Werk
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
18 Maart 2010 | Haïti, Port-au-Prince
Meer dan twee maanden zijn er inmiddels verlopen sinds die datum die het leven in Haïti veranderde, dinsdag 12 januari 2010. Mijn vingers hangen boven het toetsenbord, mijn geest vraagt zich af hoe ik dit verder onder woorden kan brengen. Op die bewuste avond, toen we bij elkaar zaten in het donker, de stad onder ons in een grote stofwolk gehuld, hoorden we dat we tot vrijdag buiten moesten blijven. Drie nachten, betekende dat. Twee maanden later slapen we nog steeds buitenshuis. Grote organisaties bouwen weer muren op die ingestort waren. Zij hebben middelen. Maar hoe moet de ‘gewone mens’ z’n huis weer opbouwen? Z’n leven? Men heeft geen reserves, geen werk. De vraag naar tenten en zeildoeken blijft groot. Sommige mensen gaan noodgedwongen weer hun onveilige woningen in, bij gebrek aan alternatief. Anderen hebben echter totaal geen woning meer om naar terug te gaan. Zelf slaap ik als medewerker van een hulpverleningsorganisatie ook onder een zeildoek (van een andere hulpverleningsorganisatie). Geen onderscheid qua huidskleur, status, positie, leeftijd, afkomst, religie, cultuur of wat dan ook. Ook ik word ruw gewekt als een regenbui een straal water doet neerkletteren in onze tent.
Het heeft even geduurd om dit verhaal te schrijven. Ik weet niet goed wat te zeggen. De ingestorte gebouwen zijn nog steeds ingestort. Ontheemde mensen zijn nog steeds ontheemd. Werkloosheid is nog steeds groot. Elke dag verschijnen er nog steeds vele mensen aan de poort met lijsten namen van buurtgenoten die een hulpaanvraag doen. De distributies houden me bezig. Lange werkdagen- en weken. Het leven bestaat momenteel voornamelijk uit werken. Op zondag naar de kerk en proberen op adem te komen. De sleutel van mijn woning heb ik inmiddels ingeleverd. Mijn spullen zijn verhuisd naar de woning van een collega en zijn gezin in Meyot. Daar heb ik een vertrek aangeboden gekregen als nieuwe woonruimte. Dat is weer een zorg minder, want het is momenteel erg moeilijk om aan woonruimte te komen. Hun huis heeft de aardbeving goed doorstaan en is veilig verklaard.
Er zijn de afgelopen weken meerdere containers met hulpmaterialen vanuit MCC Amerika aangekomen in Haïti. Het is een hele procedure om de containers door de douane te krijgen. Vervolgens moet alles met de hand gelost worden. In de daaropvolgende dagen vinden de distributies plaats. We berekenen wie wat en hoeveel krijgt en coördineren waar alles naartoe gaat. Momenteel gaat het vooral om dekens en emmers sanitaire benodigdheden, plus de reguliere voedseldistributies. In het algemeen willen we denk ik graag zoveel mogelijk uitgeven aan de materialen zelf en de transport- en administratiekosten zo laag mogelijk houden. Maar nu zie ik ook de andere kant van het verhaal. Door de distributies wordt werk verschaft aan 2 chauffeurs en 9 mannen om te laden en lossen. Deze 11 mannen hebben nu een inkomen en kunnen daarmee in het levensonderhoud voorzien van hun gezinnen. Hun aanwezigheid is afhankelijk van behoefte en wisselt van dag tot dag. Elke avond en ochtend krijg ik telefoontjes of sms-berichten met de vraag of ze kunnen komen werken. Ze willen niets liever. Ik voel me niet prettig als ik moet vertellen dat we die dag geen werk hebben voor ze. En ik zie transportkosten nu in een ander daglicht. Niet als een overbodige kostenpost die zo laag mogelijk gehouden moet worden, maar ook als een manier van ontwikkelingswerk, wat we tenslotte voorstaan. Werkgelegenheid is de spil van ontwikkeling, de uitweg uit armoede.
Ik leef nu een stuk dichter bij de buren, zowel letterlijk als figuurlijk. Het blijft bijzonder om de eenheid te zien. We delen dezelfde slaapplaats, een maaltijd, en werk, want onder de mannen die laden en lossen, zijn meerdere buurmannen uit Meyot. Zo gaat dat; je helpt elkaar aan werk. Kruiwagens zijn op dat gebied onmisbaar (in de figuurlijke zin van het woord). Zonder contacten geen werk.
Er is momenteel een medisch team te gast bij MCC. Deze groep Canadezen is een paar weken werkzaam in een plaatselijk ziekenhuis.
Het is te merken dat we allemaal veel aan ons hoofd hebben, want we vergeten veel en moeten elkaar vaak aan dingen herinneren. Alle medewerkers van MCC Haïti worden geacht twee weken speciaal verlof te nemen en ofwel naar het buitenland te gaan, ofwel de stad te verlaten en elders in het land te verblijven. Omstebeurt vertrekken collega’s en keren anderen weer terug. In verband met dit speciale verlof hoop ik in april naar Nederland te komen.
Bericht voor Greta: ik weet niet zeker of ik de Volunteer Ministers ontmoet heb. Ik zie wel een heleboel mensen in gele en blauwe t-shirten aan het werk om puin te ruimen, gefinancierd door USAID. Heeft dat ermee te maken? Succes met jullie werk!
Giften blijven welkom op rekeningnummer 30.42.00.182 ten name van Christelijke Gereformeerde Kerk Drogeham, onder vermelding van aardbeving Haïti.
Het heeft even geduurd om dit verhaal te schrijven. Ik weet niet goed wat te zeggen. De ingestorte gebouwen zijn nog steeds ingestort. Ontheemde mensen zijn nog steeds ontheemd. Werkloosheid is nog steeds groot. Elke dag verschijnen er nog steeds vele mensen aan de poort met lijsten namen van buurtgenoten die een hulpaanvraag doen. De distributies houden me bezig. Lange werkdagen- en weken. Het leven bestaat momenteel voornamelijk uit werken. Op zondag naar de kerk en proberen op adem te komen. De sleutel van mijn woning heb ik inmiddels ingeleverd. Mijn spullen zijn verhuisd naar de woning van een collega en zijn gezin in Meyot. Daar heb ik een vertrek aangeboden gekregen als nieuwe woonruimte. Dat is weer een zorg minder, want het is momenteel erg moeilijk om aan woonruimte te komen. Hun huis heeft de aardbeving goed doorstaan en is veilig verklaard.
Er zijn de afgelopen weken meerdere containers met hulpmaterialen vanuit MCC Amerika aangekomen in Haïti. Het is een hele procedure om de containers door de douane te krijgen. Vervolgens moet alles met de hand gelost worden. In de daaropvolgende dagen vinden de distributies plaats. We berekenen wie wat en hoeveel krijgt en coördineren waar alles naartoe gaat. Momenteel gaat het vooral om dekens en emmers sanitaire benodigdheden, plus de reguliere voedseldistributies. In het algemeen willen we denk ik graag zoveel mogelijk uitgeven aan de materialen zelf en de transport- en administratiekosten zo laag mogelijk houden. Maar nu zie ik ook de andere kant van het verhaal. Door de distributies wordt werk verschaft aan 2 chauffeurs en 9 mannen om te laden en lossen. Deze 11 mannen hebben nu een inkomen en kunnen daarmee in het levensonderhoud voorzien van hun gezinnen. Hun aanwezigheid is afhankelijk van behoefte en wisselt van dag tot dag. Elke avond en ochtend krijg ik telefoontjes of sms-berichten met de vraag of ze kunnen komen werken. Ze willen niets liever. Ik voel me niet prettig als ik moet vertellen dat we die dag geen werk hebben voor ze. En ik zie transportkosten nu in een ander daglicht. Niet als een overbodige kostenpost die zo laag mogelijk gehouden moet worden, maar ook als een manier van ontwikkelingswerk, wat we tenslotte voorstaan. Werkgelegenheid is de spil van ontwikkeling, de uitweg uit armoede.
Ik leef nu een stuk dichter bij de buren, zowel letterlijk als figuurlijk. Het blijft bijzonder om de eenheid te zien. We delen dezelfde slaapplaats, een maaltijd, en werk, want onder de mannen die laden en lossen, zijn meerdere buurmannen uit Meyot. Zo gaat dat; je helpt elkaar aan werk. Kruiwagens zijn op dat gebied onmisbaar (in de figuurlijke zin van het woord). Zonder contacten geen werk.
Er is momenteel een medisch team te gast bij MCC. Deze groep Canadezen is een paar weken werkzaam in een plaatselijk ziekenhuis.
Het is te merken dat we allemaal veel aan ons hoofd hebben, want we vergeten veel en moeten elkaar vaak aan dingen herinneren. Alle medewerkers van MCC Haïti worden geacht twee weken speciaal verlof te nemen en ofwel naar het buitenland te gaan, ofwel de stad te verlaten en elders in het land te verblijven. Omstebeurt vertrekken collega’s en keren anderen weer terug. In verband met dit speciale verlof hoop ik in april naar Nederland te komen.
Bericht voor Greta: ik weet niet zeker of ik de Volunteer Ministers ontmoet heb. Ik zie wel een heleboel mensen in gele en blauwe t-shirten aan het werk om puin te ruimen, gefinancierd door USAID. Heeft dat ermee te maken? Succes met jullie werk!
Giften blijven welkom op rekeningnummer 30.42.00.182 ten name van Christelijke Gereformeerde Kerk Drogeham, onder vermelding van aardbeving Haïti.
-
18 Maart 2010 - 21:05
Mirjam:
hoi,
had vanmiddag nog even gekeken of er iets nieuws van je was, toen niet nu wel! fijn dat je even naar nederland komt. we zullen je vast wel zien dan met het dopen van je nichtje.
hoop dat je dan een goede reis heb deze kant op.we denken aan je.
liefs mirjam -
19 Maart 2010 - 11:29
Fam Wierenga:
Hallo Margot,
We lezen steeds je mail en blijven verbaasd over je wel en wee daar in Haiti.
Fijn dat je even op adem mag komen in Nederland.
Wellicht mogen wij je nog even spreken.
Wij hebben goed nieuws over de moeder van onze kinderen.
Er zijn steeds meer nederlandse ouders die op zoek gaan naar de biologische familie van de kinderen.
Misschien dat jij de organisatie kan helpen in Haiti als je iets meer wilt weten kan ik het je wel mailen.
Fijn dat je onderdak hebt kunnen vinden en een veilig onderkomen hebt samen.
We wensen je Gods kracht toe en hopen je te mogen zien in April.
Fam. Wierenga
Sikko, Diana, Rose-Laure, Wilson en Jameson
(Wij hopen volgend jaar naar Haiti af te reizen en de biologische familie van de kinderen te ontmoeten.)
-
19 Maart 2010 - 19:30
Pieter En Imke:
Hallo Margot
We hebben net je verslag gelezen, en zijn diep onder de indruk van wat jij allemaal meemaakt.Wat fijn dat je straks je fam, en de kleine Ariane lekker kunt knuffelen. We hopen je in april te zien.We bidden en wensen jullie daar allemaal Gods onmisbare zegen toe.
groetjes, Pieter en Imke -
19 Maart 2010 - 22:57
Johan:
Hallo Margot,
ik ben dipe onder de indruk over jouw bestaan en leven op dit moment in haiti. vind het bijzonder datje de moed en de kracht vindt om het vol t ehouden en het op te schrijven.Lijkt mij erg moeilijk. mogelijk dat k je kan ontmoeten in holland. wens je kracht in de komende weken en een veilige reis toe. in gedachten verbonden Johan -
20 Maart 2010 - 15:42
Gerda:
Hallo Margot,
Wat breng je het goed onder woorden hoe moeilijk het leven nu voor jou en alle mensen in Haïti is. Op het nieuws hoor je er niets meer over, maar het is zeker niet over. Ik vind het fijn om te horen dat je nu een onderdak hebt gekregen. Fijn dat je ook weer even naar Nederland kunt komen.
Sterkte en een goede reis.
Groetjes,
Gerda -
21 Maart 2010 - 19:38
Jacob En Florie:
Hallo Margot,
Wat kan er na zo'n beving toch veel veranderen in het leven van een mens en omgeving.
Heel fijn dat je een korte periode er "afstand" van mag doen.
Gisteren waren je ouders bij ons om Jacob zijn 60e verjaardag te vieren, ook zij zien uit naar jou komst in Twijzel. Een hele goede reis. Veel kracht en sterkte met alles wat je daar doet. Lieve groeten van ons,Jacob en Florie -
03 April 2010 - 07:35
Cornelia Velda:
Hallo Margot,
Meid wat jij mee maakt in een paar uur maken wij misschien in 1 jaar zelfs nog niet mee. Wij hopen dat jullie de middelen en kracht blijven ontvangen om deze mensen te helpen. Wat fijn dat jij nu weer een plekje hebt om goed te mogen slapen. Ook wensen wij jou een goede reis en een fijne tijd in nederland toe. Geniet van de welverdiende rust. Gods zegen en liefde en kracht toegewenst. Wij bidden voor jullie.
Groetjes van Sjoerd,Cornelia,Richard, marco,linda en Sabine Velda -
03 April 2010 - 16:56
Cobi:
Beste Margot,
Ik wens je een fijne tijd toe thuis bij je ouders! Ik hoop dat je even tot rust mag komen na alles wat je meegemaakt hebt.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
