Triest
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
10 December 2010 | Haïti, Pétionville
Ik denk niet dat ik dit bericht in chronologische volgorde kan schrijven. Ik denk niet dat ik nu kan schrijven over ons verblijf in de Dominicaanse Republiek, wat nu al weer zo lang geleden en ver weg lijkt. Ik denk niet dat ik nu kan schrijven over de vreugde van de geboorte van mijn petekind. Er is teveel droefheid. Ik kan enkel schrijven over de situatie waarin Haïti momenteel verkeert.
Na de Dominicaanse Republiek en waken in het ziekenhuis, raak ik het gevoel voor dagen kwijt. Op dinsdag 7 december zit ik te werken op kantoor, als ik hoor dat het kantoor die middag en de volgende dag gesloten wordt. Voorzorgsmaatregel. Op de avond van 7 december worden de officiële resultaten van de presidentsverkiezingen bekend gemaakt en dat kan tot oproer lijden, als het gevreesde werkelijkheid wordt. En dat wordt het. Ik kon het me van tevoren niet voorstellen dat het mogelijk zou zijn wat mijn collega zei toen ik hem vroeg waarom hij niet ging stemmen. Ze veranderen de uitslag en stemmen toch, zei hij. Vooral na mijn deelname aan de observaties zag ik niet hoe dat zou kunnen, aangezien er een goed systeem in werking lijkt te zijn. Ik hield het niet voor mogelijk, maar het gebeurde; de verkiezingsresultaten zijn overduidelijk gefraudeerd. Als eerste kwam Manigat uit de bus, gevolgd door Jude Celestin, kandidaat van de huidige regerende partij Inite. Een onmogelijke uitslag. Deze partij is nergens veel gestemd. Nu gaan deze twee kandidaten door naar de tweede ronde op 16 januari en het is nu al duidelijk dat Jude Celestin sowieso tot winnaar uitgeroepen wordt. Het is enkel voor de vorm dat er een tweede ronde is. Het is ongelooflijk en onvoorstelbaar. Hoeveel krijgt Haïti te lijden? Hoeveel kan een land verduren? Wanneer krijgt Haïti een adempauze?
Woensdag 8 december deed me 13 januari herbeleven, de dag na de aardbeving. We waren aan huis gekluisterd. Vanaf het balkon zagen we overal rookwolken opstijgen. Het volk is in opstand gekomen. Begrijpelijk. Overal werden autobanden verbrand. ’s Middags liep ik van huis naar kantoor, een rugzak met eten op m’n rug en een tas met kleding in m’n hand, voor Ketty en haar zoon Olivier. Het leek zo op 13 januari. Ik liep naar kantoor, net als toen. Ik wist niet wat me te wachten stond, net als toen. Ik dacht terug aan een gebed op die dag, om een adempauze voor Haïti. Nu aan het einde van het jaar is het duidelijk dat Haïti allesbehalve een adempauze heeft gekregen. De weg was verlaten van verkeer, net als toen. De weg was geblokkeerd, net als toen. Bezaaid met rotsen, stenen, autobanden, auto karkassen, afvalcontainers. Ik voelde me in en in triest bij de aanblik van wat ik zag. Wanneer houdt het op? Ik bereikte het kantoor en vervolgde vandaar mijn weg op de motor naar het ziekenhuis. Auto’s konden niet langs de blokkades komen, maar op de motor is het makkelijker manoeuvreren. Het was een motorrit die ik niet graag zou willen overdoen, een dag die ik niet graag nog eens zou willen beleven. Het was rustig op de weg, maar ik moest me een weg banen slingerend langs alle blokkades, rijdend door smeulende, rokende en brandende materialen. Wat voel ik me triest voor dit land, dat zoveel meemaakt. Toen ik veilig en wel bij het ziekenhuis aankwam, merkte ik dat de tas met kleren van de motor afgevallen was. Het koord sleepte zwartgeblakerd en verbrand achter de motor aan. Ik werd nog triester, maar werd met dank in plaats van verwijten ontvangen. Toen de kleine vingers van Olivier mijn vinger omvatten en ik naast dit nieuwe leven en zijn moeder zat, kwam ik weer een beetje tot rust, ging er iets van de droefheid weg. Olivier, kijk eens naar de situatie van het land waar je net geboren bent. Wat een situatie, wat een jaar.
Het werd vroeg donker en ik wilde dezelfde route terugrijden om de tas met kleren te zoeken. Het was lastig rijden, zo mogelijk nog meer dan op de heenweg, aangezien ik nu nog beter op moest letten in het donker om alle obstakels te vermijden en nergens tegen aan te rijden. Op een gegeven moment belandde ik bij een blokkade. Een motor voor me draaide om en ik volgde zijn voorbeeld. Op de alternatieve route stuitte ik ook op een blokkade, maar daar was nog net genoeg ruimte om met de motor langs fel brandende autobanden te sturen. Ik sluit mijn ogen en zie de situatie weer voor me, net als na 12 januari. Ik wilde de motor in Pétion-Ville parkeren bij een collega en te voet naar huis gaan, maar dat leek me gezien de situatie op de weg geen goed idee meer. Via een onverharde binnendoor route reed ik naar Meyot, hopend dat ik op de motor het slecht begaanbare pad de berg op naar huis kon komen. Uiteindelijk kon ik zonder kleerscheuren de motor boven op de helling parkeren.
Donderdag 9 december; opnieuw een dag van verplicht aan huis gekluisterd blijven. Alles is dicht. Hoe komen mensen nu aan inkomsten? Taptaps rijden niet, er wordt niets verkocht. Hoelang gaat deze situatie duren? Het enige wat we kunnen doen is bidden en hopen voor Haïti, al merkte een collega op dat we bijna niet meer weten wat te bidden en hopen. Het is hartverscheurend, werkelijk waar. Hoeveel hiervan dringt door tot het nieuws in Nederland? Ik vermoed weinig, aangezien ik geen ongeruste telefoontjes krijg. Is het meer Amerika dan Europa die aandacht besteedt aan Haïti, in het nieuws? Alstublieft, bid voor Haïti.
(Vrijdag 10 december; nog steeds is alles dicht, afgesloten en in spanning. Ik kom op de motor naar het ziekenhuis en vervolgens naar kantoor om dit bericht te plaatsen.)
Na de Dominicaanse Republiek en waken in het ziekenhuis, raak ik het gevoel voor dagen kwijt. Op dinsdag 7 december zit ik te werken op kantoor, als ik hoor dat het kantoor die middag en de volgende dag gesloten wordt. Voorzorgsmaatregel. Op de avond van 7 december worden de officiële resultaten van de presidentsverkiezingen bekend gemaakt en dat kan tot oproer lijden, als het gevreesde werkelijkheid wordt. En dat wordt het. Ik kon het me van tevoren niet voorstellen dat het mogelijk zou zijn wat mijn collega zei toen ik hem vroeg waarom hij niet ging stemmen. Ze veranderen de uitslag en stemmen toch, zei hij. Vooral na mijn deelname aan de observaties zag ik niet hoe dat zou kunnen, aangezien er een goed systeem in werking lijkt te zijn. Ik hield het niet voor mogelijk, maar het gebeurde; de verkiezingsresultaten zijn overduidelijk gefraudeerd. Als eerste kwam Manigat uit de bus, gevolgd door Jude Celestin, kandidaat van de huidige regerende partij Inite. Een onmogelijke uitslag. Deze partij is nergens veel gestemd. Nu gaan deze twee kandidaten door naar de tweede ronde op 16 januari en het is nu al duidelijk dat Jude Celestin sowieso tot winnaar uitgeroepen wordt. Het is enkel voor de vorm dat er een tweede ronde is. Het is ongelooflijk en onvoorstelbaar. Hoeveel krijgt Haïti te lijden? Hoeveel kan een land verduren? Wanneer krijgt Haïti een adempauze?
Woensdag 8 december deed me 13 januari herbeleven, de dag na de aardbeving. We waren aan huis gekluisterd. Vanaf het balkon zagen we overal rookwolken opstijgen. Het volk is in opstand gekomen. Begrijpelijk. Overal werden autobanden verbrand. ’s Middags liep ik van huis naar kantoor, een rugzak met eten op m’n rug en een tas met kleding in m’n hand, voor Ketty en haar zoon Olivier. Het leek zo op 13 januari. Ik liep naar kantoor, net als toen. Ik wist niet wat me te wachten stond, net als toen. Ik dacht terug aan een gebed op die dag, om een adempauze voor Haïti. Nu aan het einde van het jaar is het duidelijk dat Haïti allesbehalve een adempauze heeft gekregen. De weg was verlaten van verkeer, net als toen. De weg was geblokkeerd, net als toen. Bezaaid met rotsen, stenen, autobanden, auto karkassen, afvalcontainers. Ik voelde me in en in triest bij de aanblik van wat ik zag. Wanneer houdt het op? Ik bereikte het kantoor en vervolgde vandaar mijn weg op de motor naar het ziekenhuis. Auto’s konden niet langs de blokkades komen, maar op de motor is het makkelijker manoeuvreren. Het was een motorrit die ik niet graag zou willen overdoen, een dag die ik niet graag nog eens zou willen beleven. Het was rustig op de weg, maar ik moest me een weg banen slingerend langs alle blokkades, rijdend door smeulende, rokende en brandende materialen. Wat voel ik me triest voor dit land, dat zoveel meemaakt. Toen ik veilig en wel bij het ziekenhuis aankwam, merkte ik dat de tas met kleren van de motor afgevallen was. Het koord sleepte zwartgeblakerd en verbrand achter de motor aan. Ik werd nog triester, maar werd met dank in plaats van verwijten ontvangen. Toen de kleine vingers van Olivier mijn vinger omvatten en ik naast dit nieuwe leven en zijn moeder zat, kwam ik weer een beetje tot rust, ging er iets van de droefheid weg. Olivier, kijk eens naar de situatie van het land waar je net geboren bent. Wat een situatie, wat een jaar.
Het werd vroeg donker en ik wilde dezelfde route terugrijden om de tas met kleren te zoeken. Het was lastig rijden, zo mogelijk nog meer dan op de heenweg, aangezien ik nu nog beter op moest letten in het donker om alle obstakels te vermijden en nergens tegen aan te rijden. Op een gegeven moment belandde ik bij een blokkade. Een motor voor me draaide om en ik volgde zijn voorbeeld. Op de alternatieve route stuitte ik ook op een blokkade, maar daar was nog net genoeg ruimte om met de motor langs fel brandende autobanden te sturen. Ik sluit mijn ogen en zie de situatie weer voor me, net als na 12 januari. Ik wilde de motor in Pétion-Ville parkeren bij een collega en te voet naar huis gaan, maar dat leek me gezien de situatie op de weg geen goed idee meer. Via een onverharde binnendoor route reed ik naar Meyot, hopend dat ik op de motor het slecht begaanbare pad de berg op naar huis kon komen. Uiteindelijk kon ik zonder kleerscheuren de motor boven op de helling parkeren.
Donderdag 9 december; opnieuw een dag van verplicht aan huis gekluisterd blijven. Alles is dicht. Hoe komen mensen nu aan inkomsten? Taptaps rijden niet, er wordt niets verkocht. Hoelang gaat deze situatie duren? Het enige wat we kunnen doen is bidden en hopen voor Haïti, al merkte een collega op dat we bijna niet meer weten wat te bidden en hopen. Het is hartverscheurend, werkelijk waar. Hoeveel hiervan dringt door tot het nieuws in Nederland? Ik vermoed weinig, aangezien ik geen ongeruste telefoontjes krijg. Is het meer Amerika dan Europa die aandacht besteedt aan Haïti, in het nieuws? Alstublieft, bid voor Haïti.
(Vrijdag 10 december; nog steeds is alles dicht, afgesloten en in spanning. Ik kom op de motor naar het ziekenhuis en vervolgens naar kantoor om dit bericht te plaatsen.)
-
10 December 2010 - 20:05
Johan:
Hallo Margot, ik weet niet wat tezeggen, het is sprakenloos, en zoals je zelf schrijft hartverscheurend, ik hoop dat je de moed en de kracht krijgt om hiermee om te gaan.
in gedachten verbonden Johan -
10 December 2010 - 20:35
Annie Rodenburg:
Hallo Margot, ik had het zojuist over je moed en daden in Haiti en de foto,s van de verkiezingen, bizar hoe dat er aan toe gaat. Maar ik heb ook een paar degen geleden de beelden op tv in het journaal gezien van de onlusten op Haiti na de verkiezingen, er wordt wel aandacht aan besteed maar niet in grote mate, het is voor ons in het veilige Nederland zo moeilijk voor te stellen wat er allemaal gebeurd, jij brengt het door je reisverslagen heel dichtbij, maar geeft mij ook een gevoel van machteloosheid, daarom blijf ik voor jou en voor Haiti bidden en hopen op betere tijden en rust en vrede om op adem te komen, hou vol, groet van Annie -
10 December 2010 - 22:01
Nicole Van Den Broek:
Hey hallo Margot,
Goh, ik ben ook compleet lamgeslagen na het aangrijpende verhaal door jou genoteerd. En zoals je misschien al weet, heb ik zelf een boek geschreven in alle jaren dat ik gereisd heb. Een aantal jaren terug, toen ik nog in de DomRep woonde, heb ik Haïti een aantal keren bezocht en dan praat ik toch over meer dan 10 jaar terug. Daar heb ik destijds ook over geschreven en toen al begreep ik niet waarom we die mensen daar toch zo kunnen laten stikken. Ik hoopte toen al dat dat op den duur wel zou veranderen.
Maar blijkbaar niet...
Zeker niet als ik zo jouw relaas lees. Goh meid, waar moet je de moed nu toch uit putten? Diep respect had je al van me en van al je volgers, maar ik weet het ook niet hoe hierop te reageren meisje...
Het eerste wat je ziet als je jouw verhaal gelezen hebt is het teken van facebook met de duim omhoog en 'Vind ik leuk' erop staan. Dat betekent dat je dit item "leuk" vindt en door 1 klik op de knop op jouw pagina van facebook zet...
Maar leuk is dit allerminst! Wel nodig om aandacht voor te vragen, maar het is een druppel op de gloeiende plaat... we laten het daar maar aanrommelen krijg ik het idee.
Uiteraard luister je intenser naar het nieuws als je er zelf gewoond hebt, of in het buurland, of er geweest bent of als er iemand zit die je kent, en ik spits dan ook altijd mijn oren als ik Haïti in het nieuws hoor. Maar het wordt tijd dat we weer eens iets positiefs te horen krijgen!
Lieve Margot, ik brand een kaarsje voor jou en een complete doos kaarsen voor de mensen in Haïti.
In gedachten bid ik met je mee en hoop ik dat de komende dagen en weken iets van verlichting mogen brengen op wat voor manier dan ook...
Sterkte!
Liefs,
Nicole -
11 December 2010 - 16:02
Nicolien:
tssjeee..... kheb hier geen woorden voor en kan ze ook niet verzinnen...
Idd: wanneer krijgt Haïti een adempauze?! -
11 December 2010 - 18:43
Peter & Anneke:
We bidden je heel veel kracht, moed en sterkte toe. En Hoop, Gods Hoop.
In Hem verbonden, Peter & Anneke -
13 December 2010 - 07:48
Foekje:
Het afgelopen jaar is voor jullie een ontzettend zwaar jaar geweest.
Ondanks de trieste situatie , hebben jij en vele andere mensen gegeven wat in jullie vermogen lag. Het is zeker triest dat de verkiezingen zo aflopen. Voor 2011 hoop ik net zoals jou dat er toch nog een adempauze komt.
Een warm hart van ons allemaal -
13 December 2010 - 17:57
Marieke:
Lieve Margot,
Ik weet niets te zeggen, maar ik denk aan je en bid voor jou en Haiti!
Liefs, Marieke -
23 December 2010 - 16:35
Fam; A Van Der Veen.:
Lieve margot
Wij hebben je verslag gelezen en wat heb jij daar al veel mee gemaakt en nog steeds. Wij wensen je veel kracht, sterke toe voor de komende tijd .
Groeten Dieuwke en Auke van der Veen
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
