorzieningen, waarvan er hier zoveel te vinden zijn. Zo dichtbij, zo’n kloof van verschil.
Na afloop van de teambuilding activiteiten afgelopen vrijdag, is een deel van het Pòtoprens team mee gegaan naar Dezam, inclusief ikzelf. Voor mij was het de eerste keer. De route ernaar toe leidde ons langs de kust en door prachtig gebergte. Wat is de natuur hier toch schitterend mooi. In Dezam sliepen we buiten op het voorportaal van het kantoor van MCC daar. Dat is voor mij ook iets nieuws. De sterrenlucht boven je matras, waar ik dezelfde sterren herken die ik in Nederland ook zie. Over de tarantula’s (vogelspinnen) en ander klein gedierte dat er rondkruipt moet je maar niet teveel nadenken als je buiten gaat slapen.
Zaterdag waren we vroeg uit de veren om bij een distributie van bomen te helpen (zonsopgang; 5 uur). MCC heeft namelijk in de omgeving van Dezam 21 boomplantages. Daar worden jaarlijks honderdduizenden bomen geplant. Eenmaal per jaar (in juni) vindt de distributie van deze (jonge) bomen plaats. Er worden zowel bomen verkocht als gratis weggegeven. Langzamerhand probeert men over te gaan op meer verkopen. De rit naar het dorp toe was alweer een hele belevenis. Het had ’s nachts geregend en het pad was een grote modderpoel. We moesten twee rivieren oversteken. De eerste waagden we in de auto, waarbij het water door de bodem naar binnen kwam. Toch nog natte voeten… De tweede rivier was veel breder en dieper en staken we over per puntboot, voortbewogen zoals de boten in Venetië. Daarna nog een eindje lopen en uiteindelijk kwamen we bij de plantage, waar al een lange rij mensen stond te wachten met lege emmers en teilen. Ieder kreeg een gelijk aantal boompjes; citroen, mango, eik en vele andere soorten. Het was een bijzonder gezicht om na afloop de ‘bomen weg te zien lopen’; een lange stoet mannen, vrouwen en kinderen met teilen groen wuivende boompjes op hun hoofd. Deze bomen zijn zowel een bron van inkomsten voor de mensen (hout en fruit voor eigen gebruik en eventueel voor verkoop) als een middel om de ontbossing en erosie tegen te gaan.
Zondagochtend reden we naar een ander dorp in de buurt van Dezam, om diverse kerken te bezoeken en te vertellen over MCC en de boomdistributies. De tweede en derde kerk die we bezochten, waren nauwelijks een kerk te noemen (qua gebouw). We volgden het geluid van gezang en vonden een samenkomst van 10 tot 15 personen. De ‘kerk’ bestond uit een aantal palen waartussen golfplaten waren bevestigd of doeken waren gespannen. Dit zijn afgesplitste kerken, die niet bij een kerkverband horen. Overal werden we hartelijk ontvangen. Flexibele gemeentes.
’s Middags hebben we verkoeling gezocht bij een rivier, die tevens dienst deed als wasstraat voor auto’s en motoren. En ja, dat was de letterlijke start van een motor! Ik heb namelijk zondagochtend vroeg, voor ons vertrek naar de kerken, voor het eerst in Haïti motor gereden. Nou heb ik al een aantal jaren mijn motor rijbewijs, dus het motorrijden op zich is niet nieuw voor me. Er zijn echter twee verschillen in Haïti: er zijn geen regels en er zijn geen goede wegen. In het verkeer is het dus goed opletten en assertief rijden. En de paden; tsja, het had weer geregend, dus het was weer een modderbaan aan de ene kant en gladde, losliggende stenen aan de andere kant. En een proberen ontwijken van hobbels en bobbels en gaten en kuilen. Dat is toch wel heel anders rijden. Ik vermaakte me prima, weer op een motor. Voortaan krijg ik in Pòtoprens ook wat vaker de kans om op een van de motoren van MCC te rijden. We delen als team namelijk een aantal auto’s en motoren. Natuurlijk moest ik mijn collega’s eerst ervan zien te overtuigen dat ik wel vertrouwd ben op een motor… Margot op een motor?!
Afgelopen maandag togen we opnieuw op weg voor een boomdistributie. Dit keer niet voor families, maar voor een landbouwproject ergens boven op een berg. Dit pad sloeg werkelijk alles qua toegangsweg. We waren met twee auto’s en een truck vol boompjes op weg gegaan en voordat het pad echt slecht werd, hebben we de inhoud van de truck overgeheveld in de auto’s. Onze auto had besloten niet altijd zomaar te willen starten, om nog een extra dimensie aan de rit te geven. Hoe omschrijf je zo’n pad? Bepaalde delen bestonden uit losliggende stenen, wat natuurlijk snel tot slippen leidt, andere delen waren modderig en glad en op weer andere stukken waren met stenen twee banen gelegd voor de wielen. We zijn twee keer vast komen zitten, waarbij de auto overhelt richting afgrond. Het pad leidt immers de berg op. Het uitzicht was fantastisch mooi; we kronkelden steeds verder omhoog en hadden zicht op de zee in de verte en het gebergte rondom. Prachtig!
Dinsdag zijn we via een andere route weer terug gereden naar Pòtoprens. ‘Achter bergen zijn er bergen’ zeggen ze hier. Zowel letterlijk in de natuur als figuurlijk in het leven. Ga bijvoorbeeld eens naar de bank, waar een collega me dinsdagmiddag mee naartoe nam om een rekening te openen. De sfeer is daar gelijk heel anders; er wordt Frans gesproken om vooral het onderscheid te benadrukken van het Creools sprekend ‘gepeupel’. Vervolgens duurt het hele proces een paar uur. Geduld is een schone zaak…
We hebben een goede tijd gehad met elkaar, zowel in Pòtoprens als in Dezam. Voor mij was het ook een goede gelegenheid om mijn collega’s van MCC wat beter te leren kennen, evenals het werk van MCC in Dezam. MCC’er ben je niet van negen tot vijf, maar 24 uur per dag en 7 dagen in de week, zoals ze zeggen. Inderdaad is het onvergelijkbaar met een ‘gemiddelde’ baan in Nederland. De omgang met elkaar is totaal anders. Waar gebeurt het onder collega’s dat je ’s avonds spelletjes doet of gewoon zit te praten, om vervolgens naast elkaar onder de sterrenlucht te slapen? Ik ben blij met de werkervaring die ik heb mogen opdoen bij Maaltijdservice Fryslân, dat komt me hier nu al goed van pas. Ik ben ook heel blij met deze prachtkans die ik heb gekregen, het voorrecht om hier te mogen werken en wonen en deel uit te maken van zowel MCC als Défi Michée. Is het niet bizar dat ik me zover van huis op mijn plaats voel, dat ik daarvoor zo’n eind heb gereisd, zoveel heb achtergelaten, maar o zoveel terugkrijg?
Het is trouwens wel ironisch; mijn naam Margot heeft in het Creools de betekenis ‘veel geld’… Bij zowel MCC als Défi Michée werd al gekscherend gezegd dat ze zich nu niet meer druk hoeven maken over het werven van fondsen; ze hebben nu mij, veel geld dus.
Voetbal is volkssport nummer 1 in Haïti. Zodra men hoort waar ik vandaan kom, krijg ik prompt de uitslagen van alle voetbalwedstrijden te horen plus de namen van de elftalspelers. Ze weten er meer van dan ik.
Bij Défi Michée zijn we ‘gestart’ met een betere kantoorinrichting. Mijn collega is in november 2007 begonnen met de Micha Campagne en had niet veel meer dan een enkel bureau. We zijn dus samen een aantal kantoorbenodigdheden gaan kopen, in een van de zeldzame kantoorwinkels hier. Alles import, voornamelijk uit West-Europa, inclusief pennen met daarop in het Nederlands het etiket‘schrijfwaren’… Mijn eerste taak bij Défi Michée is het opzetten van een website, die de afgelopen week van start is gegaan (www.defimicheehaiti.org).
Bij MCC is een nieuwe medewerker gestart, die hier 3 maanden stage loopt. Ze werd tijdelijk mijn kamergenoot, aangezien het gastenverblijf vol was in verband met de komst van de MCC collega’s uit Dezam (± 3,5 uur rijden vanaf Pòtoprens). Het MCC team kreeg namelijk ook een herstart. Met het vertrek van de leidinggevende en verdere strubbelingen, werd het verstandig geacht om een paar dagen teambuilding in te lassen. De sfeer is in ieder geval prima. Wonderbaarlijk hoe er hier met elkaar wordt omgegaan, met zoveel vriendelijkheid en plezier en er voor elkaar zijn. Het complete MCC team heeft twee dagen samen doorgebracht. Samen in gesprek gaan, opdrachten uitvoeren, bidden en zingen. Inmiddels hebben mijn collega’s ontdekt dat er een keyboard met mij mee gekomen is uit Nederland, zowaar heelhuids aangekomen. Op verzoek ben ik daarom hier ook gestart als pianist/organist, voor het begeleiden van de zang. Dus daar sta je dan, keyboard buiten op het terras, waar we bij elkaar zitten. We zoeken een lied dat ieder kent en in zijn eigen taal mee kan zingen. Muziek is internationaal inzetbaar (en zeker de moeite waard om mee door te gaan, Joske!). De bergen in de verte en een groot contrast tussen de vrij gegoede straat waaraan het kantoor van MCC staat en het ravijn achter de straat, waar we vanaf het terras op uit kijken. In dat ravijn staan de simpele, uit betonblokken en golfplaten opgetrokken woningen zonder stromend water of andere voorzieningen, waarvan er hier zoveel te vinden zijn. Zo dichtbij, zo’n kloof van verschil.
Na afloop van de teambuilding activiteiten afgelopen vrijdag, is een deel van het Pòtoprens team mee gegaan naar Dezam, inclusief ikzelf. Voor mij was het de eerste keer. De route ernaar toe leidde ons langs de kust en door prachtig gebergte. Wat is de natuur hier toch schitterend mooi. In Dezam sliepen we buiten op het voorportaal van het kantoor van MCC daar. Dat is voor mij ook iets nieuws. De sterrenlucht boven je matras, waar ik dezelfde sterren herken die ik in Nederland ook zie. Over de tarantula’s (vogelspinnen) en ander klein gedierte dat er rondkruipt moet je maar niet teveel nadenken als je buiten gaat slapen.
Zaterdag waren we vroeg uit de veren om bij een distributie van bomen te helpen (zonsopgang; 5 uur). MCC heeft namelijk in de omgeving van Dezam 21 boomplantages. Daar worden jaarlijks honderdduizenden bomen geplant. Eenmaal per jaar (in juni) vindt de distributie van deze (jonge) bomen plaats. Er worden zowel bomen verkocht als gratis weggegeven. Langzamerhand probeert men over te gaan op meer verkopen. De rit naar het dorp toe was alweer een hele belevenis. Het had ’s nachts geregend en het pad was een grote modderpoel. We moesten twee rivieren oversteken. De eerste waagden we in de auto, waarbij het water door de bodem naar binnen kwam. Toch nog natte voeten… De tweede rivier was veel breder en dieper en staken we over per puntboot, voortbewogen zoals de boten in Venetië. Daarna nog een eindje lopen en uiteindelijk kwamen we bij de plantage, waar al een lange rij mensen stond te wachten met lege emmers en teilen. Ieder kreeg een gelijk aantal boompjes; citroen, mango, eik en vele andere soorten. Het was een bijzonder gezicht om na afloop de ‘bomen weg te zien lopen’; een lange stoet mannen, vrouwen en kinderen met teilen groen wuivende boompjes op hun hoofd. Deze bomen zijn zowel een bron van inkomsten voor de mensen (hout en fruit voor eigen gebruik en eventueel voor verkoop) als een middel om de ontbossing en erosie tegen te gaan.
Zondagochtend reden we naar een ander dorp in de buurt van Dezam, om diverse kerken te bezoeken en te vertellen over MCC en de boomdistributies. De tweede en derde kerk die we bezochten, waren nauwelijks een kerk te noemen (qua gebouw). We volgden het geluid van gezang en vonden een samenkomst van 10 tot 15 personen. De ‘kerk’ bestond uit een aantal palen waartussen golfplaten waren bevestigd of doeken waren gespannen. Dit zijn afgesplitste kerken, die niet bij een kerkverband horen. Overal werden we hartelijk ontvangen. Flexibele gemeentes.
’s Middags hebben we verkoeling gezocht bij een rivier, die tevens dienst deed als wasstraat voor auto’s en motoren. En ja, dat was de letterlijke start van een motor! Ik heb namelijk zondagochtend vroeg, voor ons vertrek naar de kerken, voor het eerst in Haïti motor gereden. Nou heb ik al een aantal jaren mijn motor rijbewijs, dus het motorrijden op zich is niet nieuw voor me. Er zijn echter twee verschillen in Haïti: er zijn geen regels en er zijn geen goede wegen. In het verkeer is het dus goed opletten en assertief rijden. En de paden; tsja, het had weer geregend, dus het was weer een modderbaan aan de ene kant en gladde, losliggende stenen aan de andere kant. En een proberen ontwijken van hobbels en bobbels en gaten en kuilen. Dat is toch wel heel anders rijden. Ik vermaakte me prima, weer op een motor. Voortaan krijg ik in Pòtoprens ook wat vaker de kans om op een van de motoren van MCC te rijden. We delen als team namelijk een aantal auto’s en motoren. Natuurlijk moest ik mijn collega’s eerst ervan zien te overtuigen dat ik wel vertrouwd ben op een motor… Margot op een motor?!
Afgelopen maandag togen we opnieuw op weg voor een boomdistributie. Dit keer niet voor families, maar voor een landbouwproject ergens boven op een berg. Dit pad sloeg werkelijk alles qua toegangsweg. We waren met twee auto’s en een truck vol boompjes op weg gegaan en voordat het pad echt slecht werd, hebben we de inhoud van de truck overgeheveld in de auto’s. Onze auto had besloten niet altijd zomaar te willen starten, om nog een extra dimensie aan de rit te geven. Hoe omschrijf je zo’n pad? Bepaalde delen bestonden uit losliggende stenen, wat natuurlijk snel tot slippen leidt, andere delen waren modderig en glad en op weer andere stukken waren met stenen twee banen gelegd voor de wielen. We zijn twee keer vast komen zitten, waarbij de auto overhelt richting afgrond. Het pad leidt immers de berg op. Het uitzicht was fantastisch mooi; we kronkelden steeds verder omhoog en hadden zicht op de zee in de verte en het gebergte rondom. Prachtig!
Dinsdag zijn we via een andere route weer terug gereden naar Pòtoprens. ‘Achter bergen zijn er bergen’ zeggen ze hier. Zowel letterlijk in de natuur als figuurlijk in het leven. Ga bijvoorbeeld eens naar de bank, waar een collega me dinsdagmiddag mee naartoe nam om een rekening te openen. De sfeer is daar gelijk heel anders; er wordt Frans gesproken om vooral het onderscheid te benadrukken van het Creools sprekend ‘gepeupel’. Vervolgens duurt het hele proces een paar uur. Geduld is een schone zaak…
We hebben een goede tijd gehad met elkaar, zowel in Pòtoprens als in Dezam. Voor mij was het ook een goede gelegenheid om mijn collega’s van MCC wat beter te leren kennen, evenals het werk van MCC in Dezam. MCC’er ben je niet van negen tot vijf, maar 24 uur per dag en 7 dagen in de week, zoals ze zeggen. Inderdaad is het onvergelijkbaar met een ‘gemiddelde’ baan in Nederland. De omgang met elkaar is totaal anders. Waar gebeurt het onder collega’s dat je ’s avonds spelletjes doet of gewoon zit te praten, om vervolgens naast elkaar onder de sterrenlucht te slapen? Ik ben blij met de werkervaring die ik heb mogen opdoen bij Maaltijdservice Fryslân, dat komt me hier nu al goed van pas. Ik ben ook heel blij met deze prachtkans die ik heb gekregen, het voorrecht om hier te mogen werken en wonen en deel uit te maken van zowel MCC als Défi Michée. Is het niet bizar dat ik me zover van huis op mijn plaats voel, dat ik daarvoor zo’n eind heb gereisd, zoveel heb achtergelaten, maar o zoveel terugkrijg?
-
20 Juni 2008 - 09:06
Nicolien:
wow, stoer hoor; met je motor rondrijden in Haiti!!
wat een ervaringen weer, zeg! Erg leuk om te lezen!
nic -
20 Juni 2008 - 11:58
Anny:
Fooootooos, fooootooooos!!
Nou, je verveelt je echt niet daar he?
Weet je nog dat je een tijdje geleden schreef dat iedereen dacht dat je rijk bent? En dan er na weken achter komen dat je naam "veel geld" betekent!
Het klinkt inderdaadof je daar op je plaats zit, geniet er maar zoveel mogelijk van.
Groetjes,
Anny -
20 Juni 2008 - 12:09
Mirjam:
hoi,
alleen bij de gedachte dat er van spinnen en ander ongedierte rond je heen kruipen terwijl je slaapt krijg ik al de kriebels. -
20 Juni 2008 - 20:22
Mem En Papa:
hallo Margot,
Deze keer sturen we je op deze manier een berichtje. Wij zitten nu in Andelsnes, Noorwegen achter de computer.We hebben net je mails en je nieuwe verhaal op je site gelezen. Wat het motorrijden betreft, wij hebben vandaag twee keer de Trollstiegen met de motor op en neer gereden en dat lijkt me eerlijk gezegd leuker dan in de modder ploeteren op twee wielen. Hoe dan ook, doe voorzichtig en na de vakantie hoor je uitgebreid waar we allemaal geweest zijn. Natuurlijk voorzien van een paar mooie foto's.
Liefs en kusjes van mem en papa (en ook van Jakob en Florie)
-
22 Juni 2008 - 20:48
Ivonne:
hallo,
wij in franeker lezen ook hier je verhalen. Fijn om op deze manier wat over haiti te lezen. onze jongste zoon is in haiti geboren. hij vind de foto's van je site vooral interresant.... -
23 Juni 2008 - 17:59
Joske:
Heey Margot!!;)
Hoe gaat het? Hier gaat het goed hoor!
Nog 1 weekje te gaan en dan heb ik vakantie!:D
Wij gaan naar Zwitserland op vakantie. Daar heb ik heel veel zin in.
Eigenlijk ben jij ook een beetje op vakantie:):D Je moet dan wel werken maar je ben in een andere omgeving enzo...:)
Wij hebben morgen de musical. De generale repetitie voor de kinderen van de school. En woensdagavond hebben we eerst een etentje op school en daarna hebben we de musical voor de ouders, kennissen, familie enz. En dinsdagmorgen hebben we een afscheidsfeest van onze juf. En donderdag gaat groep 8 snoepstrooien. En vrijdag hebben we al om 12.00 vrij!!! Heerlijk he?:D
Groetjes,
Joske. -
24 Juni 2008 - 15:13
Joske:
Heey Margot!
Vandaag hadden we dus die generale repetitie..het ging heel goed alleen we hadden wel foutjes maar daar kunnen we morgen dan wel op letten. Met mij ging het heel goed. Ik had twee kleine foutjes... Maar ik denk dat de mensen dat niet eens hebben opgemerkt maar misschien ook wel:D
Groetjes,
Joske. -
25 Juni 2008 - 15:35
Joske:
Heey Margot!!:D
Ik ga zo naar school toe. Want we hebben een etentje (chinees!:)) en daarna de musical. Best wel spannend! Ik voel nog geen kriebels maar ik denk dat dat nog wel komt...:D:)
Groetjes,
Joske.
-
25 Juni 2008 - 22:02
Karin:
Bij toeval kwam ik hier terecht. Wat moedig van je om 3 jaar in Haiti te gaan werken. Vooral je beschrijving van het dagelijks leven vind ik interessant, omdat ik zo het land van onze 3 kinderen beter leer kennen. Veel succes met je inburgeringen met je goede werk daar! Ik zal zeker regelmatig terugkomen om te lezen hoe het je in Haiti vergaat.
groeten
Karin -
26 Juni 2008 - 02:30
Anny:
Hey Margot!
Prachtige foto's en ook nog overal een onderschriftje bij!
En je moeder heeft ook al naar me geluisterd, ik vind namelijk dat ze ook af en toe hie een berichtje moet achterlaten en niet alleen maar prive mailtjes moet sturen..........
Groetjes! -
26 Juni 2008 - 15:44
Henk En Tietsje Alma:
Hallo Margot
Wat weer een verhaal, en mooie foto's,zo krijgen we een beter beeld van Haiti,maar zoals het ook met vakantie is je kunt nooit de situatie zo uitleggen zoals je het ook beleeft maar je vertelt het heel erg mooi.Het is hier redelijk mooi weer het word zo langzamerhand wel droog,de vakanties staan voor de deur dat kun je in de kerk ook al merken,al gaan de meesten met een paar weken weg.We zijn blij dat het daar goed met je gaat,we wensen je nog heel veel werkplezier en de groeten aan je collega's,we volgen je verder,de hartelijke groeten van Henk en Tietsje -
27 Juni 2008 - 15:46
Joske:
Heey Margot;)
De musical voor de ouders ging heel goed!! De solo van mij ging gelukkig ook goed..!:D
Ik heb nu vakantie!! Heerlijk!!:) Wij gaan naar Zwitserland over 10 dagen ofzo..!:) Daar heb ik wel zin in!!
Het is hier best mooi weer! Vanmorgen toen we fietsten (het laatste ritje...:(:S naar school) ging het regenen maar toen ik vanmiddag met mijn moeder naar de supermarkt ging kwam er soms zo'n wind met warmte.. Zoiets:D Maar nu schijnt de zon ook alweer dus..
Groetjes,
Joske.
P.S. Leuk & grappig dat je naam veel geld betekent!!!;):):D -
28 Juni 2008 - 07:30
Joske:
Hoi Margot!!
Ik heb vanmiddag een feestje. We moeten kleren meenemen of aantrekken waar we goed in kunnen klimmen... Daar heb ik wel zin in!!:D
Ik ga vandaag ook naar de Fixet met m'n vader en dan ga ik crocks komen. Misschien ken je ze wel. Je ziet ze hier best veel. Het zijn een soort klompen maar dan van rubber met allemaal gaten er in enzo. Wel handig voor de vakantie enz. :)
Groetjes,
Joske.
-
07 Juli 2008 - 10:43
Piet Beumer:
Ziet er geweldig uit, kom een keer mee rijden,
Succes,
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
