Herenigd
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
30 December 2009 | Haïti, Port-au-Prince
Het is stil en leeg in huis. Even mocht ik weer de gezelligheid en huiselijkheid ervaren van familie om me heen. Het was bijzonder goed om samen tijd te kunnen doorbrengen hier in Haïti. Via een website kan leven in Haïti heel interessant klinken en dat is het ook, maar natuurlijk is het niet eenvoudig om zo ver bij je familie verwijderd te zijn.
Lang heb ik uitgekeken naar het moment dat mijn ouders uit het vliegveld van Port-au-Prince naar buiten zouden komen lopen. Vrijdag 11 december was dat moment er. We hadden elkaar een jaar niet gezien. Ik was blij en trots om mijn ouders naar het MCC kantoor te kunnen rijden en ze daar voor te stellen aan de mensen die hier mijn ‘familie’ opmaken. Vandaar reden we naar huis. Eindelijk mijn ouders bij me in huis, eindelijk weten ze waar ik woon. Het leek wel Sinterklaas toen de koffers werden uitgepakt. Iedereen die wat heeft meegegeven: bedankt!
De volgende dag hebben we een ‘stadstoer’ gedaan; langs het paleis, door Pétion-Ville en door Port-au-Prince. Zondagochtend naar de kerk (hoewel niet te verstaan voor mijn ouders) en ’s middags naar Joseph, die ons had uitgenodigd voor de middagmaaltijd. Hij woont in een kleine woning, met 1 slaapkamer waarin 5 personen slapen op 2 bedden. De maaltijden worden bereid op een houtskool vuurtje. Het smaakte prima en was gezellig, maar ook confronterend.
Maandag 14 december was het eindejaarsfeest bij MCC. Een geweldige ervaring, een fantastische sfeer. Na samen zingen en een meditatie over gelukkig zijn, hebben we samen een maaltijd genuttigd waaraan dagen voorbereiding vooraf waren gegaan; het kopen, doden en bereiden van een geit, rijst met bonen, gebakken banaan, enz. We hadden lootjes getrokken en zo bracht ieder een cadeau mee. Wat is er gelachen en gek gedaan, geweldig. Bijna iedereen hield een toespraak of verzon een andere bijzondere manier om het cadeau te overhandigen aan degene die hij had. We hebben ons uitermate vermaakt.
De dag erna zijn we naar Fermathe, Kenscoff en Furcy geweest, de bergen in. Bijzondere natuur. Het voelde wat ongemakkelijk om daar rond te rijden, in armoede, tussen mensen die zich enkel te voet of per ezel verplaatsen. Er kwamen heel wat indrukken af op mijn ouders. Op de terugweg nog bij een uitzichtpunt geweest boven de stad en de zee.
We zijn een week op pad geweest, het land in. De eerste bestemming was Desarmes. Tussen de middag aten we in een ‘restaurant’, wat die naam niet verdiende volgens m’n ouders. Een half afgebouwd vertrek, eten gekookt op houtskool, een muis die langs de muur schoot, een vrieskist die gekoeld wordt met grote blokken ijs erin (er is geen stroom in Desarmes). Het eten smaakte echter prima en was meer dan voldoende. Genoeg om ons energie te geven voor een wandeling door de rivier. Het was even schrikken van de kakkerlakken in de buiten wc, de kikker die in een keukenkastje woont en vogelspinnen die vooral ’s avonds tevoorschijn komen. De volgende dag hebben we een motorrit gemaakt vanuit Dezam. Genieten van de mooie omgeving en het mooie weer. Wel goed opletten om kippen, geiten, koeien, ezels, paarden, mensen, (vracht)auto’s en vrijwel onzichtbare drempels te ontwijken op de weg. Jean Rémy, een collega uit Dezam, heeft ons rondgeleid langs moestuinen en een bos en uitleg gegeven over de landbouw. Vervolgens lieten we Dezam achter ons en togen naar Gonaïves. Onderweg pikten we Cher Frère op, die mee ging om ons in het Noordwesten een en ander te laten zien. In Gonaïves bezochten we een project van woningen die door partnerorganisatie SKDE zijn gebouwd en waarvoor ik namens MCC de evaluatie heb gedaan. Zo konden mijn ouders een stukje van ons werk zien. Ik raakte in gesprek met een vrouw die we een paar maanden geleden spraken in een tentenkamp. Het deed me enorm goed om te zien dat zij en haar drie kinderen nu in een van de huizen wonen.
Via de kust reden we naar Jean Rabel, in het Noordwesten. De natuur blijft schitterend. Vandaar reden we de volgende dag naar Mole St Nicolas, aan de uiterste westpunt. Dit is de plaats waar Columbus in 1492 in Haïti voet aan wal zette. Het kruis dat hij toen geplaatst heeft, staat er nog. Mooie stranden, een kleine havenplaats met oude boten, enkele gebouwen uit de koloniale tijd. We vervolgden onze reis naar Lamontay, waar mijn ouders enkele woningen hebben bezocht die na de orkanen zijn herbouwd met giften uit de christelijke gereformeerde kerken. Inmiddels hadden mijn ouders door wat ‘slechte wegen’ zijn. Enkel onverharde wegen in dat gedeelte van het land. Dat ging de volgende dag nog door. Ergens midden in de rimboe troffen we plotseling een muur aan met een wachter aan de poort. Cher Frère leidde ons naar een miljardenproject achter die poort, gelegen aan de noordkust. Hier zijn enkele ambitieuze initiatiefnemers bezig met een plan om woningen te bouwen voor miljonairs. We wisten niet wat we zagen en hoorden. Buiten de poort bittere armoede, binnen de poort een miljardenproject. Toen we vol verbazing dit ‘dorp’ achter ons lieten, bleek de weg (het pad, beter gezegd) wat onduidelijk te zijn. We waren dus de weg kwijt in de zin van dat er geen weg was. Cher Frère stapte uit om de weg te zoeken en wees uiteindelijk op een motorspoor en zei dat we dat wel konden volgen. Eerst door een vlakte met struiken en zand. We zijn allerhande ondergronden tegengekomen; zand, modder, stenen, rotsen, kuilen, gaten, dubbele sporen voor de banden, stukjes beton, etc. En bruggen die te smal zijn voor auto’s of nog niet af, zodat we alsnog door de rivierbedding moesten rijden. We reden via het binnenland terug naar Gonaïves en hadden ook de gelegenheid om een project van World Servants te bezoeken in Puits Cousin, waar ik in 2007 aan heb deelgenomen. Bijzonder voor ons alledrie. Prachtig mooie omgeving, schitterende bergen, vergezichten, een ooievaar op een koe, een geit op een ezel, drie tot vijf mensen op een motor die balanceert op de slechte wegen, enz. In de plaats Gwo Mon reed een taptap achter tegen onze auto aan. De chauffeur reed gewoon door. Onbeschrijfelijk, dat hebben mijn ouders nu ook door. Je kunt het niet uitleggen of overbrengen, je moet er zelf geweest zijn, het zelf ervaren, het met je eigen ogen zien. De armoede is nog erger dan ze hadden gedacht. We verbleven een nacht in Club Indigo, aan het strand, met overdadige maaltijden en zoveel luxe ten opzichte van ‘de buitenwereld’, het alledaagse leven, dat het niet juist voelt.
De dag nadat we terug kwamen in Meyot, zijn we opnieuw naar Dezam getogen, dit keer om twee motors op te halen voor een motorrit van collega Kurt. Dit keer lukte het me niet om al het loslopend vee te ontwijken, dus helaas heeft het een kip z’n leven gekost. Terug in Pétion-Ville/Port-au-Prince leverden we de auto in en maakten m’n ouders kennis met vervoer per taptap. Ze verwonderen zich erover dat het allemaal nog rijdt, gezien de staat waarin ze verkeren.
Kerst in Haïti is anders dan kerst in Nederland. Niet alleen vanwege het zomerse weer, maar ook omdat 26 december hier geen kerst is en er geen kerkdienst is op 25 december, de kerstdag. Een dienst is er op de avond van 24 december. Ik heb een thuisdienst bijgewoond die door de buitenlanders van MCC was georganiseerd. Een goed samenzijn. Minder fijn is dat m’n buren zingende kerstlichtjes hebben, die continu een en hetzelfde liedje zingen als er staatsstroom is. Ook minder fijn was dat andere buren groot feest hadden tot diep in de nacht, met boxen op machtig, waardoor we weinig hebben geslapen. Kerst zelf hebben we rustig thuis doorgebracht, met wat bezoek. Er staat een lokaal gemaakte kerststal bij me in huis, waarvan de stal gemaakt is van een kokosnoot.
Afgelopen zaterdag hebben we een bezoek gebracht aan Fort Jacques, een fort, zoals de naam al doet vermoeden. Vandaar reden we verder omhoog, richting Duvier. Wederom een schitterend mooie route, met bergen rondom, en slechte, smalle paden langs een afgrond. Ook hier hebben we enkele woningen bezocht, sommige herbouwd met financiering van de christelijke gereformeerde kerken, andere met financiering via neef Tiemen en Jeroen en Fardau.
De laatste zondag samen hebben we tussen de middag gegeten bij Garly en z’n gezin. Genoeg Haïtiaanse maaltijden deze weken, variërend van geit tot kip en van rijst met bonen tot maïs en van gekookte tot gebakken bananen. We zijn nog op bezoek geweest in Gwo Jan, waar ik de eerste maand van mijn verblijf in Haïti heb doorgebracht.
Maandag 28 december brak het moment van afscheid alweer aan. Ik bracht mijn ouders naar het vliegveld en haalde tegelijk Kurt en z’n vader en broer op. Er zijn meerdere ouders op bezoek uit het buitenland momenteel. Bijzonder om elkaars familie te ontmoeten.En toen was ons bijzondere samenzijn weer voorbij en was ik weer alleen.
Een ieder de allerbeste wensen voor 2010! Dat het een jaar mag zijn van geluk, vertrouwen, gezondheid, respect, geloof, hoop, liefde en vrede.
Lang heb ik uitgekeken naar het moment dat mijn ouders uit het vliegveld van Port-au-Prince naar buiten zouden komen lopen. Vrijdag 11 december was dat moment er. We hadden elkaar een jaar niet gezien. Ik was blij en trots om mijn ouders naar het MCC kantoor te kunnen rijden en ze daar voor te stellen aan de mensen die hier mijn ‘familie’ opmaken. Vandaar reden we naar huis. Eindelijk mijn ouders bij me in huis, eindelijk weten ze waar ik woon. Het leek wel Sinterklaas toen de koffers werden uitgepakt. Iedereen die wat heeft meegegeven: bedankt!
De volgende dag hebben we een ‘stadstoer’ gedaan; langs het paleis, door Pétion-Ville en door Port-au-Prince. Zondagochtend naar de kerk (hoewel niet te verstaan voor mijn ouders) en ’s middags naar Joseph, die ons had uitgenodigd voor de middagmaaltijd. Hij woont in een kleine woning, met 1 slaapkamer waarin 5 personen slapen op 2 bedden. De maaltijden worden bereid op een houtskool vuurtje. Het smaakte prima en was gezellig, maar ook confronterend.
Maandag 14 december was het eindejaarsfeest bij MCC. Een geweldige ervaring, een fantastische sfeer. Na samen zingen en een meditatie over gelukkig zijn, hebben we samen een maaltijd genuttigd waaraan dagen voorbereiding vooraf waren gegaan; het kopen, doden en bereiden van een geit, rijst met bonen, gebakken banaan, enz. We hadden lootjes getrokken en zo bracht ieder een cadeau mee. Wat is er gelachen en gek gedaan, geweldig. Bijna iedereen hield een toespraak of verzon een andere bijzondere manier om het cadeau te overhandigen aan degene die hij had. We hebben ons uitermate vermaakt.
De dag erna zijn we naar Fermathe, Kenscoff en Furcy geweest, de bergen in. Bijzondere natuur. Het voelde wat ongemakkelijk om daar rond te rijden, in armoede, tussen mensen die zich enkel te voet of per ezel verplaatsen. Er kwamen heel wat indrukken af op mijn ouders. Op de terugweg nog bij een uitzichtpunt geweest boven de stad en de zee.
We zijn een week op pad geweest, het land in. De eerste bestemming was Desarmes. Tussen de middag aten we in een ‘restaurant’, wat die naam niet verdiende volgens m’n ouders. Een half afgebouwd vertrek, eten gekookt op houtskool, een muis die langs de muur schoot, een vrieskist die gekoeld wordt met grote blokken ijs erin (er is geen stroom in Desarmes). Het eten smaakte echter prima en was meer dan voldoende. Genoeg om ons energie te geven voor een wandeling door de rivier. Het was even schrikken van de kakkerlakken in de buiten wc, de kikker die in een keukenkastje woont en vogelspinnen die vooral ’s avonds tevoorschijn komen. De volgende dag hebben we een motorrit gemaakt vanuit Dezam. Genieten van de mooie omgeving en het mooie weer. Wel goed opletten om kippen, geiten, koeien, ezels, paarden, mensen, (vracht)auto’s en vrijwel onzichtbare drempels te ontwijken op de weg. Jean Rémy, een collega uit Dezam, heeft ons rondgeleid langs moestuinen en een bos en uitleg gegeven over de landbouw. Vervolgens lieten we Dezam achter ons en togen naar Gonaïves. Onderweg pikten we Cher Frère op, die mee ging om ons in het Noordwesten een en ander te laten zien. In Gonaïves bezochten we een project van woningen die door partnerorganisatie SKDE zijn gebouwd en waarvoor ik namens MCC de evaluatie heb gedaan. Zo konden mijn ouders een stukje van ons werk zien. Ik raakte in gesprek met een vrouw die we een paar maanden geleden spraken in een tentenkamp. Het deed me enorm goed om te zien dat zij en haar drie kinderen nu in een van de huizen wonen.
Via de kust reden we naar Jean Rabel, in het Noordwesten. De natuur blijft schitterend. Vandaar reden we de volgende dag naar Mole St Nicolas, aan de uiterste westpunt. Dit is de plaats waar Columbus in 1492 in Haïti voet aan wal zette. Het kruis dat hij toen geplaatst heeft, staat er nog. Mooie stranden, een kleine havenplaats met oude boten, enkele gebouwen uit de koloniale tijd. We vervolgden onze reis naar Lamontay, waar mijn ouders enkele woningen hebben bezocht die na de orkanen zijn herbouwd met giften uit de christelijke gereformeerde kerken. Inmiddels hadden mijn ouders door wat ‘slechte wegen’ zijn. Enkel onverharde wegen in dat gedeelte van het land. Dat ging de volgende dag nog door. Ergens midden in de rimboe troffen we plotseling een muur aan met een wachter aan de poort. Cher Frère leidde ons naar een miljardenproject achter die poort, gelegen aan de noordkust. Hier zijn enkele ambitieuze initiatiefnemers bezig met een plan om woningen te bouwen voor miljonairs. We wisten niet wat we zagen en hoorden. Buiten de poort bittere armoede, binnen de poort een miljardenproject. Toen we vol verbazing dit ‘dorp’ achter ons lieten, bleek de weg (het pad, beter gezegd) wat onduidelijk te zijn. We waren dus de weg kwijt in de zin van dat er geen weg was. Cher Frère stapte uit om de weg te zoeken en wees uiteindelijk op een motorspoor en zei dat we dat wel konden volgen. Eerst door een vlakte met struiken en zand. We zijn allerhande ondergronden tegengekomen; zand, modder, stenen, rotsen, kuilen, gaten, dubbele sporen voor de banden, stukjes beton, etc. En bruggen die te smal zijn voor auto’s of nog niet af, zodat we alsnog door de rivierbedding moesten rijden. We reden via het binnenland terug naar Gonaïves en hadden ook de gelegenheid om een project van World Servants te bezoeken in Puits Cousin, waar ik in 2007 aan heb deelgenomen. Bijzonder voor ons alledrie. Prachtig mooie omgeving, schitterende bergen, vergezichten, een ooievaar op een koe, een geit op een ezel, drie tot vijf mensen op een motor die balanceert op de slechte wegen, enz. In de plaats Gwo Mon reed een taptap achter tegen onze auto aan. De chauffeur reed gewoon door. Onbeschrijfelijk, dat hebben mijn ouders nu ook door. Je kunt het niet uitleggen of overbrengen, je moet er zelf geweest zijn, het zelf ervaren, het met je eigen ogen zien. De armoede is nog erger dan ze hadden gedacht. We verbleven een nacht in Club Indigo, aan het strand, met overdadige maaltijden en zoveel luxe ten opzichte van ‘de buitenwereld’, het alledaagse leven, dat het niet juist voelt.
De dag nadat we terug kwamen in Meyot, zijn we opnieuw naar Dezam getogen, dit keer om twee motors op te halen voor een motorrit van collega Kurt. Dit keer lukte het me niet om al het loslopend vee te ontwijken, dus helaas heeft het een kip z’n leven gekost. Terug in Pétion-Ville/Port-au-Prince leverden we de auto in en maakten m’n ouders kennis met vervoer per taptap. Ze verwonderen zich erover dat het allemaal nog rijdt, gezien de staat waarin ze verkeren.
Kerst in Haïti is anders dan kerst in Nederland. Niet alleen vanwege het zomerse weer, maar ook omdat 26 december hier geen kerst is en er geen kerkdienst is op 25 december, de kerstdag. Een dienst is er op de avond van 24 december. Ik heb een thuisdienst bijgewoond die door de buitenlanders van MCC was georganiseerd. Een goed samenzijn. Minder fijn is dat m’n buren zingende kerstlichtjes hebben, die continu een en hetzelfde liedje zingen als er staatsstroom is. Ook minder fijn was dat andere buren groot feest hadden tot diep in de nacht, met boxen op machtig, waardoor we weinig hebben geslapen. Kerst zelf hebben we rustig thuis doorgebracht, met wat bezoek. Er staat een lokaal gemaakte kerststal bij me in huis, waarvan de stal gemaakt is van een kokosnoot.
Afgelopen zaterdag hebben we een bezoek gebracht aan Fort Jacques, een fort, zoals de naam al doet vermoeden. Vandaar reden we verder omhoog, richting Duvier. Wederom een schitterend mooie route, met bergen rondom, en slechte, smalle paden langs een afgrond. Ook hier hebben we enkele woningen bezocht, sommige herbouwd met financiering van de christelijke gereformeerde kerken, andere met financiering via neef Tiemen en Jeroen en Fardau.
De laatste zondag samen hebben we tussen de middag gegeten bij Garly en z’n gezin. Genoeg Haïtiaanse maaltijden deze weken, variërend van geit tot kip en van rijst met bonen tot maïs en van gekookte tot gebakken bananen. We zijn nog op bezoek geweest in Gwo Jan, waar ik de eerste maand van mijn verblijf in Haïti heb doorgebracht.
Maandag 28 december brak het moment van afscheid alweer aan. Ik bracht mijn ouders naar het vliegveld en haalde tegelijk Kurt en z’n vader en broer op. Er zijn meerdere ouders op bezoek uit het buitenland momenteel. Bijzonder om elkaars familie te ontmoeten.En toen was ons bijzondere samenzijn weer voorbij en was ik weer alleen.
Een ieder de allerbeste wensen voor 2010! Dat het een jaar mag zijn van geluk, vertrouwen, gezondheid, respect, geloof, hoop, liefde en vrede.
-
30 December 2009 - 17:12
Gerda:
Hallo Margot,
Fijn dat je ouders op bezoek konden komen. Dat zal vast erg fijn geweest zijn, want het zal inderdaad niet altijd meevallen zo ver van je familie.
Ik wil je voor komend jaar weer veel goed en Gods zegen toewensen.
Groetjes,
Gerda -
30 December 2009 - 17:26
Johan:
hallo Margot, jullie hebben een goede tijd samen gehad lees ik vanuit je verslag,ik hoop de verhalen en belevenissen van je ouders nog wel te horen.
het lijkt m evoor hun ook moeilijk maar ze weten nu wel waar je het over hebt. wat een contrast beschrijf je over "het dorp"binnen de muren. heel bijzonder. je pa zal zijn eigen motor wel gemist hebben, ik wist niet dat hij van off the road rijden hield. grapje hoor!
ik vindt het fijn om te lezen dat jullie een goede tijd hadden ik wens jou de kracht om weer allen te zijn, hou je vast aan de herineringen ze zijn dierbaar en onuitwisbaar. Aan je wens voor 2010 kan ik niets meer toevoegen, dan dat ik jou hetzelfde toewens.
in gedachten verbonden.
Johan -
30 December 2009 - 18:35
Catharinus En Tabina:
Margot, we willen het ook nog een keer via je website laten weten: We hebben een onvergetelijke tijd gehad in Haiti. Het was geweldig om na een jaar weer in het echt bij te kunnen praten. Maar het was ook geweldig om de kans te krijgen van heel dichtbij te zien wat er speelt in Haiti, hoe mensen er leven, wat echte armoede is, wat corruptie teweeg brengt, wat het is om elke dag strijd te moeten leveren om in de meest elementaire levensbehoeften te voorzien. En tegelijk te zien hoeveel vertrouwen de mensen hebben, hoeveel kracht ze hebben, hoe trots ze zijn. Bedankt Margot voor de mooie weken en voor de manier waarop jij en een aantal van je collega's onze gids zijn geweest in het mooie Haiti. Mèsi anpil! Ook bedankt familie die ons (ondanks dat we 6 uur later arriveerden dan bedoeld) een warm welkom heetten op Schiphol! -
30 December 2009 - 19:05
Dorine En Familie:
Dag Margot
Wij volgen je weblog al een paar maanden. Dit vanwege het feit dat wij een adoptiedochter uit Haiti hebben die we 15 december in onze armen sloten en sinds 19 december bij ons thuis in Nederland is. Slechts 3 dagen in dit bijzondere land,t e weinig om er een echt goed beeld van te krijgen, maar genoeg om te ervaren hoe slecht het land er aan toe is in zovelen facetten en om jouw ervaringen (deels) te kunnen beamen. Wij zijn blij met jouw verslagen over het land en haar mensen en jullie werk daar. Voor Jan heel herkenbaar omdat hij in 1990 6 weken in Haiti is geweest en toen veel van het land heeft gezien. Wij hebben veel bewondering voor al het werk dat je daar doet. Ook wij proberen zoveel mogelijk het tehuis waar Joselore heeft gewoond (fondation boussole van de burgemeester van Petionville, Lydie Parent) te steunen, maar het is lastig omdat het langs zoveel omwegen moet. We hebben alles wat mogelijk was in onze koffers gestopt, vooral veel medicijnen en huidverzorgingsproducten en dingen als plastic bekers, sokken, ondergoed etc, maar je hebt altijd het gevoel dat het niet genoeg is en dat je nog meer wilt doen. Ook steunen we via Stichting Flash Projecten ook het schoolproject en proberen er zo voor te zorgen dat jaarlijks 20 kinderen naar school kunnen en bij Lydie een warme maaltijd krijgen. Een druppel op een gloeiende plaat, maar het is tenminste wat. Moeilijke is dat Joselore het laatste kindje is dat vanuit dit huis ter adoptie werd aangeboden (de andere kinderen in de leeftijd van 2 tot 16 jaar wonen daar voor vast) en dat het contact, dat via God's Littlest Angels liep (via hen liep onze adoptie), moeilijk zal zijn nu er niet meer iemand maandelijks langsgaat. We zien het wel. In ieder geval wensen wij jou een heel goed 2010 en hopen dat je je geweldige werk nog lang mag en kan voortzetten.
Dorine, Jan, Nicolien en Joselore uit Arnhem -
31 December 2009 - 03:01
Anny:
Ha Margootje,
Wat een mooie beschrijving van de tijd met je ouders! Ik heb uiteraard ook al verhalen van je vader en (vooral) je moeder gehoord. Het was goed dat ze geweest zijn en nu met eigen ogen konden zien hoe jouw leven daar verloopt en gewoon, hoe het "is" daar.
Nou meisje, ook vooe jou een heel mooi en goed 2010 gewenst!
(Foto's?)
-
31 December 2009 - 12:46
Alice:
Hoi Margot,
Mooi om te lezen dat jullie een goede tijd samen hebben gehad. Het zal nu wel weer even wennen zijn, nu je ouders weer weg zijn. Maar wat fijn dat zij nu met eigen ogen hebben kunnen zien hoe je je werk doet en waar je woont e.d. We zullen ongetwijfeld nog veel meer verhalen van je ouders horen. We wensen jou een goed, gezegend 2010 toe .
Groeten van Harrie en Alice -
01 Januari 2010 - 20:57
Werner:
Hoi Margot
Ik vind het erg knap wat je daar doet. Ik zou het niet durven, want ik hou niet zo van vogelspinnen. Ik ben er trots op dat je familie van me bent. Eerst las ik niets van je verhalen maar ik vind het nu ik het gelezen heb best interesant. Ik wens je een gelukkig en gezond 2010.
Groetjes Werner -
02 Januari 2010 - 15:01
CORNELIA:
Hallo Margot,
Wij wensen jou en jouw collega's een voorspoedig,gezegend en vruchtbaar 2010 toe. Dat
Gods zegen mag door werken in jullie werk dat jullie verrichten in Haiti. En fijn om te horen dat jij samen met jouw ouders een goede en fijne tijd mocht hebben. Gisteren na de dienst nog even met jouw ouders gesproken. En zij vonden het een hele mooie ervaring om met eigen ogen te zien waar jij was en wat jij doet. Er was rust in hart van jouw ouders gekomen nu zij met eigen ogen hadden gezien wat jij doet en waar jij woont. Er zal wel een leuke avond volgen met het nieuws uit Haiti door de ogen van jouw ouders.
Groetjes en Bidden voor jou en jouw collega's
ps. zij hebben wel veel sneeuw gemist! -
04 Januari 2010 - 09:25
Buurvrouw In Twijzel:
leuk om je verslag te lezen en de foto;s te zien met je ouders wens je gezegend 2010 en veel sterkte met je werk daar groetjes van je buurvrouw -
04 Januari 2010 - 09:25
Buurvrouw In Twijzel:
leuk om je verslag te lezen en de foto;s te zien met je ouders wens je gezegend 2010 en veel sterkte met je werk daar groetjes van je buurvrouw -
04 Januari 2010 - 09:25
Buurvrouw In Twijzel:
leuk om je verslag te lezen en de foto;s te zien met je ouders wens je gezegend 2010 en veel sterkte met je werk daar groetjes van je buurvrouw -
04 Januari 2010 - 18:17
Tjitske:
Hallo Margot,
Bij deze wil ik je ook in 2010 veel sterkte toewensen met je werk. Bovenal Gods zegen bij alles wat je doet.
Wat fijn voor jou dat je ouders bij je geweest zijn. Nu hebben ze ook een beeld ervan.
Hartelijke groet,
Tjitske Ypma -
06 Januari 2010 - 14:54
Cobi:
Margot, ook vanuit Drachten alle goeds voor dit jaar toegewenst!
-
11 Januari 2010 - 17:05
Sander K:
Ha Margot!
Bedankt voor je berichtje. Het is weer geweldig om hier in Engeland in de gemeenschap te komen.
Ik heb ook mooie verhalen gehoord over jou en je werk, van je ouders. Veel zegen toegebeden. Dank je voor je werk.
Ik heb laatst nog een video van Jubilee Campaign gezien over Haïti.
Mocht ik eens in het Carribisch gebied komen, dan lijkt het me zeker leuk om langs te komen.
(Mijn beste vriend is overigens daar net van terug gekomen, van het schip de Logos Hope.)
lapè,
Sander
-
13 Januari 2010 - 08:12
Anny:
Lieve Margot, ik hoop dat het goed gaat met je! Wat een verschrikkelijk nieuws vanochtend!
-
13 Januari 2010 - 10:39
Sylvia VRienderhoff:
Staan hier in nderland stil bij jullie ellende daar! Wat een verschrikking weer!! Hoop dat alles goed met je is!
Heel veel sterkte,
Sylvia -
13 Januari 2010 - 12:40
Fam. Wierenga :
Hallo Margot,
Helaas op deze manier weer met elkaar in contact komen is wel heel bijzonder.
Hoe gaat het er mee.
We hopen dat het goed met je gaat.
Vooral met de werkzamheden die er bij komen om verder te moeten gaan.
Laat maar even van je horen.
Ook wij hebben plannen om Haiti op te zoeken rond de maand mei.
Wellicht treffen wij elkaar daar!
Gods zegen gewenst en hopen op een goede afloop.
De hartelijke groeten van de fam.
Wierenga
(jullie zijn bij ons geweest voor het world sevents project
in Grootegast)
-
13 Januari 2010 - 13:50
Catharinus En Tabina:
Wij hebben zojuist bericht gekregen van MCC Akron dat Margot gezond en wel is. Rond een uur vanmiddag kregen we te horen dat alle MCC-ers terecht waren behalve Margot. Wij zijn dankbaar dat Margot en haar buitenlandse collega's de ramp overleefd hebben. Margot we wensen jou en je collega's veel kracht en wijsheid toe in deze moeilijke situatie.
Mem en papa
-
13 Januari 2010 - 14:05
Tietsje:
Hallo Margot en verdere medewerkers van mcc
We zijn opgelucht dat jullie allemaal ongedeerd zijn,wat een verschrikkelijke ramp daar weer in Haiti,jullie zullen het wel druk hebben met de toestand daar, we leven heel erg mee en hopen dat de hulp goed en snel op gang mag komen,we wensen jullie heel veel sterkte,ook voor jou ouders.
de hartelijke groeten van Henk en Tietsje -
13 Januari 2010 - 14:23
Gerda-Ineke Ruisch:
Gode zij dank!
Margot en je collega´s jullie zijn gespaard gebleven.
We wensen jullie heel veel sterkte met het verwerken van deze ramp. Er is daar al zo heel weinig en dan dit...
groeten Gerda en Ineke -
13 Januari 2010 - 15:30
Cobi:
Beste Margot,
We hebben net gelezen dat je gezond en wel terecht bent! Wat een spanning, ook voor je ouders en Jaco & Tanja!
We wensen je veel sterkte in alle dingen waar je nu voor staat en komt te staan...dit zal niet meevallen.
Hartelijke groet,
Cobi -
13 Januari 2010 - 15:34
Anny:
Lieve Margot,
Wat fijn om te horen dat het met jou en je collega's goed gaat.
Maar wat vreselijk voor alle mensen daar die er niet zo goed af zijn gekomen!
Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte. -
13 Januari 2010 - 16:51
Artjan&Wilma:
Margot,
Wat een opluchting dat jullie ongedeerd zijn gebleven. We schrokken erg toen we vanmorgen de berichten hoorden!
Heel veel sterkte toegewenst na deze verschrikkelijke ramp.
Hartelijke groet,
Artjan & Wilma -
13 Januari 2010 - 16:52
Nicolien:
OH!! WAt fijn om te horen dat het goed met je gaat!! Ouders van Margot; bedankt dat jullie het op de site hebben gezet! Ik hoopte al dat daar nieuws op zou staan!
Heel veel succes, Margot! Zo ongelooflijk om dat nieuws te zien vanochtend... vooral wetende dat jij daar ook bent! Sterkte!!
nic -
13 Januari 2010 - 17:01
Gerke En Rennie:
Margot en collega's,
We zijn erg dankbaar dat het goed met jullie is. Wat een vreselijk nieuws nu een aardbeving in Haïti.Wat moet dit land veel meemaken onvoorstelbaar voor ons.
Heel veel sterkte toegewenst.
We bidden voor jullie.
Groeten Gerke& Rennie Poortman -
13 Januari 2010 - 17:27
Anja:
Hoi Margot!
Goed om te lezen dat je ongedeerd bent gebleven! Toen ik vanochtend het nieuws las, had ik al even op jouw site gekeken...maar nog niets, nu gelukkig wel. Wens jou en je collega's veel sterkte en Gods zegen toe bij het vele werk dat jullie de komende tijd ongetwijfeld zullen gaan krijgen.
Groeten,
Anja -
13 Januari 2010 - 17:56
Fam.v.d.Ploeg Dr.ham:
Beste Margot. Wij schrokken heel erg, toen
we vanmorgen van de ramp
in Haiti hoorden, en moesten direct aan je denken.
Dankbaar dat de Here jou en je collega's gespaard
heeft. -
13 Januari 2010 - 17:56
Carla:
Als moeder van een pleegzoon uit Haiti volg ik je blog met veel interesse. Mijn gedachten gingen (en gaan!)vandaag ook naar jou uit. Ik ben zo opgelucht te lezen dat met jou alles oké is!!!!!! Heel erg veel sterkte gewenst! Ik denk aan je/jullie -
13 Januari 2010 - 18:10
Harrie En Alice:
Hallo Margot,
Wat een verschrikkelijk bericht, we zijn heel blij en dankbaar dat je zelf lichamelijk ongedeerd bent gebleven. We bidden dat je de kracht mag krijgen om staande te blijven in alle hectiek die nu ongetwijfeld op jou en je team afkomt. Ook je ouders en broers en schoonzus wensen we veel sterkte toe.
Harrie en Alice -
13 Januari 2010 - 18:34
Marianne:
Hoi Margot,
Ik heb er geen idee van hoe lang het duurt voor je deze berichten weer lezen kunt, maar wij (Annelies, Werner en ik) willen je zeggen dat we heel blij zijn dat we weten dat je ongedeerd bent gebleven. We wensen je veel sterkte, want het zal er ongetwijfeld niet makkelijker op worden. Groeten van ons drieën. -
13 Januari 2010 - 18:43
Karel, Lieke & Teije:
Hallo!
Gelukkig een berichtje op de site dat je niet gewond bent! Dankbaarheid dat je gezond bent, maar tegelijkertijd ook zoveel vragen door de situatie om je heen. Margot we bidden jouw en je naaste omgeving Gods kracht en sterkte toe in deze situatie.
Liefs Karel, Lieke & Teije
-
13 Januari 2010 - 18:49
Laurens:
Ik heb net de uitzending gezien op Omrop Fryslan. Wel even schrikken toen ik het nieuws las dat Haiti getroffen is door een aardbeving.
Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd!! -
13 Januari 2010 - 19:26
Edwin Jagersma:
Hee Margot,
Pff de hele dag overal gezocht naar meer informatie. Het heeft me de hele dag bezig gehouden. Gelukkig las ik hier dat je niks mankeert. Ik besef me wel heel goed dat zoiets meemaken je niet ongemoeid laat. Heel veel sterkte en ik hou de berichten in de gaten.
Groetjes Edwin. -
13 Januari 2010 - 20:08
Jacob En Florie:
Hallo Margot,
Wat een schrik,een zorg en chaos.We zijn blij en dankbaar toen we hoorden dat ondanks alles jij daar oke bent.
We hopen dat er een mogelijkheid is dat je snel wat kan laten weten, hoe het met je gaat en alles om je heen.De beelden die we gezien hebben zijn hartverscheurend. Heel veel sterkte en kracht gewenst van ons uit Tricht.Liefs Jacob en Florie -
13 Januari 2010 - 20:20
Stefan En Annieke:
Margot,
Ik las om 15.30 uur op OmropFryslan.nl, dat je nog vermist was. Gelukkig stond op deze site het bericht van je ouders dat je weer terecht was. Heel veel sterkte toegewenst.
Stefan en Annieke -
13 Januari 2010 - 20:33
Jan En Sya Hamstra:
Margot,
We zijn erg blij en dankbaar dat jij en jou collega's deze verschrikkelijke ramp hebben overleefd en dat het goed met je gaat. Veel sterkte, wijsheid en Gods nabijheid toegebeden voor de komende tijd.
Jan en Sya Hamstra -
13 Januari 2010 - 21:00
Marieke:
Heej Lieverd,
Wat een opluchting toen ik hoorde dat je terecht was!
Ik zal aan je denken en voor je bidden, heel veel sterkte de komende tijd!
Liefs, Marieke -
13 Januari 2010 - 21:32
Steven:
Ha Margot.
Heel veel sterkte en Gods zegen toegewenst de komende tijd! Erg goed te lezen dat je niets overkomen is. Groeten uit Huizen! -
14 Januari 2010 - 08:33
Froukje:
Hoi Margot,
Allereerst: hoe gaat het met je? Ik hoorde van de vreselijke aardbeving op Haïti. Wat maakt de bevolking veel mee daar. Ik hoop dat je daar wat kunt betekenen op dit moment. Sterkte!
Groetjes,
Froukje -
14 Januari 2010 - 09:32
Sikke&Dirkje:
Margot,
Wat zijn we geschrokken toen bekend werd wat er in Haiti is gebeurd.En wat waren we opgelucht toen we hoorden dat je nog gespaard bent gebleven. We willen je vanuit friesland nog heel veel sterkte toewensen in alles wat je hebt meegemaakt en nog onder ogen zal krijgen.
Een hartelijke groet van ons. -
14 Januari 2010 - 10:31
Rommie Miedema:
Margot,
Via Trinke haar site zag ik je staan. Wat een verschrikkelijk nieuws. We hoen dat alles goed met je is.Groet Deka en Rommie (ouders Trinke) -
14 Januari 2010 - 14:33
Kees, Cobi En Kees:
Hallo Margot,
Wat een grote zorgen ineens.
Een groot voorrecht dat je nog gespaard mocht blijven!
Inderdaad fijn zoals iemand al schreef dat je ouders via deze site lieten weten dat het goed met je gaat.
We wensen hen en in het bijzonder ook jou en je collega's heel veel sterkte en Gods zegen toe in deze spannende tijd.
Groetjes Kees, Cobi en Kees -
14 Januari 2010 - 14:39
Jos & Greet:
Fijn dat we hier kunnen lezen dat het goed met jou gaat, heel veel sterkte in deze tijd!!
Ook voor de fam.
Hartelijke groeten:
Jos, Greet, Janita en Rick -
14 Januari 2010 - 15:15
Anny:
Hallo Margot,
Hier zien we op het nieuws dat hulp onderweg is naar Haiti, hopelijk kunnen er nog veel mensen gered worden.
Maar meisje, het is wel onvoorstelbaar wat je daar hebt meegemaakt! Ik heb nog nooit zo vaak het nieuws gekeken als de afgelopen twee dagen.
De president van Haiti zei: als er "niks" aan de hand is, weet niemand waar Haiti ligt, maar nu weet opeens de hele wereld het.
Ik hoop dat het een beetje gaat met je, en dat jullie drinken en eten hebben en een plek om te slapen, maar de stress moet wel enorm zijn!
Ik denk niet dat je op je site kunt komen voorlopig, maar ach, ik schrijf maar elke keer wat, zodat je weet dat we aan je denken.
Heel veel sterkte en liefs uit Zoetermeer, -
14 Januari 2010 - 16:07
Joske:
Margot,
Woensdag kwam ik thuis, en hoorde ik van mijn vader dat jij even vermist bent geweest. Ik schrok er wel van!! Gelukkig leef je nog! Wat zal het ook spannend geweest zijn voor je ouders, toen ze geen contact met je konden krijgen.
Ik hoop dat alles goed mag gaan, ook nu er nog veel meer pijn en moeite is daar. Heel veel succes gewenst en hopelijk krijgen we goede berichten van je!
Groetjes Joske.
P.S. Ik heb je moeder gezien op Omrop Fryslan! :) -
14 Januari 2010 - 19:50
Thijo Van Beek:
Hallo Margot,
Je kent me niet, maar ik ben een vriend van Anny.
Ik neem aan dat je voorlopig geen internet zult hebben, maar dan toch maar voor als het wel weer zo ver is:
Ik wens je alle sterkte in deze vreselijke tijd.
Niet dat het je wat helpt, maar er word hier aan je gedacht.
Thijo -
14 Januari 2010 - 21:27
Marius En Margriet:
We hoorden dat jij en je collega's terecht zijn!!
Wat een spanning, ook voor je ouders!
Heel veel sterkte toegewenst voor nu en de komende tijd!!
Hartelijke groeten van Marius&Margriet, Dirk Simon Arieke en Job. -
14 Januari 2010 - 22:53
Sander K:
Maandagavond stuurde ik je nog zo'n blijmoedige reactie. De eerst volgende keer dat ik het nieuws bekijk staat alles weer in zo'n donker perspectief.
Eén dag, zoveel ellende.
Ik dank je nogmaals, en veel sterkte en wijsheid toegebeden om met alle nood om je heen om te gaan. En niet te vergeten - om dat zelf te verwerken.
Tabina & Catharinus ook veel sterkte toegewenst.
Sander -
15 Januari 2010 - 05:29
Janny:
Hallo Margot, Het was een geweldige opluchting te horen en te lezen dat je 'safe and sound' bent.
Heel veel sterkte en afhankelijkheid maar bovenal Gods zegen toegewenst. We bidden voor jou en de Haïtiaanse bevolking, en hopen dat je de kracht mag ontvangen die je nodig hebt voor het werk waar je nu mee bezig bent in deze vreselijke situatie. -
15 Januari 2010 - 07:19
Anny:
Hoor net dat de nederlandse vliegtuigen met hulpgoederen en de groep met de snuffelhonden geen toestemming heeft gekregen om te landen in Haiti en dat ze zijn uitgeweken naar Curacao en dat dat te maken heeft met een logistiek probleem, er komen zo veel vliegtuigen dat het vliegveld het niet kan verwerken.
Margot, ik denk de hele dag aan je, en aan al die mensen daar, als je de beelden op tv ziet is het al zo vreselijk, laat staan als je er midden in zit. Ik wens jou en alle mensen in Haiti heel veel sterkte en moed! -
15 Januari 2010 - 07:29
Jaco En Mirjam:
hoi margot,
heel veel sterkte in deze moeilijke periode die je nu mee moet maken in haiti. Dankbaar zijn wij dat jij dit wel overleefd hebt. We denken in het bijzonder aan jou! -
15 Januari 2010 - 09:36
Baukje Peterson:
Margot, collega's en familie,
Blij te horen dat je ongedeerd bent gebleven, maar ongedeerd is natuurlijk niet het juiste woord. Harten zijn gebroken, van jullie van de plaatselijke bevolking.
Ik wens je Gods zegen toe bij wat je daar aangetroffen hebt en verder nog zult aantreffen. Sterkte met het doen wat je moet doen samen met je collega's.
Familie ook sterkte, voor jullie is het ook moeilijk om zo te zien, dochter en zus zo ver weg. Machteloos voelt het...
We denken aan jullie allemaal!
Groeten,
Fam. Peterson Veenwouden -
15 Januari 2010 - 13:58
Catharinus En Tabina:
Tot op dit moment hebben wij geen contact gehad met Margot. Per telefoon is geen contact mogelijk en kennelijk werkt ook internet niet. Vanuit MCC Amerika ontvingen we bericht dat een aantal MCC medewerkers onderweg zijn naar Haiti. Zij hebben o.a. een satteliettelefoon bij zich en ze hopen morgenavond of in de loop van zondag de MCC vestiging in Port au Prince te bereiken. Via sateliettelefoon is in ieder geval rechtstreeks contact mogelijk tussen MCC Akron en MCC Port au Prince. Wij hopen dan hetzij rechtstreeks of indirect meer te horen van of over Margot. De twee MCC medewerkers die (licht)gewond geraakt zijn, zijn vertrokken naar Amerika om daar te herstellen. Zodra wij meer informatie hebben laten we dat via deze website weten.
Hoe is mogelijk, net op het moment dat ik dit bericht zou plaatsen belt Margot! Het was een zeer slechte verbinding, maar wat ik heb kunnen begrijpen is dat ze in ieder geval ongedeerd is. Ze is elke dag bezig met collega's om eten en drinken te verzamelen en om gewonde mensen te helpen. De ziekenhuizen zitten helemaal vol, dus de gewonden worden door ieder die daar toe in staat is ter plekke zo goed als mogelijk is verzorgd. Ze slaapt niet in haar huis, maar met een groep van ca. 50 mensen buiten op de berg. Haar huis is beschadigd, alle muren zijn gescheurd. Niemand mag binnen slapen want dat is, in verband met naschokken, levensgevaarlijk. Dit was het voorlopig, zodra er weer iets te melden valt, doen we dat.
We willen vanaf deze plaats nog iedereen bedanken voor de warme belangstelling en het meeleven. Dat is overweldigend en doet ons heel erg goed.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
