Uitwisseling landbouw Haïti-Dominicaanse Republiek
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
09 November 2013 | Haïti, Pétionville
In oktober werd de moeder van mijn huisgenoten 63 jaar. Voor het eerst in 63 jaar tijd werd haar verjaardag gevierd. Ik haalde de taart; het regende en ik stond tot mijn enkels in het water, zo snel stonden de wegen alweer blank, door verstoppingen van afvoerkanalen. Het was een verrassingsfeestje, gehouden bij een van de kinderen thuis; alle andere kinderen en ook de kleinkinderen waren eveneens uitgenodigd. Een heel familiegebeuren.
Het recht zegeviert lang niet altijd. Advocaten lopen risico's en worden bedreigd, afhankelijk van de zaak die ze verdedigen. Een advocaat die onderzoek doet naar corruptie door de presidentiële familie Martelly, is onlangs gearresteerd. Dat leidde weer tot de nodige manifestaties en onrust in het stadscentrum.
Vorige week hadden we voor het eerst de gelegenheid voor uitwisseling tussen Haïtiaanse en Dominicaanse landbouwers. Terwijl een hevige storm tekeerging in Nederland, reisden wij per bus van Port-au-Prince naar Santo Domingo; een coördinator en twee ‘animators’ van SKDE, die met landbouw corporaties werken in het Noordwesten van Haïti. De grensovergang blijft een ontmoedigende en frustrerende ervaring. Voor de beide animators was het de allereerste keer dat ze Haïti verlieten, alles nieuw en anders dus; de taal, het eten, de omgeving, de infrastructuur, de geschiedenis, de mensen, de cultuur. Vanaf het busstation in Santo Domingo namen we een taxi naar ons hotel in de oude binnenstad (Ciudad Colonial). De taxi reed door een tunnel; een nieuwe ervaring voor de heren. Het hotel zelf, El Beaterio, was ook bijzonder; een 500 jaar oud pand, opgetrokken uit dikke, stenen muren. We vertrokken gelijk te voet voor een ronde door het oude stadsdeel. Het hotel is gelegen aan een park, Duarte, vernoemd naar de man die een grote rol heeft gespeeld in de onafhankelijk van de Dominicaanse Republiek. De aanwezigheid van de vele parken was iets anders dat de heren opviel. De beide hoofdsteden zijn niet met elkaar te vergelijken. We liepen langs het fort/vesting, gebouwd ter verdediging van de stad, bezochten het ‘pantheon van het vaderland’, met z’n graftombes en plafondschilderingen, liepen naar Plaza España waar de voormalige woning van familie Columbus staat, keken naar het water, de schepen en de bruggen, bezochten de oude kathedraal, waar een officiële ceremonie gaande was; een heel regiment militairen stond in de houding bij de ingang. De heren observeerden alles met grote interesse en merkten op hoe de overheid historische gebouwen behoudt.
Dinsdagochtend liepen we naar Crowne Plaza Hotel, zo’n twintig minuten lopen langs het water. Daar vond gedurende drie dagen een conferentie plaats, georganiseerd door ECHO, een christelijke organisatie gericht op het bieden van landbouwtraining- en technieken om zodoende honger te bestrijden. Het was een binationaal gebeuren, met vele deelnemers uit Haïti en vertaling van Spaans naar Creools en Engels. De ochtend begon met devotie, gevolgd door drie sprekers. De eerste was afkomstig uit Australië en sprak over zijn werk in Niger; hoe ze daar jarenlang vergeefse pogingen deden tot herbebossing, totdat ze gebruik gingen maken van de ondergrondse wortels en begroeiing die reeds aanwezig was. Een tweede sprak over gebruik en belang van goede grond. Een Nicaraguaan volgde met een uiteenzetting over het planten en gebruik van olijven.
De middagen waren verdeeld in groepen, per taal; Spaans, Creools en Engels, zonder vertaling. Wij woonden de Creoolse sessies bij, wat op dag 1 betekende dat ik mijn oud-collega’s van MCC terugzag, die vertelden van hun herbebossingwerk en milieuonderwijs op scholen. ’s Avonds een gezamenlijke maaltijd in het prettige gezelschap van MCC en SKDE.
De tweede dag verliep volgens dezelfde indeling. Devotie met gebed en overdenking over Psalm 23, muziek en zang door een Dominicaanse groep op drie gitaren en drums. Er is zoveel rijkdom in de verschillende manieren waarop we God kunnen en mogen dienen, in de diversiteit die Hij ons heeft gegeven. Zing en dans, zegt Hij ons, verenigd in die Ene naam; niet verdeeld, maar verenigd. Helaas leggen wij onszelf vaak beperkingen op in het aanbidden, loven en dienen.
De eerste spreker van de dag was geen onbekende; de directeur van SSID, Dominicaanse partner organisatie van CWS. Hij gaf een korte geschiedenis van het land en met name de ontwikkeling van de landbouw. Vervolgens gaf iemand uitleg over de website van ECHO, gevolgd door een vraag en antwoord panel van Floresta, een organisatie werkzaam in de grensgebieden van Haïti en de Dominicaanse Republiek.
's Middags hadden we de gelegenheid om tijdens een workshop in meer detail door te spreken over ondergrondse herbebossingtechnieken en leerden we over het werk van een Haïtiaanse organisatie in permacultuur, alternatieve planttechnieken en het drogen van vruchten.
De derde en laatste dag begon wederom met devotie, muziek, zang, gebed, meditatie over Psalm 139; stilstaan bij de alwetendheid en alomtegenwoordigheid van God, Die alles weet en allen kent.
Als eerste spraak een Dominicaanse over evangelie en gezondheidszorg in gemeenschappen, een integrale aanpak van dorpsontwikkeling. De tweede sessie ging over drinkwater; een symbool van integrale transformatie in Ecuador, sprekend over restauratie van relaties. Tot slot sprak iemand over zwarte grond, techniek van 'kappen en branden', gebruik van houtskool als meststof, etc. 's Middags was er dit keer maar één workshop, voor de Creoolse groep gehouden door MPP, Beweging Boeren Papay, een organisatie die ik in juli bezocht heb en die veel werkt met moestuinen in autobanden.
De conferentie werd gezamenlijk afgesloten. Uit ieder land werd iemand naar voren gevraagd om te bidden voor zijn land, in zijn eigen taal, zonder vertaling, want God spreekt alle talen. De hoofden werden gebogen. De Dominicaanse Republiek sprak. Haïti sprak. Ecuador. Canada. Nicaragua. Amerika. Guatemala. Zuid-Afrika. Een bijzondere manier om een conferentie af te sluiten die betrekking heeft op landbouw, maar daarbij niet uit het oog verliest Wie dit alles heeft geschapen en ons de verantwoordelijkheid heeft gegeven om er goede zorg voor te dragen. Interessant werk is besproken en wordt er gedaan, in verschillende landen op de aardbol, verschillende ervaringen om van te leren.
's Avonds liep ik met drie oud-collega's van MCC en twee mannen van SKDE wederom naar Ciudad Colonial, voor eenzelfde ronde als een paar dagen eerder. Vervolgens zei ik de MCCers gedag. Zij reisden de volgende dag terug naar Haïti. Wij bleven nog een paar dagen langer, voor aansluitend een uitwisseling tussen SKDE en SSID; in Haïti werkt CWS samen met SKDE op het gebied van landbouw en in de Dominicaanse Republiek met SSID. Een mooie gelegenheid dus voor een stukje kennismaken met de praktijk in de Dominicaanse Republiek en uitwisseling van ervaringen tussen twee nationaliteiten, beide werkzaam in landbouw, maar elk geconfronteerd met eigen, specifieke problemen.
Vrijdagochtend werden we opgehaald door SSID, die ons meenam de stad uit, via San Isidro naar Cayacoa Batey. De bateyes zijn gemeenschappen die opgericht zijn rondom de suikerrietindustrie, waarvoor vele Haïtiaanse immigranten naar de Dominicaanse Republiek kwamen, die vaak onder erbarmelijke omstandigheden leefden. Na de privatisering van de suikerrietindustrie hebben veel dagloners een andere manier moeten zoeken om in leven te blijven.
Cayacoa is een model batey, die als een voorbeeld moet dienen. Daarvoor is er een grote, nieuwe school gebouwd, een kerk, en voor elke familie een huis met een tuin erachter. We bezochten een paar van de moestuinen achter de woningen, waar ze houtskool gebruiken als meststof. Vervolgens liepen we een groot stuk land in, waar de 61 families van de gemeenschap maïs, yuca, suikerriet, zoete aardappelen, bananen, enz. verbouwen. Hiervan eten ze, verkopen ze, en een deel wordt apart gehouden om in het volgende seizoen weer te kunnen planten.
SSID gaf een stukje algemene informatie over hun werk op het gebied van voedselveiligheid. Een technicus van het ministerie van landbouw begeleidde ons. SSID heeft een samenwerking met hen en zij werken daarom met de gemeenschappen waar SSID aanwezig is.
We reden verder naar San Pedro de Macoris, sloegen van de goed geasfalteerde weg een pad in dat aan beide kanten omheind werd door lange velden suikerriet. Zo bereikten we batey Euskardun, in duidelijk minder goede omstandigheden dan Cayacoa. Veel mensen verlaten Haïti om elders een beter leven te zoeken, maar zoals mijn Haïtiaanse reisgenoten correct constateerdne: ze hebben het er niks beter dan in Haïti. De kinderen lopen in versleten, kapotte kledingstukken, de een enkel een bovenhelft, de ander enkel onder. Onderkomens zijn gevestigd in de barakken die gebouwd zijn voor de suikerrietindustrie, van golfplaat of betonblok. Een grote batey. Hier en daar verspreid over het land zijn individuele moestuinen te vinden, afgeschermd door doek of een hek, tussen latrines en in modder wroetende varkens, eveneens verschaft door SSID. Ook in deze gemeenschap ligt verderop een groter stuk landbouwgrond. Volwassenen en kinderen verzamelden zich om ons heen, allemaal afstammelingen van Haïtiaanse voorouders en allen dus beïnvloed door de nieuwe regelgeving van de Dominicaanse Republiek waarbij de nationaliteit wordt afgenomen van allen geboren sinds 1929 van ouders zonder papieren. Een heikel punt, waar internationaal van alle kanten op gereageerd wordt. Haïti kent geen dubbele nationaliteit en zal geen paspoort verlenen aan iemand wiens geboorte er niet is aangemeld. Ze spreken allemaal Creools, maar de jongere generatie is nog nooit in Haïti geweest. Velen van hen hebben geen geboortebewijs; de basisschool in het dorp accepteert ze, maar daarna kunnen ze niet verder studeren. Het was een interessante uitwisseling niet alleen over landbouw, maar ook over gezondheidszorg, onderwijs, veiligheid en andere onderwerpen.
Aansluitend brachten we een bezoek aan het kantoor van SSID in Santo Domingo en spraken we met de aanwezige personeelsleden. SSID legde de werking en structuur van hun organisatie uit, met verschillende regiokantoren en programma's. SKDE vertelde op hun beurt van het werk dat zij doen in de landbouw corporaties.
De volgende dag nam SSID ons mee naar Monte Plata, ten noorden van Santo Domingo. We verlieten opnieuw de geasfalteerde wegen en sloegen onverharde paden in. We stopten in een dorp waar een van de SSID medewerkers is geboren. De eindbestemming voor de dag was Vigia, waar we werden opgewacht door de leden van een corporatie, opgericht in 2007.
In 2009 zijn ze gaan samenwerken met USAID voor de productie van oregano. Ze lieten ons de molen en destilleerder zien om de oregano tot poeder of olie te transformeren. Een interessante conversatie, vooral omdat de heren van SKDE niet bekend zijn met oregano, terwijl het in de Dominicaanse Republiek juist heel veel wordt gebruikt, zowel voor eten als medicijn. Ook hier krijgt de gemeenschap technische steun via SSID en het ministerie van landbouw. De vrouwen hebben conserveringstechnieken geleerd en lieten ons proeven van zelfgemaakte kokosnoot zoetigheden. Net als de corporaties van SKDE, geeft ook deze corporatie de eerste tweegeboren dieren door aan een ander lid van de corporatie, zodat zoveel mogelijk leden dieren hebben. Aansluitend aan het gesprek namen ze ons mee naar de oregano plantage van een van de leden.
Al met al goed om een stuk praktijk na de theorie te krijgen; niet alleen maar in een hotelzaal zitten praten, maar ook het werk buiten zien. Een mooie uitwisseling, tussen twee groepen mensen die in landbouw werken en concreet iets kunnen met elkaars ervaringen. Een eerste uitwisseling tussen SKDE en SSID, hopelijk niet de laatste.
Op onze laatste avond wandelden we nog wat rond in Santo Domingo. Een enorme winkel in Chinatown, ruïnes, onafhankelijkheidspark met monument. Fijn om ongestoord rond te kunnen wandelen en een stukje geschiedenis mee te krijgen.
We reisden weer per bus terug naar Haïti. Gelukkig hadden de heren op tijd een visum kunnen krijgen; vele aanmeldingen voor de conferentie konden niet nagekomen worden omdat het steeds moeilijker wordt een visum te bemachtigen. Voor Haïtianen is het een langdurig en moeizaam proces om voor welk land dan ook een visum te vragen. Zo kregen we laatst een uitnodiging voor een training in El Salvador op het gebied van psychosociale hulpverlening, waar een van de trainers van onze kantoorgenoot Wozo voor werd geselecteerd. Na intensieve voorbereiding op visumaanvraag, kregen we deze week het teleurstellende nieuws dat de aanvraag te lang gaat duren en niet verwerkt kan worden voor de datum van de training. Het is en blijft een vreemde wereld, waar sommige mensen zomaar op een vliegtuig kunnen stappen en anderen een visum vragen maar niet krijgen.
De busrit maakte het ons enigszins benauwd, toen door een technische storing alles uitviel en ook de deur niet meer open kon, waardoor wij dus opgesloten zaten. Toen de boel eenmaal weer werkte, viel later algauw weer de airconditioning uit en de ramen van dat soort bussen kunnen niet open, dus we hadden het erg warm en benauwd tegen de tijd dat we bij de grens waren. Daar werd de bus gelukkig omgewisseld, om voor reparatie naar de garage te gaan.
Deze week weer terug in Haïti. 's Ochtends de kinderen naar school brengen, de week begonnen met een interessante devotie over 'lijden en geloof'; beproevingen vormen ons karakter.
Wederom manifestaties, dit keer tegen de regering van president Martelly en het dure leven. Eveneens een bespreking over coördinatie van non-gouvernementele organisaties in Haïti; kijken of de twee bestaande platforms samengevoegd kunnen worden. Maar wat me het meeste trof deze week, is dat ik er getuige van moest zijn hoe een tienerjongen door zijn vader werd geschopt en met een dweilstok geslagen.
Het recht zegeviert lang niet altijd. Advocaten lopen risico's en worden bedreigd, afhankelijk van de zaak die ze verdedigen. Een advocaat die onderzoek doet naar corruptie door de presidentiële familie Martelly, is onlangs gearresteerd. Dat leidde weer tot de nodige manifestaties en onrust in het stadscentrum.
Vorige week hadden we voor het eerst de gelegenheid voor uitwisseling tussen Haïtiaanse en Dominicaanse landbouwers. Terwijl een hevige storm tekeerging in Nederland, reisden wij per bus van Port-au-Prince naar Santo Domingo; een coördinator en twee ‘animators’ van SKDE, die met landbouw corporaties werken in het Noordwesten van Haïti. De grensovergang blijft een ontmoedigende en frustrerende ervaring. Voor de beide animators was het de allereerste keer dat ze Haïti verlieten, alles nieuw en anders dus; de taal, het eten, de omgeving, de infrastructuur, de geschiedenis, de mensen, de cultuur. Vanaf het busstation in Santo Domingo namen we een taxi naar ons hotel in de oude binnenstad (Ciudad Colonial). De taxi reed door een tunnel; een nieuwe ervaring voor de heren. Het hotel zelf, El Beaterio, was ook bijzonder; een 500 jaar oud pand, opgetrokken uit dikke, stenen muren. We vertrokken gelijk te voet voor een ronde door het oude stadsdeel. Het hotel is gelegen aan een park, Duarte, vernoemd naar de man die een grote rol heeft gespeeld in de onafhankelijk van de Dominicaanse Republiek. De aanwezigheid van de vele parken was iets anders dat de heren opviel. De beide hoofdsteden zijn niet met elkaar te vergelijken. We liepen langs het fort/vesting, gebouwd ter verdediging van de stad, bezochten het ‘pantheon van het vaderland’, met z’n graftombes en plafondschilderingen, liepen naar Plaza España waar de voormalige woning van familie Columbus staat, keken naar het water, de schepen en de bruggen, bezochten de oude kathedraal, waar een officiële ceremonie gaande was; een heel regiment militairen stond in de houding bij de ingang. De heren observeerden alles met grote interesse en merkten op hoe de overheid historische gebouwen behoudt.
Dinsdagochtend liepen we naar Crowne Plaza Hotel, zo’n twintig minuten lopen langs het water. Daar vond gedurende drie dagen een conferentie plaats, georganiseerd door ECHO, een christelijke organisatie gericht op het bieden van landbouwtraining- en technieken om zodoende honger te bestrijden. Het was een binationaal gebeuren, met vele deelnemers uit Haïti en vertaling van Spaans naar Creools en Engels. De ochtend begon met devotie, gevolgd door drie sprekers. De eerste was afkomstig uit Australië en sprak over zijn werk in Niger; hoe ze daar jarenlang vergeefse pogingen deden tot herbebossing, totdat ze gebruik gingen maken van de ondergrondse wortels en begroeiing die reeds aanwezig was. Een tweede sprak over gebruik en belang van goede grond. Een Nicaraguaan volgde met een uiteenzetting over het planten en gebruik van olijven.
De middagen waren verdeeld in groepen, per taal; Spaans, Creools en Engels, zonder vertaling. Wij woonden de Creoolse sessies bij, wat op dag 1 betekende dat ik mijn oud-collega’s van MCC terugzag, die vertelden van hun herbebossingwerk en milieuonderwijs op scholen. ’s Avonds een gezamenlijke maaltijd in het prettige gezelschap van MCC en SKDE.
De tweede dag verliep volgens dezelfde indeling. Devotie met gebed en overdenking over Psalm 23, muziek en zang door een Dominicaanse groep op drie gitaren en drums. Er is zoveel rijkdom in de verschillende manieren waarop we God kunnen en mogen dienen, in de diversiteit die Hij ons heeft gegeven. Zing en dans, zegt Hij ons, verenigd in die Ene naam; niet verdeeld, maar verenigd. Helaas leggen wij onszelf vaak beperkingen op in het aanbidden, loven en dienen.
De eerste spreker van de dag was geen onbekende; de directeur van SSID, Dominicaanse partner organisatie van CWS. Hij gaf een korte geschiedenis van het land en met name de ontwikkeling van de landbouw. Vervolgens gaf iemand uitleg over de website van ECHO, gevolgd door een vraag en antwoord panel van Floresta, een organisatie werkzaam in de grensgebieden van Haïti en de Dominicaanse Republiek.
's Middags hadden we de gelegenheid om tijdens een workshop in meer detail door te spreken over ondergrondse herbebossingtechnieken en leerden we over het werk van een Haïtiaanse organisatie in permacultuur, alternatieve planttechnieken en het drogen van vruchten.
De derde en laatste dag begon wederom met devotie, muziek, zang, gebed, meditatie over Psalm 139; stilstaan bij de alwetendheid en alomtegenwoordigheid van God, Die alles weet en allen kent.
Als eerste spraak een Dominicaanse over evangelie en gezondheidszorg in gemeenschappen, een integrale aanpak van dorpsontwikkeling. De tweede sessie ging over drinkwater; een symbool van integrale transformatie in Ecuador, sprekend over restauratie van relaties. Tot slot sprak iemand over zwarte grond, techniek van 'kappen en branden', gebruik van houtskool als meststof, etc. 's Middags was er dit keer maar één workshop, voor de Creoolse groep gehouden door MPP, Beweging Boeren Papay, een organisatie die ik in juli bezocht heb en die veel werkt met moestuinen in autobanden.
De conferentie werd gezamenlijk afgesloten. Uit ieder land werd iemand naar voren gevraagd om te bidden voor zijn land, in zijn eigen taal, zonder vertaling, want God spreekt alle talen. De hoofden werden gebogen. De Dominicaanse Republiek sprak. Haïti sprak. Ecuador. Canada. Nicaragua. Amerika. Guatemala. Zuid-Afrika. Een bijzondere manier om een conferentie af te sluiten die betrekking heeft op landbouw, maar daarbij niet uit het oog verliest Wie dit alles heeft geschapen en ons de verantwoordelijkheid heeft gegeven om er goede zorg voor te dragen. Interessant werk is besproken en wordt er gedaan, in verschillende landen op de aardbol, verschillende ervaringen om van te leren.
's Avonds liep ik met drie oud-collega's van MCC en twee mannen van SKDE wederom naar Ciudad Colonial, voor eenzelfde ronde als een paar dagen eerder. Vervolgens zei ik de MCCers gedag. Zij reisden de volgende dag terug naar Haïti. Wij bleven nog een paar dagen langer, voor aansluitend een uitwisseling tussen SKDE en SSID; in Haïti werkt CWS samen met SKDE op het gebied van landbouw en in de Dominicaanse Republiek met SSID. Een mooie gelegenheid dus voor een stukje kennismaken met de praktijk in de Dominicaanse Republiek en uitwisseling van ervaringen tussen twee nationaliteiten, beide werkzaam in landbouw, maar elk geconfronteerd met eigen, specifieke problemen.
Vrijdagochtend werden we opgehaald door SSID, die ons meenam de stad uit, via San Isidro naar Cayacoa Batey. De bateyes zijn gemeenschappen die opgericht zijn rondom de suikerrietindustrie, waarvoor vele Haïtiaanse immigranten naar de Dominicaanse Republiek kwamen, die vaak onder erbarmelijke omstandigheden leefden. Na de privatisering van de suikerrietindustrie hebben veel dagloners een andere manier moeten zoeken om in leven te blijven.
Cayacoa is een model batey, die als een voorbeeld moet dienen. Daarvoor is er een grote, nieuwe school gebouwd, een kerk, en voor elke familie een huis met een tuin erachter. We bezochten een paar van de moestuinen achter de woningen, waar ze houtskool gebruiken als meststof. Vervolgens liepen we een groot stuk land in, waar de 61 families van de gemeenschap maïs, yuca, suikerriet, zoete aardappelen, bananen, enz. verbouwen. Hiervan eten ze, verkopen ze, en een deel wordt apart gehouden om in het volgende seizoen weer te kunnen planten.
SSID gaf een stukje algemene informatie over hun werk op het gebied van voedselveiligheid. Een technicus van het ministerie van landbouw begeleidde ons. SSID heeft een samenwerking met hen en zij werken daarom met de gemeenschappen waar SSID aanwezig is.
We reden verder naar San Pedro de Macoris, sloegen van de goed geasfalteerde weg een pad in dat aan beide kanten omheind werd door lange velden suikerriet. Zo bereikten we batey Euskardun, in duidelijk minder goede omstandigheden dan Cayacoa. Veel mensen verlaten Haïti om elders een beter leven te zoeken, maar zoals mijn Haïtiaanse reisgenoten correct constateerdne: ze hebben het er niks beter dan in Haïti. De kinderen lopen in versleten, kapotte kledingstukken, de een enkel een bovenhelft, de ander enkel onder. Onderkomens zijn gevestigd in de barakken die gebouwd zijn voor de suikerrietindustrie, van golfplaat of betonblok. Een grote batey. Hier en daar verspreid over het land zijn individuele moestuinen te vinden, afgeschermd door doek of een hek, tussen latrines en in modder wroetende varkens, eveneens verschaft door SSID. Ook in deze gemeenschap ligt verderop een groter stuk landbouwgrond. Volwassenen en kinderen verzamelden zich om ons heen, allemaal afstammelingen van Haïtiaanse voorouders en allen dus beïnvloed door de nieuwe regelgeving van de Dominicaanse Republiek waarbij de nationaliteit wordt afgenomen van allen geboren sinds 1929 van ouders zonder papieren. Een heikel punt, waar internationaal van alle kanten op gereageerd wordt. Haïti kent geen dubbele nationaliteit en zal geen paspoort verlenen aan iemand wiens geboorte er niet is aangemeld. Ze spreken allemaal Creools, maar de jongere generatie is nog nooit in Haïti geweest. Velen van hen hebben geen geboortebewijs; de basisschool in het dorp accepteert ze, maar daarna kunnen ze niet verder studeren. Het was een interessante uitwisseling niet alleen over landbouw, maar ook over gezondheidszorg, onderwijs, veiligheid en andere onderwerpen.
Aansluitend brachten we een bezoek aan het kantoor van SSID in Santo Domingo en spraken we met de aanwezige personeelsleden. SSID legde de werking en structuur van hun organisatie uit, met verschillende regiokantoren en programma's. SKDE vertelde op hun beurt van het werk dat zij doen in de landbouw corporaties.
De volgende dag nam SSID ons mee naar Monte Plata, ten noorden van Santo Domingo. We verlieten opnieuw de geasfalteerde wegen en sloegen onverharde paden in. We stopten in een dorp waar een van de SSID medewerkers is geboren. De eindbestemming voor de dag was Vigia, waar we werden opgewacht door de leden van een corporatie, opgericht in 2007.
In 2009 zijn ze gaan samenwerken met USAID voor de productie van oregano. Ze lieten ons de molen en destilleerder zien om de oregano tot poeder of olie te transformeren. Een interessante conversatie, vooral omdat de heren van SKDE niet bekend zijn met oregano, terwijl het in de Dominicaanse Republiek juist heel veel wordt gebruikt, zowel voor eten als medicijn. Ook hier krijgt de gemeenschap technische steun via SSID en het ministerie van landbouw. De vrouwen hebben conserveringstechnieken geleerd en lieten ons proeven van zelfgemaakte kokosnoot zoetigheden. Net als de corporaties van SKDE, geeft ook deze corporatie de eerste tweegeboren dieren door aan een ander lid van de corporatie, zodat zoveel mogelijk leden dieren hebben. Aansluitend aan het gesprek namen ze ons mee naar de oregano plantage van een van de leden.
Al met al goed om een stuk praktijk na de theorie te krijgen; niet alleen maar in een hotelzaal zitten praten, maar ook het werk buiten zien. Een mooie uitwisseling, tussen twee groepen mensen die in landbouw werken en concreet iets kunnen met elkaars ervaringen. Een eerste uitwisseling tussen SKDE en SSID, hopelijk niet de laatste.
Op onze laatste avond wandelden we nog wat rond in Santo Domingo. Een enorme winkel in Chinatown, ruïnes, onafhankelijkheidspark met monument. Fijn om ongestoord rond te kunnen wandelen en een stukje geschiedenis mee te krijgen.
We reisden weer per bus terug naar Haïti. Gelukkig hadden de heren op tijd een visum kunnen krijgen; vele aanmeldingen voor de conferentie konden niet nagekomen worden omdat het steeds moeilijker wordt een visum te bemachtigen. Voor Haïtianen is het een langdurig en moeizaam proces om voor welk land dan ook een visum te vragen. Zo kregen we laatst een uitnodiging voor een training in El Salvador op het gebied van psychosociale hulpverlening, waar een van de trainers van onze kantoorgenoot Wozo voor werd geselecteerd. Na intensieve voorbereiding op visumaanvraag, kregen we deze week het teleurstellende nieuws dat de aanvraag te lang gaat duren en niet verwerkt kan worden voor de datum van de training. Het is en blijft een vreemde wereld, waar sommige mensen zomaar op een vliegtuig kunnen stappen en anderen een visum vragen maar niet krijgen.
De busrit maakte het ons enigszins benauwd, toen door een technische storing alles uitviel en ook de deur niet meer open kon, waardoor wij dus opgesloten zaten. Toen de boel eenmaal weer werkte, viel later algauw weer de airconditioning uit en de ramen van dat soort bussen kunnen niet open, dus we hadden het erg warm en benauwd tegen de tijd dat we bij de grens waren. Daar werd de bus gelukkig omgewisseld, om voor reparatie naar de garage te gaan.
Deze week weer terug in Haïti. 's Ochtends de kinderen naar school brengen, de week begonnen met een interessante devotie over 'lijden en geloof'; beproevingen vormen ons karakter.
Wederom manifestaties, dit keer tegen de regering van president Martelly en het dure leven. Eveneens een bespreking over coördinatie van non-gouvernementele organisaties in Haïti; kijken of de twee bestaande platforms samengevoegd kunnen worden. Maar wat me het meeste trof deze week, is dat ik er getuige van moest zijn hoe een tienerjongen door zijn vader werd geschopt en met een dweilstok geslagen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
