Nederland bouwt in Haïti
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
22 Oktober 2008 | Haïti, Port-au-Prince
Een aantal weken geleden werd ik blij verrast met een bericht van de christelijke gereformeerde kerken in Nederland. Ze bieden financiële steun voor de slachtoffers van de orkanen. Een geweldige gift. Tegelijk ook een hele verantwoordelijkheid. Er zijn zoveel mensen ontheemd na de orkanen; we zouden iedereen wel willen helpen, maar dat is niet mogelijk. Gelukkig betekent dat niet dat we niemand kunnen helpen, hoe moeilijk het ook is om mensen te selecteren en tegen anderen nee te moeten zeggen. Wat is het echter mooi dat er met hulp vanuit Nederland gebouwd kan worden in Haïti!
We hebben besloten het geld te gebruiken om te helpen met de herbouw van vernielde woningen in het Noordwesten en Westen van het land. Dit helpt mensen zowel op de korte als de lange termijn. Wat is een thuis belangrijk; een veilige en geborgen plaats, een dak boven het hoofd van ouders en kinderen, een plaats om te slapen, te eten en om in de nabijheid een tuin aan te leggen; een basis om verder te gaan met het leven en de draad weer op te pakken.
We togen naar het Noordwesten van het land, een van de tien departementen van Haïti. Tevens een van de armste gebieden. Een lange autorit voerde ons over zulke slechte wegen dat ze de naam weg nauwelijks verdienen. Zelfs bij een ‘snelheid’ van 5 km per uur wordt het gezelschap nog door elkaar gehutseld. We passeerden Gonaïves en verbijsterden ons over de enorme puinhoop die deze stad nog steeds is. Onderweg blijkt dat zelfs naar de wc gaan en eten vinden niet vanzelfsprekend is. Op de een of andere manier reis ik telkens in gezelschap van mannen, die weinig moeite hebben met het vinden van een manier om naar de wc te gaan onderweg. Voor mij is het iets lastiger. Een van de heren is bekend in Gonaïves, dus we stoppen bij een gezin dat hij kent, waar hij vraagt of ik van de wc gebruik mag maken. Er wordt naarstig gezocht naar wc papier, maar dat is er niet. Ik krijg een paar beschreven schriftblaadjes mee en wordt verwezen naar een hoek in de tuin, waar een half opgetrokken muurtje net m’n onderlijf aan het zicht onttrekt. Ook hier heeft het water tot dakhoogte gestaan. De tuin bestaat uit een dikke laag gebarsten modder.
Als ik vertel dat we in Nederland een afstand van 200 km in twee uur tijd kunnen afleggen, worden me verbaasde blikken toegeworpen. Daar doen we in Haïti een uur of acht over... Onze driedaagse reis is een evaluatie van drie zones in het Noordwesten. We hadden een lijst met 255 namen gekregen van families met vernielde dan wel verloren woningen. De woningen zijn niet per auto bereikbaar, dus hebben we veel gewandeld. Toen we het gebied van onze bestemming binnenreden, keken mijn collega en ik elkaar onzeker aan. De natuur is schitterend, de omgeving is groen, er zijn vele fruitbomen; is hier echt hard hulp nodig? We werden duidelijk misleid. Zodra we uitstapten en te voet onze lokale gidsen volgden over smalle paadjes, kregen we de andere kant van het plaatje te zien; bittere armoede. Een jong kind zat op z’n hurken naast de overblijfselen van een huis. Dat wil zeggen; alleen de vorm van de woning was nog te zien. Waar slapen de mensen nu? Bij familie, vrienden of in een klein hutje. Betonblokken woningen zijn hier niet. Het zijn huizen gemaakt van boomtakken en een mix van aarde en water (leem), met daken van stro. Het probleem ligt hier duidelijk dieper dan alleen bij de orkanen. Het is een kwestie van uiterst diepe armoede, waardoor mensen geen woningen kunnen bouwen die bestand zijn tegen regen of wind. Het is duidelijk dat het geld hier goed op z’n plaats komt.
Muren staan op instorten of vertonen grote gaten, complete huizen zijn vernield, scholen en kerken omvergewaaid, daken gelicht. Gescheurde muren worden gestut door boomtakken. Soms wonen de gezinnen nog steeds in hun huizen, ondanks het gevaar op instorten. Waar moeten ze anders naartoe? Ze hebben geen keus.
Kinderen van 7 jaar gaan nog niet naar school. Een alleenstaande moeder met 6 kinderen kan nauwelijks het hoofd boven water houden. Haar man is overleden en geen enkele van haar kinderen gaat naar school. Er is geen geld voor. Ergens ligt een zieke vrouw op een dunne deken op de vloer. Ze is broodmager, zwak en niet in staat om te eten. Aan het eind van de dag zijn mijn collega en ik zwaar vermoeid, niet zozeer lichamelijk als wel mentaal. Hij is Haïtiaan en komt voor het eerst in dit deel van het land. “Wat een nood is hier,” zegt ook hij. “Wat is dit land vernield.” De volgende ochtend zijn we weer vroeg uit de veren. We hebben weinig geslapen. Zoveel indrukken, zoveel om over na te denken, zoveel nood. Een school die gesloten is omdat er geen geld is om de docenten te betalen. 125 kinderen kunnen niet naar school, 3 docenten zijn hun baan kwijt. Doordat de oogsten verloren zijn gegaan, hebben de ouders geen inkomsten om de school te betalen. We vragen wat het salaris is, in de hoop om te kunnen helpen. $ 300 per maand, is het antwoord. Dat is erg weinig, denk ik bij mezelf. Even later helpt iemand me uit de droom. 300 Haïtiaanse dollars, niet Amerikaanse. Dat wil zeggen: $ 40 per maand. Veertig dollar! Voor een leraar. Het is dus echt waar; men moet van ongeveer een euro per dag zien rond te komen. Verbijsterd en triest verlaten we de school en lopen verder, nog meer ellende tegemoet.
Eens temeer wordt duidelijk dat niets vanzelfsprekend is. Wat moet het verschrikkelijk zijn voor ouders om niet in staat zijn je kinderen eten te kunnen geven, ze naar school te kunnen laten gaan, of met ze naar de dokter te gaan als ze ziek zijn. Er is geen schoon water, geen elektriciteit, er zijn geen wegen. Hoewel het een vruchtbaar gebied is, ontbreekt de infrastructuur voor transport naar andere delen van het land (of export). Een onbereikbare markt. We kunnen geen restaurants vinden waar we eten kunnen kopen. We kopen aan de kant van de weg bij wat marktmensen wat bananen, avocado’s en een soort brood. Bij een paar families worden met een machete een aantal kokosnoten van de boom gehakt voor ons. De bovenkant wordt eraf gehakt, zodat we de kokosmelk kunnen drinken en daarna de kokos eten. We eten puur natuur en puur lokaal.
Een paar dagen later brachten we een gelijksoortig bezoek aan het departement West, waar ook Port-au-Prince onder valt. We reden de bergen in naar Fermathe. Daar is momenteel een World Servants groep bij de Baptist Haiti Mission. Zij zijn woningen aan het herbouwen die in de orkanen verloren zijn gegaan. In Fermathe en omgeving gaat de armoede schuil achter de gevels van grote woningen van enkele welgestelde mensen. Maar als we de zijpaden inslaan, wordt het algauw duidelijk dat ook hier de nood hoog is. In beide gebieden waar we komen, zijn weinig andere organisaties actief. In Fort Jacques en omgeving, boven Fermathe, bezoeken we wederom diverse families. Hier zijn meer woningen van steen, ook met ingestorte muren of lekkende golfplaten daken, of volledig vernielde huizen. En ook hier gaan kinderen niet naar school, omdat er geen geld voor is. Mensen lopen ons achterna en vragen ons ook bij hun huis te komen kijken. Ze hebben zelf geen middelen voor wederopbouw en zoeken hulp. Wederom komt er een moedeloos gevoel over ons. Wat is helpen moeilijk! En wat is het zwaar om nee te moeten zeggen. We moeten een selectie maken, we kunnen niet iedereen helpen. De diepe ellende vreet aan ons.
Een paar dagen na terugkomst uit het Noordwesten krijgen we een telefoontje. Beide scholen die gesloten waren, zijn geopend en het is groot feest in het dorp! Wat een geweldig goed nieuws. Mensen bedankt! Dankzij jullie kunnen er weer 250 kinderen naar school en zijn er weer 6 leraren aan het werk.
Een verantwoordelijkheid tegenover onze medemens, een verantwoordelijkheid tegenover de christelijke gereformeerde kerken in Nederland. Daarnaast blijft er natuurlijk de verantwoordelijkheid in mijn werk bij Défi Michée. Afgelopen zondag was het Micha zondag, zowel in Haïti als in Nederland als in andere landen. De week ervoor had Défi Michée samen met Compassion International een concert georganiseerd. Een volle kerk luisterde naar de Franse zanger Pierre Lachat, die verbonden is aan de Micha Campagne in Frankrijk. Er waren problemen met de elektriciteit, dus het concert begon anderhalf uur later dan gepland. Dat mocht de sfeer niet drukken. Aanstaande zondag is het reformatie zondag en ook voor die dag en de dagen eraan voorafgaand staan diverse activiteiten op het programma. Verder komt Défi Michée regelmatig in een radio uitzending. Vorige week ben ik ook mee geweest naar de studio. Ik heb me nog maar even op de achtergrond gehouden en hoorde plotseling mijn naam noemen op Radio Lumière, een van de grootste stations in Haïti.
Voor Défi Michée heb ik deelgenomen aan een seminar dat werd georganiseerd door Tearfund (in Nederland beter bekend als Tear Nederland). Het onderwerp was hiv/aids, een groot probleem in Haïti. Wat een verhalen kwamen er los en wat een discussie. Goed om een taboe te doorbreken. De locatie van het seminar was een super-de-luxe hotel met airconditioning gekoelde ruimte, die me een week keelpijn bezorgde.
Het kantoor van Défi Michée verhuist. We zijn tot nu toe aan Delmas 19 gevestigd, maar het huurcontract wordt niet verlengd. De nieuwe verblijfplaats is een ruimte in het kantoor van MCC. Voor mij ideaal; zo is mijn werk voor beide organisaties nog beter te combineren.
Het is momenteel een periode van veel verantwoordelijkheden. Behalve bovengenoemde bezigheden, ben ik op dit moment waarnemend country representative van MCC Haïti. De huidige eindverantwoordelijke verblijft een maand bij MCC in Amerika, vandaar dat ik zijn taken waarneem, in samenwerking met een andere collega. Een interessante uitdaging. Deze zelfde collega heeft me gevraagd of ik bij zijn gezin in huis wilde komen tijdens zijn afwezigheid, dus daar zit ik nu aan tafel dit te schrijven (‘nu’ is maandagavond; er is hier geen internet om het bericht te plaatsen). Ik leer weer van alles, zowel in werk als in familieleven. Haïtiaans eten koken, kinderen verzorgen, strak inparkeren en ellendig slechte, smalle wegen rijden met een grote pick-up truck, etc. Het is fijn om zo betrokken te zijn bij Haïtiaanse vrienden, niet alleen bij andere buitenlanders. Ik verwonder me nog steeds over de vriendschap en acceptatie die ik hier vind.
Iets anders waar ik momenteel mee bezig ben, mede namens vele giften vanuit de kerk in Drogeham en van andere betrokkenen, is het steunen van een kleinschalig project hier. De regering is hier zo slecht georganiseerd dat ze zelfs geen verantwoordelijkheid nemen voor de aanleg van wegen of elektriciteit. Dat moeten bewoners zelf maar op zien te lossen. Zo kreeg ik een verzoek om hulp bij de financiering van de aanleg van een weg in een woonwijk. De aanleg van de weg is een vereiste om elektriciteit en water in de wijk te krijgen. Een deel van de giften is aan dit project toegezegd. Nederland bouwt echt in Haïti! Binnenkort via foto’s hopelijk verslag van hoe het nu is en hoe het wordt.
We hebben besloten het geld te gebruiken om te helpen met de herbouw van vernielde woningen in het Noordwesten en Westen van het land. Dit helpt mensen zowel op de korte als de lange termijn. Wat is een thuis belangrijk; een veilige en geborgen plaats, een dak boven het hoofd van ouders en kinderen, een plaats om te slapen, te eten en om in de nabijheid een tuin aan te leggen; een basis om verder te gaan met het leven en de draad weer op te pakken.
We togen naar het Noordwesten van het land, een van de tien departementen van Haïti. Tevens een van de armste gebieden. Een lange autorit voerde ons over zulke slechte wegen dat ze de naam weg nauwelijks verdienen. Zelfs bij een ‘snelheid’ van 5 km per uur wordt het gezelschap nog door elkaar gehutseld. We passeerden Gonaïves en verbijsterden ons over de enorme puinhoop die deze stad nog steeds is. Onderweg blijkt dat zelfs naar de wc gaan en eten vinden niet vanzelfsprekend is. Op de een of andere manier reis ik telkens in gezelschap van mannen, die weinig moeite hebben met het vinden van een manier om naar de wc te gaan onderweg. Voor mij is het iets lastiger. Een van de heren is bekend in Gonaïves, dus we stoppen bij een gezin dat hij kent, waar hij vraagt of ik van de wc gebruik mag maken. Er wordt naarstig gezocht naar wc papier, maar dat is er niet. Ik krijg een paar beschreven schriftblaadjes mee en wordt verwezen naar een hoek in de tuin, waar een half opgetrokken muurtje net m’n onderlijf aan het zicht onttrekt. Ook hier heeft het water tot dakhoogte gestaan. De tuin bestaat uit een dikke laag gebarsten modder.
Als ik vertel dat we in Nederland een afstand van 200 km in twee uur tijd kunnen afleggen, worden me verbaasde blikken toegeworpen. Daar doen we in Haïti een uur of acht over... Onze driedaagse reis is een evaluatie van drie zones in het Noordwesten. We hadden een lijst met 255 namen gekregen van families met vernielde dan wel verloren woningen. De woningen zijn niet per auto bereikbaar, dus hebben we veel gewandeld. Toen we het gebied van onze bestemming binnenreden, keken mijn collega en ik elkaar onzeker aan. De natuur is schitterend, de omgeving is groen, er zijn vele fruitbomen; is hier echt hard hulp nodig? We werden duidelijk misleid. Zodra we uitstapten en te voet onze lokale gidsen volgden over smalle paadjes, kregen we de andere kant van het plaatje te zien; bittere armoede. Een jong kind zat op z’n hurken naast de overblijfselen van een huis. Dat wil zeggen; alleen de vorm van de woning was nog te zien. Waar slapen de mensen nu? Bij familie, vrienden of in een klein hutje. Betonblokken woningen zijn hier niet. Het zijn huizen gemaakt van boomtakken en een mix van aarde en water (leem), met daken van stro. Het probleem ligt hier duidelijk dieper dan alleen bij de orkanen. Het is een kwestie van uiterst diepe armoede, waardoor mensen geen woningen kunnen bouwen die bestand zijn tegen regen of wind. Het is duidelijk dat het geld hier goed op z’n plaats komt.
Muren staan op instorten of vertonen grote gaten, complete huizen zijn vernield, scholen en kerken omvergewaaid, daken gelicht. Gescheurde muren worden gestut door boomtakken. Soms wonen de gezinnen nog steeds in hun huizen, ondanks het gevaar op instorten. Waar moeten ze anders naartoe? Ze hebben geen keus.
Kinderen van 7 jaar gaan nog niet naar school. Een alleenstaande moeder met 6 kinderen kan nauwelijks het hoofd boven water houden. Haar man is overleden en geen enkele van haar kinderen gaat naar school. Er is geen geld voor. Ergens ligt een zieke vrouw op een dunne deken op de vloer. Ze is broodmager, zwak en niet in staat om te eten. Aan het eind van de dag zijn mijn collega en ik zwaar vermoeid, niet zozeer lichamelijk als wel mentaal. Hij is Haïtiaan en komt voor het eerst in dit deel van het land. “Wat een nood is hier,” zegt ook hij. “Wat is dit land vernield.” De volgende ochtend zijn we weer vroeg uit de veren. We hebben weinig geslapen. Zoveel indrukken, zoveel om over na te denken, zoveel nood. Een school die gesloten is omdat er geen geld is om de docenten te betalen. 125 kinderen kunnen niet naar school, 3 docenten zijn hun baan kwijt. Doordat de oogsten verloren zijn gegaan, hebben de ouders geen inkomsten om de school te betalen. We vragen wat het salaris is, in de hoop om te kunnen helpen. $ 300 per maand, is het antwoord. Dat is erg weinig, denk ik bij mezelf. Even later helpt iemand me uit de droom. 300 Haïtiaanse dollars, niet Amerikaanse. Dat wil zeggen: $ 40 per maand. Veertig dollar! Voor een leraar. Het is dus echt waar; men moet van ongeveer een euro per dag zien rond te komen. Verbijsterd en triest verlaten we de school en lopen verder, nog meer ellende tegemoet.
Eens temeer wordt duidelijk dat niets vanzelfsprekend is. Wat moet het verschrikkelijk zijn voor ouders om niet in staat zijn je kinderen eten te kunnen geven, ze naar school te kunnen laten gaan, of met ze naar de dokter te gaan als ze ziek zijn. Er is geen schoon water, geen elektriciteit, er zijn geen wegen. Hoewel het een vruchtbaar gebied is, ontbreekt de infrastructuur voor transport naar andere delen van het land (of export). Een onbereikbare markt. We kunnen geen restaurants vinden waar we eten kunnen kopen. We kopen aan de kant van de weg bij wat marktmensen wat bananen, avocado’s en een soort brood. Bij een paar families worden met een machete een aantal kokosnoten van de boom gehakt voor ons. De bovenkant wordt eraf gehakt, zodat we de kokosmelk kunnen drinken en daarna de kokos eten. We eten puur natuur en puur lokaal.
Een paar dagen later brachten we een gelijksoortig bezoek aan het departement West, waar ook Port-au-Prince onder valt. We reden de bergen in naar Fermathe. Daar is momenteel een World Servants groep bij de Baptist Haiti Mission. Zij zijn woningen aan het herbouwen die in de orkanen verloren zijn gegaan. In Fermathe en omgeving gaat de armoede schuil achter de gevels van grote woningen van enkele welgestelde mensen. Maar als we de zijpaden inslaan, wordt het algauw duidelijk dat ook hier de nood hoog is. In beide gebieden waar we komen, zijn weinig andere organisaties actief. In Fort Jacques en omgeving, boven Fermathe, bezoeken we wederom diverse families. Hier zijn meer woningen van steen, ook met ingestorte muren of lekkende golfplaten daken, of volledig vernielde huizen. En ook hier gaan kinderen niet naar school, omdat er geen geld voor is. Mensen lopen ons achterna en vragen ons ook bij hun huis te komen kijken. Ze hebben zelf geen middelen voor wederopbouw en zoeken hulp. Wederom komt er een moedeloos gevoel over ons. Wat is helpen moeilijk! En wat is het zwaar om nee te moeten zeggen. We moeten een selectie maken, we kunnen niet iedereen helpen. De diepe ellende vreet aan ons.
Een paar dagen na terugkomst uit het Noordwesten krijgen we een telefoontje. Beide scholen die gesloten waren, zijn geopend en het is groot feest in het dorp! Wat een geweldig goed nieuws. Mensen bedankt! Dankzij jullie kunnen er weer 250 kinderen naar school en zijn er weer 6 leraren aan het werk.
Een verantwoordelijkheid tegenover onze medemens, een verantwoordelijkheid tegenover de christelijke gereformeerde kerken in Nederland. Daarnaast blijft er natuurlijk de verantwoordelijkheid in mijn werk bij Défi Michée. Afgelopen zondag was het Micha zondag, zowel in Haïti als in Nederland als in andere landen. De week ervoor had Défi Michée samen met Compassion International een concert georganiseerd. Een volle kerk luisterde naar de Franse zanger Pierre Lachat, die verbonden is aan de Micha Campagne in Frankrijk. Er waren problemen met de elektriciteit, dus het concert begon anderhalf uur later dan gepland. Dat mocht de sfeer niet drukken. Aanstaande zondag is het reformatie zondag en ook voor die dag en de dagen eraan voorafgaand staan diverse activiteiten op het programma. Verder komt Défi Michée regelmatig in een radio uitzending. Vorige week ben ik ook mee geweest naar de studio. Ik heb me nog maar even op de achtergrond gehouden en hoorde plotseling mijn naam noemen op Radio Lumière, een van de grootste stations in Haïti.
Voor Défi Michée heb ik deelgenomen aan een seminar dat werd georganiseerd door Tearfund (in Nederland beter bekend als Tear Nederland). Het onderwerp was hiv/aids, een groot probleem in Haïti. Wat een verhalen kwamen er los en wat een discussie. Goed om een taboe te doorbreken. De locatie van het seminar was een super-de-luxe hotel met airconditioning gekoelde ruimte, die me een week keelpijn bezorgde.
Het kantoor van Défi Michée verhuist. We zijn tot nu toe aan Delmas 19 gevestigd, maar het huurcontract wordt niet verlengd. De nieuwe verblijfplaats is een ruimte in het kantoor van MCC. Voor mij ideaal; zo is mijn werk voor beide organisaties nog beter te combineren.
Het is momenteel een periode van veel verantwoordelijkheden. Behalve bovengenoemde bezigheden, ben ik op dit moment waarnemend country representative van MCC Haïti. De huidige eindverantwoordelijke verblijft een maand bij MCC in Amerika, vandaar dat ik zijn taken waarneem, in samenwerking met een andere collega. Een interessante uitdaging. Deze zelfde collega heeft me gevraagd of ik bij zijn gezin in huis wilde komen tijdens zijn afwezigheid, dus daar zit ik nu aan tafel dit te schrijven (‘nu’ is maandagavond; er is hier geen internet om het bericht te plaatsen). Ik leer weer van alles, zowel in werk als in familieleven. Haïtiaans eten koken, kinderen verzorgen, strak inparkeren en ellendig slechte, smalle wegen rijden met een grote pick-up truck, etc. Het is fijn om zo betrokken te zijn bij Haïtiaanse vrienden, niet alleen bij andere buitenlanders. Ik verwonder me nog steeds over de vriendschap en acceptatie die ik hier vind.
Iets anders waar ik momenteel mee bezig ben, mede namens vele giften vanuit de kerk in Drogeham en van andere betrokkenen, is het steunen van een kleinschalig project hier. De regering is hier zo slecht georganiseerd dat ze zelfs geen verantwoordelijkheid nemen voor de aanleg van wegen of elektriciteit. Dat moeten bewoners zelf maar op zien te lossen. Zo kreeg ik een verzoek om hulp bij de financiering van de aanleg van een weg in een woonwijk. De aanleg van de weg is een vereiste om elektriciteit en water in de wijk te krijgen. Een deel van de giften is aan dit project toegezegd. Nederland bouwt echt in Haïti! Binnenkort via foto’s hopelijk verslag van hoe het nu is en hoe het wordt.
-
22 Oktober 2008 - 17:19
Anny:
Ha Margot,
Nou, ik ben benieuwd naar je volgende foto's! Wat goed dat je daadwerkelijk wat kunt doen, maar wat moeilijk om te moeten beslissen wie wel en wie niet geholpen zal/kan worden!
Ik had toevallig nog op je vorige verhaal gereageerd, ik dacht wel dat het weer tijd was voor een nieuw hoofdstuk.
Heel veel succes en tot de volgende keer,
Anny
-
22 Oktober 2008 - 19:07
Jacob En Florie:
Hallo Margot,
Liep al een paar dagen te denken hoe zal het daar nu zijn, het gaat zeker nog lang duren voor alles weer is opgebouwd na zo'n orkaan.
Fijn dat er zoveel steun komt.We kunnen ons maar een beetje voorstellen wat voor een puinhoop het is en waar moet je beginnen. Dat de school weer open kon is al geweldig.Ook fijn dat er families zijn waar je een "thuis" gevoel hebt.
We leven met je mee, wensen je weer sterkte met alles wat je doet.
Liefs en groeten van
Jacob en Florie -
23 Oktober 2008 - 09:17
Nicolien:
wow; impressive!!
Wat je doet....de situatie daar...je schrijfstijl; respect!! -
24 Oktober 2008 - 13:28
Aaltsje Woudstra:
Hallo Margot,
Elke keer lees ik weer met veel ontzag jouw berichten vanuit Haïti. De dingen die je doet en meemaakt staan in schril contrast met de dingen waar half Nederland zich druk om maakt.. Des te meer kunnen wij bewustworden van onze levensstijl hier en leren van jouw verhalen.
Keep up the good work!
Groeten van de familie Woudstra -
25 Oktober 2008 - 07:46
Cornelia:
hallo margot,
wat een ellende en armoede en dan die keus!!! wie helpen wij wel en wie niet. al die verborgen ellende en armoede die de buitenwereld niet ziet. wij hopen dat jullie de juiste mensen mogen helpen met wederopbouw en de juiste middelen krijgen. ook succes met jouw eigen project. wij bidden om kracht en wijsheid voor jullie.
Gods zegen toegewenst.
groetjes sjoerd en cornelia velda.
ps: wat heb jij gedaan met de vogelspin in de wc? -
25 Oktober 2008 - 13:31
Margot:
Na herhaalde verzoeken wordt het tijd dat ik antwoord geef op de vraag wat ik met de vogelspin heb gedaan. Niet veel. Ik heb mijn fototoestel gepakt en onder andere de foto gemaakt die jullie hebben gezien. De flits stond hem blijkbaar niet echt aan, dus kroop hij in een gat in de muur en verdween. Ik ben hem nog niet weer tegengekomen. -
25 Oktober 2008 - 13:35
Margot:
Na herhaalde verzoeken wordt het tijd dat ik antwoord geef op de vraag wat ik met de vogelspin heb gedaan. Niet veel. Ik heb mijn fototoestel gepakt en onder andere de foto gemaakt die jullie hebben gezien. De flits stond hem blijkbaar niet echt aan, dus kroop hij in een gat in de muur en verdween. Ik ben hem nog niet weer tegengekomen. -
27 Oktober 2008 - 19:41
Gerda:
Dat is dus de truc om spinnen weg te jagen:)! Nu weet ik het!
Maar om even op jouw verhaal te reageren: Wat fijn dat je iets kunt bijdragen aan de opbouw in Haïti. Je kunt, zoals je zelf ook zegt, niet iedereen helpen. Dat is natuurlijk wel moeilijk, maar elk mens dat geholpen is, is er weer één! Veel succes met je verdere werk! -
29 Oktober 2008 - 19:48
Joske:
Heeey Margot!!!:D
Weer eens een berichtje van mij...:) This alweer een tijdje geleden.
Wat leuk van die spin!! Kzal het thuis zeggen... M'n moeder zag laatst een best wel grote spin (niks met die van jou vergeleken hoor!!!, maar voor ons wel redelijk groot in Nederland..:D:D) in de wc zitten... En m'n moeder durfde hem niet weg te halen en ik ook niet.... Maja ik zal de volgende keer het fototoestel wel ff pakken en een foto met flits maken!!!!:):D:D
Wat erg dat al die kinderen niet naar school kunnen!! En dan 1 euro per dag?! Daar kun je toch nooit van leven.. Gelukkig dat jullie ze kunnen helpen!!! Heel veel succes daar toegewenst hoor!! Ook je collega's!!
Ik had vandaag een repetitie van Engels. Hij ging heel goed, gelukkig. Ik had op m'
n tussenrapport allemaal voldoendes!!
Ik ga zaterdag naar de zendingsfamiliedag in Drachten. Voor de volwassenen zijn er volgens mij allemaal lokalen waar je informatie over iets krijgt. En voor de kinderen ook zoiets, maar dan voor de kinderen... als je een beetje begrijpt wat ik bedoel;) Kan het niet zo goed uitleggen...:(:D
Nogmaals heel veel succes!! Ik bid voor je.
Groetjes,
Joske. -
30 Oktober 2008 - 03:20
Anny:
Hallo Margot,
Elke ochtend kijk ik even op je site, ben altijd benieuwd of je zelf ook nog even langs bent geweest.
Meid, wat een foto's weer, ze zijn prachtig en afschuwelijk tegelijk.
Gelukkig maar dat je toch steeds blije gezichten blijft zien!
Ik wens je heel veel goeds toe,
Anny
-
01 November 2008 - 08:20
Joske:
Hey Margot!!
Hoe is het met je?? Gaat alles goed? Hier gaat het wel goed hoor: Lekker weekend!!:D:D
Ik ga zo naar de zendingsfamilie dag in Drachten. Daar heb ik wel zin in. Morgenochten moet ik oppassen in de kerk!! Dat is ook altijd leuk:)
Nou ik ga maar weer,
Groetjes,
Joske.
:D!!:)Veel suc6!!:):D -
03 November 2008 - 19:50
Joske.:
Hey Margot!!;)
Hoe gaat het?? Beetje naar je zin daar? Zeker wel heel anders dan in Nederland. Hier zitten we zelfs te klagen als we iets niet lekker vinden en daar hebben ze haast niks... Echt iets om over na te denken!! Gelukkig kun jij er wat tegen doen!! En Julia ook, in Thailand.
De zendingsfamiliedag was leuk!!:) Ik heb een Kinderbijbel gekregen in een andere taal en die ga ik versturen naar Rusland.
We hadden vandaag een repetitie van Wiskunde, gelukkig ging ie goed!! Hij was niet zo heel moeilijk..:D
Jij vertaalt toch weleens stukken in het Frans? Nou, ik leer nu ook Frans!!:D (morgen een So van woordjes en grammatica..) Zoals: la fille..:D:D Maja jij zult wel HELE moeilijke woorden hebben!!:D Knap hoor! Dat je dat er ook nog bij doet!!
Nou ik ga weer, moet zo naar bed..:)
Groetjes,
Joske. -xxx- Veel suc6 daar hoor!!! -
05 November 2008 - 19:55
Yvonne:
wat een goed werk zeg en wat fijn steun uit nederland. wij wensen je alle succes die er bestaat vriendelijke groeten van een papa en een mama van 2 meisjes van haiti
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
