Tevreden onder alle omstandigheden
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
31 Augustus 2008 | Haïti, Port-au-Prince
Eenmaal per jaar gaat het voltallige landelijke MCC team inclusief gezinnen een dagje naar het strand. Een hele planning om iedereen een plaatsje in een auto te geven en uiteraard loopt het op het laatste moment weer helemaal anders. De dag begon met slecht nieuws. Een van mijn collega’s is een huis aan het bouwen. Denk daarbij niet aan een huis volgens Nederlandse maatstaven, maar aan een eenvoudige woning met slechts een paar vertrekken. Als er geld is, wordt er gebouwd. Vandaar dat veel woningen half afgebouwd zijn en bovenverdiepingen veelal later volgen, als ze al volgen. Mijn collega, die nu een huisje huurt, kreeg het bericht dat er duur materiaal bij zijn nieuw te bouwen woning was gestolen. Gehuurd materiaal, dat vergoed moet worden aan de eigenaar. Een zware financiële tegenvaller. Het deed me verdriet om te horen hoe mensen van het weinige dat ze hebben, op deze manier door diefstal nog moeten verliezen. Een droevig begin van de dag dus.
Uiteindelijk hebben we een fijne, ontspannen dag gehad op het strand. Een blauwe lucht, een stralende zon die de blanken onder ons rood kleurt en de Haïtianen gewoon hun eigen kleur laat houden, bergen op de achtergrond, schaduw onder de palmbomen, gelach en plezier in het water. De driejarige zoon van een van mijn collega’s heeft me een fijne dag bezorgd. Zowel kinderen als volwassenen kunnen hier veelal niet zwemmen. Ik nam dit driejarige jochie onder mijn hoede en samen hebben we een hele tijd in het water gedobberd. ‘Autorijden’ in het water (linksaf, rechtsaf, rechtdoor), boten kijken, schrikken van zogenaamde vissen, zout water oplikken uit je hand. Ja, een rustig, ontspannen dag. Een paar dochters van andere collega’s voelden aan mijn haar. Zo anders dan hun kroeshaar.
Het heeft twee dagen en nachten achtereen geregend. Het orkaanseizoen is begonnen. Voor de tweede keer in twee weken tijd raast een tropische storm over Haïti, die verandert in een orkaan; Gustav. Harde wind en regen teisteren het land. Het werkleven ligt lam, wegen staan blank. Afspraken gaan niet door, kantoren blijven leeg en verlaten, vluchten worden geannuleerd. Twee collega’s die in Canada en Amerika zouden spreken over diverse aspecten van het werk in Haïti, krijgen te horen dat er pas over een week weer plaats vrij is in een vliegtuig. Een derde collega die teruggaat naar Amerika, komt ook het land niet uit. Het is koud en lange mouwen worden tevoorschijn gehaald. Ik kijk op de thermometer en schiet in de lach. Het is 25 ºC… Normaalgesproken is het 35 ºC. Ik vraag me af hoe een Nederlandse winter voor me aan zal voelen.
Dezelfde week dat Gustav voorbij komt, breng ik ziek door op m’n kamertje bij MCC. Het is de eerste keer dat ik ziek ben tijdens mijn verblijf hier, wonder boven wonder. De meeste mensen worden in het begin ziek, tijdens het verblijf in een gastgezin, als onze blanke magen moeten wennen aan het nieuwe eten. Bij mij heeft het dus vier maanden geduurd voordat ik gevloerd werd. Maar ook ziek zijn kan weer kostbare momenten opleveren. Mijn twee collega’s die momenteel ook in het gastenverblijf wonen, zorgen goed voor me. De collega met wie ik naar de kerk ga, vertelt zijn vrouw dat ik niet fit ben en beiden bellen ze me ’s avonds om te vragen hoe het gaat. De volgende ochtend krijg ik weer een telefoontje. Of ze wat eten voor me mee moeten brengen. Teken van medeleven, teken van denken aan, geven om. Alweer wordt er gedeeld. En zo zit ik aan een typisch Haïtiaans gerecht, dat schijnbaar goed is tegen diarree; gekookte plataan (banaan) met een saus van haring (ja, zowaar), paprika en ui. Is weer eens wat anders dan thee met beschuit… Wat wordt er goed voor me gezorgd.
Op het terrein van MCC staat een kleine woning, waar tot een paar weken geleden een collega met zijn gezin woonde. Hij was de wachter van MCC. Het huisje bestaat uit twee kleine vertrekken. Een douche is buiten achter het gebouwtje en twee wc’s (gaten in de grond) staan ook achter het gebouw. Twee kleine vertrekken; vijf mensen woonden daar. De mensen hebben niet veel materieel bezit, maar ze zijn tevreden met wat ze hebben. Ik hoor ze niet verlangen naar een groter huis, een auto of andere dingen. Wel naar goed onderwijs voor hun kinderen. Toen ik met iemand sprak over verschillen tussen Nederland en Haïti, kwam dat ook aan bod. In Nederland hebben we zoveel, maar we willen altijd meer, we zijn nooit tevreden. Hier heeft men weinig en men leeft met wat men heeft, men is er tevreden mee. Wat jagen wij toch na, wat denken wij te vinden in al dat bezit? Ik ben gelukkig hier, ik ben tevreden. Ik hou van de mensen, ik hou van het land en deze levenshouding geeft een stuk rust.
We zijn er voor elkaar, we helpen elkaar. Op een zaterdag ruimen we met z’n allen de opslagruimte op. De hele dag wordt er gewerkt. Tussen de middag maken een paar buitenlandse collega’s een maaltijd klaar; aardappelpuree en broccoli! Dat is een welkome afwisseling voor de andere buitenlanders onder ons. We vegen, gooien spullen weg, vinden een paar meubels die kunnen dienen voor een nieuw gearriveerd echtpaar. Een van de poten is afgebroken, maar die maken we weer vast. Alles eenvoudig, gebruikt en niet het allermooiste, maar we zijn er blij mee. Merci Seigneur!
Uiteindelijk hebben we een fijne, ontspannen dag gehad op het strand. Een blauwe lucht, een stralende zon die de blanken onder ons rood kleurt en de Haïtianen gewoon hun eigen kleur laat houden, bergen op de achtergrond, schaduw onder de palmbomen, gelach en plezier in het water. De driejarige zoon van een van mijn collega’s heeft me een fijne dag bezorgd. Zowel kinderen als volwassenen kunnen hier veelal niet zwemmen. Ik nam dit driejarige jochie onder mijn hoede en samen hebben we een hele tijd in het water gedobberd. ‘Autorijden’ in het water (linksaf, rechtsaf, rechtdoor), boten kijken, schrikken van zogenaamde vissen, zout water oplikken uit je hand. Ja, een rustig, ontspannen dag. Een paar dochters van andere collega’s voelden aan mijn haar. Zo anders dan hun kroeshaar.
Het heeft twee dagen en nachten achtereen geregend. Het orkaanseizoen is begonnen. Voor de tweede keer in twee weken tijd raast een tropische storm over Haïti, die verandert in een orkaan; Gustav. Harde wind en regen teisteren het land. Het werkleven ligt lam, wegen staan blank. Afspraken gaan niet door, kantoren blijven leeg en verlaten, vluchten worden geannuleerd. Twee collega’s die in Canada en Amerika zouden spreken over diverse aspecten van het werk in Haïti, krijgen te horen dat er pas over een week weer plaats vrij is in een vliegtuig. Een derde collega die teruggaat naar Amerika, komt ook het land niet uit. Het is koud en lange mouwen worden tevoorschijn gehaald. Ik kijk op de thermometer en schiet in de lach. Het is 25 ºC… Normaalgesproken is het 35 ºC. Ik vraag me af hoe een Nederlandse winter voor me aan zal voelen.
Dezelfde week dat Gustav voorbij komt, breng ik ziek door op m’n kamertje bij MCC. Het is de eerste keer dat ik ziek ben tijdens mijn verblijf hier, wonder boven wonder. De meeste mensen worden in het begin ziek, tijdens het verblijf in een gastgezin, als onze blanke magen moeten wennen aan het nieuwe eten. Bij mij heeft het dus vier maanden geduurd voordat ik gevloerd werd. Maar ook ziek zijn kan weer kostbare momenten opleveren. Mijn twee collega’s die momenteel ook in het gastenverblijf wonen, zorgen goed voor me. De collega met wie ik naar de kerk ga, vertelt zijn vrouw dat ik niet fit ben en beiden bellen ze me ’s avonds om te vragen hoe het gaat. De volgende ochtend krijg ik weer een telefoontje. Of ze wat eten voor me mee moeten brengen. Teken van medeleven, teken van denken aan, geven om. Alweer wordt er gedeeld. En zo zit ik aan een typisch Haïtiaans gerecht, dat schijnbaar goed is tegen diarree; gekookte plataan (banaan) met een saus van haring (ja, zowaar), paprika en ui. Is weer eens wat anders dan thee met beschuit… Wat wordt er goed voor me gezorgd.
Op het terrein van MCC staat een kleine woning, waar tot een paar weken geleden een collega met zijn gezin woonde. Hij was de wachter van MCC. Het huisje bestaat uit twee kleine vertrekken. Een douche is buiten achter het gebouwtje en twee wc’s (gaten in de grond) staan ook achter het gebouw. Twee kleine vertrekken; vijf mensen woonden daar. De mensen hebben niet veel materieel bezit, maar ze zijn tevreden met wat ze hebben. Ik hoor ze niet verlangen naar een groter huis, een auto of andere dingen. Wel naar goed onderwijs voor hun kinderen. Toen ik met iemand sprak over verschillen tussen Nederland en Haïti, kwam dat ook aan bod. In Nederland hebben we zoveel, maar we willen altijd meer, we zijn nooit tevreden. Hier heeft men weinig en men leeft met wat men heeft, men is er tevreden mee. Wat jagen wij toch na, wat denken wij te vinden in al dat bezit? Ik ben gelukkig hier, ik ben tevreden. Ik hou van de mensen, ik hou van het land en deze levenshouding geeft een stuk rust.
We zijn er voor elkaar, we helpen elkaar. Op een zaterdag ruimen we met z’n allen de opslagruimte op. De hele dag wordt er gewerkt. Tussen de middag maken een paar buitenlandse collega’s een maaltijd klaar; aardappelpuree en broccoli! Dat is een welkome afwisseling voor de andere buitenlanders onder ons. We vegen, gooien spullen weg, vinden een paar meubels die kunnen dienen voor een nieuw gearriveerd echtpaar. Een van de poten is afgebroken, maar die maken we weer vast. Alles eenvoudig, gebruikt en niet het allermooiste, maar we zijn er blij mee. Merci Seigneur!
-
31 Augustus 2008 - 14:30
Nicolien:
Hey!!
wat een leuke foto's! En een mooi stukje weer; ben erg blij dat je het zo naar je zin hebt daar!!
Toen ik op het nieuws over Gustav hoorde, was ik idd al benieuwd hoe het bij jou was. Je merkt het dus idd! Hopelijk niet ernstig...(hoorde dat er al mensen door waren overleden)
Bedankt voor je stukjes; kan zo mooi meegenieten van alles waar jij daar van geniet:D!
grt nic -
01 September 2008 - 08:16
Gerda:
Ha Margot,
Hoe voel je je nu? Ik hoop dat je je weer een beetje beter voelt?! Mooi zeg dat je overal wat positiefs uit te halen weet, zelfs als je wat ziekjes bent. Fijn ook om te horen dat je je zo gelukkig voelt.
Ik hoorde inderdaad ook al van de storm/orkaan. Hopelijk niet heel ernstig?
Geniet weer van de komende tijd en veel succes/sterkte met alles wat je meemaakt! En sjonge, wij kunnen wat leren van jouw stukjes hoor....
Groetjes Gerda
-
02 September 2008 - 19:37
Jaco Mirjam En Ezra:
ja, ook ik dacht aan jou daar in Haïti toen ik over die storm hoorde. vaak zeggen wij hier dan geen bericht is goed bericht. al was je dan wel ziek maar dat is iedereen daar denk ik wel eens!? tís onder tussen alweer 2 jaar geleden dat je op onze dag foto's aant maken was. wat gaat de tijd toch snel voorbij.tot de volgende keer. groetjes van jaco & mirjam en een kusje van ezra -
05 September 2008 - 09:25
Anny:
Ha Margot,
Nou nou, het spookt daar wel zeg! De ene storm is nauwelijks vertrokken of -
05 September 2008 - 09:28
Nog Een Keer Anny!:
de volgende orkaan is onderweg!
Ook wij denken vaak aan je. Ook niet denken dat we je verjaardag vergeten zijn, alsnog gefeliciteerd en je cadeautje ben je zelf aan het maken. Met Bas had ik bedacht dat het leuk zou zijn om je al deze berichten/foto's als boek te geven, maar..... er kunnen nog bladzijden bij, dus heb ik het nog niet besteld.
Groet,
Anny -
05 September 2008 - 20:23
Sjoerd En Cornelia:
hallo margo,
wij hopen dat jij snel mag herstellen van je ziek zijn. wat fijn dat de mensen om je heen aan je denken en je helpen. wij kunnen er veel van leren tevreden te zijn met wat je hebt. wij hopen dat jullie daar niet te veel last van de orkaan gustav hebben.wij bidden en denken aan jou/jullie. Gods zegen toegewenst.
groetjes van sjoerd en cornelia velda
-
05 September 2008 - 20:43
Jacob En Florie:
Hallo Margot,
Je schrijft over het weer, dat op dit moment over het land bij jullie raast. Als wij die berichten horen op het nieuws, moeten we meteen aan je denken, het kan daar dus wel erg tekeer gaan wat regen en wind betreft.Ben je weer opgeknapt?fijn dat ze zo zorgzaam zijn.Uit je schrijven en leuke foto's maken we op dat je het daar verder goed
gaat.Over een paar maanden kom je naar ons kikkerlandje, met dan vast ook kou (5gr)en wind.Het gaat je goed.
Liefs groeten vanuit Tricht. -
09 September 2008 - 11:22
Annemaria:
Hoi Margot,
Wat een mooie beelden zeg, op je site!
Ik hoop dat het weer inmiddels weer beter is bij jullie. Bij al het (storm)nieuws over Haïti, moet ik wel even aan je denken.
Heel veel geluk en plezier in Haïti. Ik lees net dat je plannen hebt om naar NL te komen, kom je hier je vakantie vieren bij je ouders?
Groeten, Annemaria -
11 September 2008 - 17:10
Joske:
Heey Margot!!
Hoe gaat het met jou? Hier gaat alles goed hoor:)
Op school gaat het ook goed. Ik had vandaag een so voor Engels en daar had ik een 10 op!! Verder haal ik ook wel goeie cijfers, en ik vind het ook heel leuk op school!!!
Vanavond is er bingo in de kerk. Ik ga d'r ook nog ff naar toe:D Morgenavond is er vissen, en zaterdag is er koffie en fietsen en buffet. Dus allemaal leuke dingen. Dinsdagavond begint de club weer!! Daar heb ik ook zin in!!:)
Wat heb je een leuke foto met dat kindje erop!! Lief hoor!!:D
Groetjes,
Joske. -
11 September 2008 - 17:11
Joske:
Heb je niet teveel last van die storm gehad? :(
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
