Ede difisil (helpen is moeilijk)
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
10 December 2009 | Haïti, Port-au-Prince
Leven in Haïti is een intensief leerproces. Ik leer dat niets vanzelfsprekend is. Elektriciteit niet, drinkwater niet, stromend water niet, schoon water niet, naar school gaan niet, een baan hebben niet, naar de dokter gaan niet, een dokter of school in de buurt hebben niet, wegen niet, geld niet, vriendschap niet. Ik waardeer enorm wat ik hier leer, alhoewel het soms moeilijke lessen zijn. Ik waardeer de mensen om me heen. Ik kan blij worden van licht en water.
Deze weken staat er een doos op kantoor, waarin we kleine cadeautjes of een opbeurende tekst of geschreven woorden kunnen achterlaten voor elkaar. Het is bijzonder om te zien hoe opgetogen mensen zijn, hoe er een gezellige en geheimzinnige sfeer ontstaat, hoe de een de ander probeert te ‘verwennen’. Het zijn maar kleine dingen; een banaan, een pakje crackers, een pen, een snoepje. En toch, dat denken aan, dat betekent veel. Het is genieten om de enthousiaste kreten te horen van mensen die een cadeautje vinden in de doos. Liefhebben en liefgehad worden, waarderen en gewaardeerd worden; wie heeft het niet nodig, wie doe het niet wat. Soms haal ik de kinderen van vrienden van school; 3 peuters. Hun enthousiaste geroep als ze me aan zien komen is ook als een cadeau. Kinderen zijn een geschenk, een cadeau, mensen afhankelijk van volwassenen. Het is moeilijk om kinderen op straat te zien; auto’s wassen, bedelen, water halen, niet naar school gaan, ziek zijn. Zoveel problemen, zoveel onrecht. Défi Michée kreeg bezoek van een aantal mensen die kwamen praten over restavèk kinderen; kinderen, vaak afkomstig van het platteland, die bij een gezin in de stad wonen, waar ze zogenaamd een beter leven zouden krijgen, maar in werkelijkheid als huishoudelijke hulp worden gebruikt. Vroeg opstaan, alle klussen in huis doen, schoonmaken, eten koken, zelf niet genoeg eten krijgen, water halen, als laatste naar bed gaan, niet naar school.
Ontwikkelingswerk is complex. Helpen is moeilijk. Er is zoveel te doen, maar tegelijk is het zo moeilijk om iets substantieels te doen, om te weten waar te beginnen, om echt een verandering te weeg te brengen. Het is een lange termijn proces, niet iets waarvan je op korte termijn resultaten ziet. Het kan zo overweldigend zijn, zoveel ellende. Niets is vanzelfsprekend. Ik ben inmiddels in alle 10 departementen van Haïti geweest, maar de meeste Haïtianen zelf komen niet veel verder dan hun directe woonomgeving. Ik zit te piekeren over de invulling van mijn werk, terwijl degene met wie ik zit te praten niet eens zijn middelbare school af heeft kunnen maken en geen werk heeft en ook geen zicht op, zonder opleiding. Het leven is mooi, het leven is ingewikkeld.
Zondags ga ik meestal naar een van twee kerken die ik beide als mijn ‘basis’ hier beschouw. Daarnaast houden we nog steeds regelmatig diensten bij elkaar thuis, evenals op het werk. In de weken voor kerst houden we elke zondagavond een adventsdienst, over thema’s als hoop en vreugde. Op zondag breng ik graag de dag door bij vrienden, bij wie ik gelukkig van harte welkom ben. We eten samen, of koken samen, zitten gewoon wat te praten, ik lees de kinderbijbel met de kinderen; een rustige zondag dus in een gezinsleven.
Soms zijn er ook activiteiten op zondag, een dag die hier anders wordt ingevuld dan in Nederland. Zo heb ik laatst een activiteit bijgewoond van JUPED, een partnerorganisatie van MCC. Ze hadden ons uitgenodigd voor een samenzijn over geweld tegen vrouwen. Het programma bestond uit een tentoonstelling, een korte filmvertoning en een debat. De verhalen stemmen je niet bepaald vrolijk. De activiteit vond plaats in een school. Een klein gebouw van betonblokken, met golfplaten dak. Het werd donker, dus moest er via een generator licht verzorgd worden. Ik zat op een houten schoolbank tussen twee collega’s in en dacht aan de basisschool waar ik op heb gezeten. Zoveel materialen, zoveel mogelijkheden waren daar in vergelijking met deze school.
Een van mijn collega’s mag vanwege epilepsie aanvallen een aantal maanden niet rijden. Ze had een vriendin uit Amerika op bezoek en wilde graag naar Desarmes, dus werd ik gevraagd om te rijden. Zo bracht ik weer twee dagen door in Desarmes, bij het MCC kantoor daar. ’s Ochtends gingen we naar de markt, wat voor mij nog steeds een redelijk overweldigende ervaring blijft. Luid geroep door elkaar, vele mensen bij elkaar, een heel gedrang, bieden, afdingen, graag duur aan buitenlanders willen verkopen, als buitenlanders er enorm uitsteken. Het fototoestel van de vriendin van m’n collega werd gestolen. Ze merkte het, waarop mijn collega achter de dief aanrende en zowaar het fototoestel terug wist te krijgen. ’s Avonds speelden we een zogenaamd Nederlands spel, alhoewel ik het niet kende; Dutch Blitz.
We leren van elkaars culturen, elkaars gewoontes. Wegens de aanwezigheid van diverse Amerikanen in het team, hebben we American Thanksgiving gevierd met een Colombiaans maal in Haïti. Multicultureel.
Niets is vanzelfsprekend. Ook transport niet. Laatst wilde ik op een zaterdag naar een winkel in het centrum van de stad, waar lokaal gemaakte producten verkocht worden. Het eerste deel legde ik per taptap af. Op een gegeven moment kwam er iets tegen de auto aan. Een auto die ons tegemoet kwam, verloor een wiel, het vloog er volledig af en hij belandde met z’n as op de grond. De rest van de rit dankten mijn medepassagiers God voor de goede afloop, daar op die berghelling. Het tweede deel van mijn rit ging per stadsbus. Dat is ook een ervaring op zich. Ze gaan heel efficiënt om met de ruimte; de bus wordt volledig opgevuld, van achteren naar voren, van links naar rechts. Uitklapbare stoeltjes vullen het gangpad, zodat er totaal geen loopruimte overblijft. Ik had het geluk dat ik bij de deuropening zat, hoewel dat wel betekende dat mijn knieën achterin de benen staken van degenen die daar stonden. Doordat de bus zo volgepakt was, kon ik slecht zien waar we waren. Uiteindelijk dus iets verder moeten lopen dan de bedoeling was, maar goed. Reizen duurt lang hier, dat is duidelijk.
Afgelopen zaterdag mocht ik van een mooi moment getuige zijn; een trouwerij. Dit keer werd de (katholieke) kerkdienst gevolgd door een receptie. Zowel de bruid als de bruidegom waren te laat, dus de dienst begon wat later dan gepland. Na afloop reden we luid toeterend, met knipperlichten aan, achter elkaar aan naar de locatie van de receptie. Ik werd heen en weer geslingerd achterin de trouwauto die de stoet leidde. Het bruidsmeisje dat tegenover me zat, had net zo’n grote lach op haar gezicht als ik. Dat was me het ritje wel weer. De receptie werd gehouden op een locatie in Meyot, niet ver bij mijn huis vandaan. Zo leer je je buurt nog eens wat beter kennen. Het is een mooie locatie. We zaten aan tafels buiten op het gras. Sowieso al bijzonder; gras. Het voordeel van een receptie is dat er sprekers aan het woord kunnen komen. Altijd leuk om wat achtergrond verhalen te horen van het bruidspaar. Er werd zelfs nog gedanst door het bruidspaar, op muziek van aanwezige saxofonisten en gitaristen. Een mooie dag, al met al.
Op het werk ben ik intussen nog steeds bezig met de aanvraag van hulpmaterialen. Dit doe ik nu samen met een collega. De aanvraag was naar Amerika verstuurd, waarop er weer wat nieuwe vragen zijn gekomen. Daarom hebben we opnieuw een bezoek afgelegd aan onze partner organisaties. Onderweg, ergens op een onverhard, smal pad omgeven door betonblokken woningen, kwam er plotseling rook onder de motorkap vandaan. Er bleken vlammen ontstaan te zijn doordat er vloeistof uit de accu gelopen was. Een paar dagen eerder al stonden we stil met een lege accu in een andere auto. Blijft vol verrassingen zo. Verder vervul ik nog steeds mijn rol als bibliothecaris en blijf ik verslagen schrijven en documenten vertalen. Eens in de zoveel maanden woon ik een vergadering bij over strategieën voor transformatie. Voor Défi Michée is er een nieuw fiscaal jaar begonnen in november. Het nieuwe budget en plan evenals het verslag van afgelopen jaar moesten dus besproken worden met het bestuur. Financiën zijn zeer beperkt voor het nieuwe jaar, dus activiteiten zijn eveneens beperkt en moeten tegen zo laag mogelijke kosten worden uitgevoerd.
Deze week neem ik weer deel aan een seminar van Tearfund. Onderwerp is dit keer klimaatveranderingen, milieu ontwikkelingen, etc. Ik ben de enige dame onder de deelnemers en werd daarom prompt aangewezen om als eerste devotie te doen, over het thema van het seminar. Elke dag beginnen we zo met een korte overdenking, gebed en zang. Ook ben ik benoemd als cameraman. Wat blijkt; de Nederlandse overheid financiert de Britse organisatie Tearfund om deze training te geven in Haïti, waar het vervolgens gefilmd wordt door een Nederlander (ik dus). De wereld is weer klein. Als onderdeel van het seminar zijn we de theorie in de praktijk gaan brengen. Daarvoor togen we met z’n allen naar Cabaret, een plaats een uur rijden ten noorden van Port-au-Prince. We verdeelden ons in drie groepen om elk in een kerk samen te komen met enkele bewoners van de gemeenschap, met wie we spraken over het klimaat, over klimaatveranderingen, over natuurrampen, over droogte, regenperiodes, oogsten, etc. Hoewel het ging om objectieve informatie, kwamen er weer vele verhalen naar voren van mensen die huizen zijn kwijtgeraakt, van drinkwater dat niet of nauwelijks verkrijgbaar is waardoor men gedwongen is om rivierwater te drinken, van afhankelijkheid van internationale organisaties. We haalden de derde groep op, die in een dorpje buiten Cabaret was, waar afstammelingen van Polynesiërs wonen. De bus hobbelde langs een rivier, die vorig jaar na de orkanen de plaats heeft overstroomd. Die staken we te voet over, via stenen en een smalle ijzeren balk. Moeilijk voor te stellen dat deze nu rustige rivier zoveel vernieling teweeg heeft gebracht.
Het is inmiddels december, de laatste maand van het jaar alweer. De komende weken hoop ik samen met mijn ouders door te brengen, die op dit moment onderweg zijn van Nederland naar Haïti!
Deze weken staat er een doos op kantoor, waarin we kleine cadeautjes of een opbeurende tekst of geschreven woorden kunnen achterlaten voor elkaar. Het is bijzonder om te zien hoe opgetogen mensen zijn, hoe er een gezellige en geheimzinnige sfeer ontstaat, hoe de een de ander probeert te ‘verwennen’. Het zijn maar kleine dingen; een banaan, een pakje crackers, een pen, een snoepje. En toch, dat denken aan, dat betekent veel. Het is genieten om de enthousiaste kreten te horen van mensen die een cadeautje vinden in de doos. Liefhebben en liefgehad worden, waarderen en gewaardeerd worden; wie heeft het niet nodig, wie doe het niet wat. Soms haal ik de kinderen van vrienden van school; 3 peuters. Hun enthousiaste geroep als ze me aan zien komen is ook als een cadeau. Kinderen zijn een geschenk, een cadeau, mensen afhankelijk van volwassenen. Het is moeilijk om kinderen op straat te zien; auto’s wassen, bedelen, water halen, niet naar school gaan, ziek zijn. Zoveel problemen, zoveel onrecht. Défi Michée kreeg bezoek van een aantal mensen die kwamen praten over restavèk kinderen; kinderen, vaak afkomstig van het platteland, die bij een gezin in de stad wonen, waar ze zogenaamd een beter leven zouden krijgen, maar in werkelijkheid als huishoudelijke hulp worden gebruikt. Vroeg opstaan, alle klussen in huis doen, schoonmaken, eten koken, zelf niet genoeg eten krijgen, water halen, als laatste naar bed gaan, niet naar school.
Ontwikkelingswerk is complex. Helpen is moeilijk. Er is zoveel te doen, maar tegelijk is het zo moeilijk om iets substantieels te doen, om te weten waar te beginnen, om echt een verandering te weeg te brengen. Het is een lange termijn proces, niet iets waarvan je op korte termijn resultaten ziet. Het kan zo overweldigend zijn, zoveel ellende. Niets is vanzelfsprekend. Ik ben inmiddels in alle 10 departementen van Haïti geweest, maar de meeste Haïtianen zelf komen niet veel verder dan hun directe woonomgeving. Ik zit te piekeren over de invulling van mijn werk, terwijl degene met wie ik zit te praten niet eens zijn middelbare school af heeft kunnen maken en geen werk heeft en ook geen zicht op, zonder opleiding. Het leven is mooi, het leven is ingewikkeld.
Zondags ga ik meestal naar een van twee kerken die ik beide als mijn ‘basis’ hier beschouw. Daarnaast houden we nog steeds regelmatig diensten bij elkaar thuis, evenals op het werk. In de weken voor kerst houden we elke zondagavond een adventsdienst, over thema’s als hoop en vreugde. Op zondag breng ik graag de dag door bij vrienden, bij wie ik gelukkig van harte welkom ben. We eten samen, of koken samen, zitten gewoon wat te praten, ik lees de kinderbijbel met de kinderen; een rustige zondag dus in een gezinsleven.
Soms zijn er ook activiteiten op zondag, een dag die hier anders wordt ingevuld dan in Nederland. Zo heb ik laatst een activiteit bijgewoond van JUPED, een partnerorganisatie van MCC. Ze hadden ons uitgenodigd voor een samenzijn over geweld tegen vrouwen. Het programma bestond uit een tentoonstelling, een korte filmvertoning en een debat. De verhalen stemmen je niet bepaald vrolijk. De activiteit vond plaats in een school. Een klein gebouw van betonblokken, met golfplaten dak. Het werd donker, dus moest er via een generator licht verzorgd worden. Ik zat op een houten schoolbank tussen twee collega’s in en dacht aan de basisschool waar ik op heb gezeten. Zoveel materialen, zoveel mogelijkheden waren daar in vergelijking met deze school.
Een van mijn collega’s mag vanwege epilepsie aanvallen een aantal maanden niet rijden. Ze had een vriendin uit Amerika op bezoek en wilde graag naar Desarmes, dus werd ik gevraagd om te rijden. Zo bracht ik weer twee dagen door in Desarmes, bij het MCC kantoor daar. ’s Ochtends gingen we naar de markt, wat voor mij nog steeds een redelijk overweldigende ervaring blijft. Luid geroep door elkaar, vele mensen bij elkaar, een heel gedrang, bieden, afdingen, graag duur aan buitenlanders willen verkopen, als buitenlanders er enorm uitsteken. Het fototoestel van de vriendin van m’n collega werd gestolen. Ze merkte het, waarop mijn collega achter de dief aanrende en zowaar het fototoestel terug wist te krijgen. ’s Avonds speelden we een zogenaamd Nederlands spel, alhoewel ik het niet kende; Dutch Blitz.
We leren van elkaars culturen, elkaars gewoontes. Wegens de aanwezigheid van diverse Amerikanen in het team, hebben we American Thanksgiving gevierd met een Colombiaans maal in Haïti. Multicultureel.
Niets is vanzelfsprekend. Ook transport niet. Laatst wilde ik op een zaterdag naar een winkel in het centrum van de stad, waar lokaal gemaakte producten verkocht worden. Het eerste deel legde ik per taptap af. Op een gegeven moment kwam er iets tegen de auto aan. Een auto die ons tegemoet kwam, verloor een wiel, het vloog er volledig af en hij belandde met z’n as op de grond. De rest van de rit dankten mijn medepassagiers God voor de goede afloop, daar op die berghelling. Het tweede deel van mijn rit ging per stadsbus. Dat is ook een ervaring op zich. Ze gaan heel efficiënt om met de ruimte; de bus wordt volledig opgevuld, van achteren naar voren, van links naar rechts. Uitklapbare stoeltjes vullen het gangpad, zodat er totaal geen loopruimte overblijft. Ik had het geluk dat ik bij de deuropening zat, hoewel dat wel betekende dat mijn knieën achterin de benen staken van degenen die daar stonden. Doordat de bus zo volgepakt was, kon ik slecht zien waar we waren. Uiteindelijk dus iets verder moeten lopen dan de bedoeling was, maar goed. Reizen duurt lang hier, dat is duidelijk.
Afgelopen zaterdag mocht ik van een mooi moment getuige zijn; een trouwerij. Dit keer werd de (katholieke) kerkdienst gevolgd door een receptie. Zowel de bruid als de bruidegom waren te laat, dus de dienst begon wat later dan gepland. Na afloop reden we luid toeterend, met knipperlichten aan, achter elkaar aan naar de locatie van de receptie. Ik werd heen en weer geslingerd achterin de trouwauto die de stoet leidde. Het bruidsmeisje dat tegenover me zat, had net zo’n grote lach op haar gezicht als ik. Dat was me het ritje wel weer. De receptie werd gehouden op een locatie in Meyot, niet ver bij mijn huis vandaan. Zo leer je je buurt nog eens wat beter kennen. Het is een mooie locatie. We zaten aan tafels buiten op het gras. Sowieso al bijzonder; gras. Het voordeel van een receptie is dat er sprekers aan het woord kunnen komen. Altijd leuk om wat achtergrond verhalen te horen van het bruidspaar. Er werd zelfs nog gedanst door het bruidspaar, op muziek van aanwezige saxofonisten en gitaristen. Een mooie dag, al met al.
Op het werk ben ik intussen nog steeds bezig met de aanvraag van hulpmaterialen. Dit doe ik nu samen met een collega. De aanvraag was naar Amerika verstuurd, waarop er weer wat nieuwe vragen zijn gekomen. Daarom hebben we opnieuw een bezoek afgelegd aan onze partner organisaties. Onderweg, ergens op een onverhard, smal pad omgeven door betonblokken woningen, kwam er plotseling rook onder de motorkap vandaan. Er bleken vlammen ontstaan te zijn doordat er vloeistof uit de accu gelopen was. Een paar dagen eerder al stonden we stil met een lege accu in een andere auto. Blijft vol verrassingen zo. Verder vervul ik nog steeds mijn rol als bibliothecaris en blijf ik verslagen schrijven en documenten vertalen. Eens in de zoveel maanden woon ik een vergadering bij over strategieën voor transformatie. Voor Défi Michée is er een nieuw fiscaal jaar begonnen in november. Het nieuwe budget en plan evenals het verslag van afgelopen jaar moesten dus besproken worden met het bestuur. Financiën zijn zeer beperkt voor het nieuwe jaar, dus activiteiten zijn eveneens beperkt en moeten tegen zo laag mogelijke kosten worden uitgevoerd.
Deze week neem ik weer deel aan een seminar van Tearfund. Onderwerp is dit keer klimaatveranderingen, milieu ontwikkelingen, etc. Ik ben de enige dame onder de deelnemers en werd daarom prompt aangewezen om als eerste devotie te doen, over het thema van het seminar. Elke dag beginnen we zo met een korte overdenking, gebed en zang. Ook ben ik benoemd als cameraman. Wat blijkt; de Nederlandse overheid financiert de Britse organisatie Tearfund om deze training te geven in Haïti, waar het vervolgens gefilmd wordt door een Nederlander (ik dus). De wereld is weer klein. Als onderdeel van het seminar zijn we de theorie in de praktijk gaan brengen. Daarvoor togen we met z’n allen naar Cabaret, een plaats een uur rijden ten noorden van Port-au-Prince. We verdeelden ons in drie groepen om elk in een kerk samen te komen met enkele bewoners van de gemeenschap, met wie we spraken over het klimaat, over klimaatveranderingen, over natuurrampen, over droogte, regenperiodes, oogsten, etc. Hoewel het ging om objectieve informatie, kwamen er weer vele verhalen naar voren van mensen die huizen zijn kwijtgeraakt, van drinkwater dat niet of nauwelijks verkrijgbaar is waardoor men gedwongen is om rivierwater te drinken, van afhankelijkheid van internationale organisaties. We haalden de derde groep op, die in een dorpje buiten Cabaret was, waar afstammelingen van Polynesiërs wonen. De bus hobbelde langs een rivier, die vorig jaar na de orkanen de plaats heeft overstroomd. Die staken we te voet over, via stenen en een smalle ijzeren balk. Moeilijk voor te stellen dat deze nu rustige rivier zoveel vernieling teweeg heeft gebracht.
Het is inmiddels december, de laatste maand van het jaar alweer. De komende weken hoop ik samen met mijn ouders door te brengen, die op dit moment onderweg zijn van Nederland naar Haïti!
-
10 December 2009 - 19:15
Gerda:
Hoi Margot,
Geniet van de tijd met je ouders!
Groetjes Gerda -
10 December 2009 - 20:00
JeFa:
Hey Margot!!!
Weer een verhaal op je site! Heb al vaak gekeken deze week. Zo houden we de herinneringen mooi levend. We weten dat het soms moeilijk is om in Haiti te leven en dat je niet ziet wat je teweeg brengt. Maar je doet echt goed werk. Alleen al het luisteren naar mensen, die door anderen nooit gehoord worden!
Heel veel liefs en geniet van deze weken met je ouders! Wel goed op ze passen he?
Knuffels van ons. Weet je nog? Die lekkere dikke omarmknuffels? -
10 December 2009 - 21:17
Alice:
Hoi Margot,
wij hopen dat je een goede tijd mag hebben, samen met je ouders. Mooi dat zij op deze manier nog intensiever bij je werk betrokken kunnen zijn. Geniet ervan en veel succes met je werk.
Groeten van Harrie en Alice -
11 December 2009 - 01:40
Erna:
Hey Margot,
Ik blijf me verbazen over het leven in haiti wat hier niet niet eens zo ver vandaan is. Ik wens je veel strength and wisdom en als je ouders er zijn wensen we je een hele mooie tijd met elkaar.
Love from all of us,
Erna -
11 December 2009 - 20:26
Catharinus & Tabina:
Deze keer geen reactie speciaal voor Margot, maar voor familie, vrienden en kennissen thuis. Wij zijn na een lange, maar goede reis gezond en wel aangekomen in Haiti. Op het vliegveld in Port-au-Prince stond Margot klaar om ons op te halen. -
12 December 2009 - 16:59
Tietsje:
Hallo fam. de Greef,
Fijn dat jullie goed zijn aangekomen. We wensen jullie samen een goede tijd en alvast gezegende Kerstdagen. En voor Margot daar een voorspoedig Nieuw jaar.
De hartelijke groeten.
Henk en Tietsje -
12 December 2009 - 22:04
Johan :
hallo margot, ik krijg een beetje kippenvel van alle cultuur verschillen. het gaat zo snel en vlug tussen het een en het ander. dat helpen moeilijk is dat blijkt wel uit je verhaal, je wilt wel maar soms lukt het niet omdat er iets niet is. ik lees wel dat je met de dingen die er wel zijn toch heel vel kunt , je word daar wel creatief. ben blij om te lezen dat je ouders goed zijn aan gekomen, ik wens jullie een hele fijne periode toe, geniet van elkaar en ondanks de de tegen stijdig heden, goede kerstdagen met elkaar. in gedachten verbonden.
groet van uit een 0 graden deil, Johan -
13 December 2009 - 14:44
Anny:
Ben ik nou de enige die elke keer problemen heeft met deze site? Zit ik eergisteravond (terwijl ik eigenlijk al moest slapen) de hele tijd te kijken of jullie al met z'n drietjes zijn en een bericht te tikken, van geniet er van en zo, kijk ik vandaag weer, bericht verdwenen.......maar nogmaals: geniet ervan en heel veel liefs! -
13 December 2009 - 18:51
Marianne:
Hoi allemaal,
Fijn dat jullie weer een poosje bij elkaar kunnen zijn. Ik had nog willen bellen om jullie een goede reis te wensen (en misschien om Catharinus nog wat moed in te spreken) maar het was al tien voor elf woensdagavond voor ik rustig kon bellen. Toen vond ik het wat laat geworden, in de wetenschap dat jullie donderdag nogal vroeg op moesten.
Geniet van de komende weken!
Groeten van Marianne -
14 December 2009 - 10:23
Buurvrouw:
fijn dat juullie een goede reis hebben gehad het huis staat er nog de poes zie ik overdag wel maar s'avonds nooit en als anne s'avonds naar de paarden is dan hoort hij ook nooit dus ik weet niet hij s'nachts doet geniet maar de groeten van de buurvrouw -
14 December 2009 - 16:37
Jantje Huisma:
Lieve de greefjes
Dankbaar en blij zijn we dat jullie goed zijn aangekomen,geniet van elkaar en pas goed op .
Dominee heeft bedankt voor Sieg/de wilp nu de volgende hindernis nog.
groetjes gerk en jantje -
15 December 2009 - 09:34
Jannie En Koos:
Fijn dat jullie goed zijn aangekomen, een fijne tijd en de hartelijke groeten aan margot en een voorspoedige terugreis. -
15 December 2009 - 12:13
Sikke En Dirkje:
Hallo Margot,
We laten dan niet zo vaak wat van ons horen,maar we leven wel met je mee hoor!
Ook wij willen je een fijne tijd toewensen met je ouders(was je vader erg wit om zijn neus bij aankomst, of viel het mee?)en een goede terugreis voor je ouders, we reken erop dat ze met héél veel foto's terug komen!Een hartelijke groet uit fryslân. -
15 December 2009 - 20:29
Marius&Margriet:
We kregen een kaart van je ouders dat ze op weg waren. Inmiddels aangekomen. Een fijne tijd met elkaar hoor!
En voor het nieuwe jaar alle goeds toegewenst!
Hartelijke groeten vanuit Lienden -
16 December 2009 - 14:45
Catharinus En Tabina:
Vanuit een zonnig een warm Haiti bedankt voor al het medeleven vanuit Nederland. Margot heeft ons al heel wat van het land laten zien. We kunnen iedereen uitnodigen om ook eens langs te komen en met eigen ogen te zien hoe het hier is. In woorden is dat niet uit te drukken. We staan nu op het punt te vertrekken naar het binnenland met als verste punt het uiterste noordwesten. We hopen volgende week woensdag weer terug te komen in Port au Prince. Voorlopig zijn we dus even buiten bereik.
Groeten,
Tabina en Catharinus -
16 December 2009 - 16:55
Anny:
Geniet er van en ik zou best ook willen, maar ja.......
In elk geval fijn dat jullie bij elkaar zijn en loeuk dat jullie al veel bekeken hebben, en Catharinus, Dirkje schreef het ook al: WIJ WILLEN VEEEEEEEL FOTO'S!
Op Schiphol kreeg ik een beetje het gevoel dat je je er een nbeetje gemakkelijk af wilde maken wat betreft het maken van foto's.
Tabina, ik mis ons maandagse gesprek! Maar ja, als je terug bent heb ik wel een extra lang spreekuur nodig.
Margot: geniet er van en pas goed op ze!
-
20 December 2009 - 11:07
Willem & Ella:
Hallo Margot,Tabina en Catharinus, wij zijn dankbaar dat jullie goed aangekomen zijn geniet van de tijd en vooral van elkaar Gods zegen toegewenst.Ds. heeft bedankt voor Eemdijk geweldig nieuws dus. Helaas is broeder Hekstra overleden
groetjes willem & ella de
veenhoop. -
21 December 2009 - 17:14
Anny:
Nounou, het levert wel veel reacties op als je bezoek hebt van je ouders!
Ik ben echt zooooo benieuwd hoe jullie het hebben daar. Wel lekker om eens even flink bij te kunnen praten he?
Geniet er van, fijne kerstdagen! -
21 December 2009 - 21:21
Margot:
Het valt inderdaad wel op dat er nu plotseling veel meer reacties komen, tijdens het verblijf van mijn ouders hier in Haiti.
Een ieder prettige kerstdagen toegewenst! -
22 December 2009 - 16:10
Marianne:
Ja inderdaad, veel reacties. Maar dat komt niet omdat we het nu pas interessant vinden, nu je ouders er zijn. Weet je Margot, onze belevenissen lijken zo onbelangrijk vergeleken bij de jouwe! Het is denk ik zo dat wij normaal niet veel anders kunnen sturen dan ons respect en onze bewondering voor wat je doet. En het is heel moeilijk om daar iedere keer weer andere woorden voor te vinden terwijl steeds hetzelfde zeggen op den duur ook niet meer geloofwaardig overkomt. Niet iedereen is er zo goed in als Johan of Anny om steeds van die prachtige volzinnen te lanceren waaruit onze warme belangstelling voor jou wel en wee blijkt. Toch houden we wel in de gaten wat je doet hoor!Hele goede feestdagen gewenst.
Liefs van Marianne
-
22 December 2009 - 19:26
Fam Van Kammen:
Hallo Margot,
Goede en gezegende kerstdagen toegewenst samen met je ouders en geniet er maar van.
Groeten uit Drogeham. -
22 December 2009 - 20:59
Marieke:
Lieve Margot,
ik heb echt enorm veel respect voor wat je allemaal doet! Wat lijkt het leven hier dan simpel. Ik wil je een hele fijne tijd wensen met je ouders, geniet er van!!
Ik denk aan je!
Veel liefs, Marieke
Ps. als ik de loterij win kom ik je opzoeken... -
24 December 2009 - 19:14
JEFA:
Hoi tijger!!
Hoe gaat het met je? We missen je nog steeds hoor! En al onze lekkere gezamenlijke pizza's natuurlijk!
We willen je hele fijne, gezegende kerstdagen toewensen en een gezond, voorspoedig en liefdevol nieuwjaar wensen.
Liefs en een knuffel! -
24 December 2009 - 19:37
Jacob En Florie:
Hallo Margot en Familie,
Fijn dat je ouders je daar ontmoeten, de tijd zal wel voorbij vliegen.
We willen jullie Gezegende Kerstdagen en Alle goeds wensen voor 2010.Lieve groeten uit de ijskoude Betuwe.
Jacob en Florie
-
25 December 2009 - 07:40
Anny:
Wij hebben een witte kerst!
Geniet van de tijd die jullie samen hebben en Margot, er zijn (ook in Zoetermeer) veel mensen die regelmatig aan je denken en over je praten!
Fijne dagen voor jullie! -
25 December 2009 - 23:07
Jacob En Jannie:
Hoi Margot
Nu eens een berichtje uit Driezum schrijven is niet mijn sterkste kant wij volgen wel jou schrijven petje af voor wat je daar doet wij wensen je dan ook heel veel goeds en gezondheid toe in 2010
en geniet nog van de laatste dagen met je ouders
groet jacob jannie hendry -
27 December 2009 - 12:11
Maaike En Wijtze:
Catharinus en Tabina, het afscheid zal moeilijk worden maar we willen jullie alvast een goede thuisreis wensen. Doe vooral de groeten aan Margot en haar medewerkers en een goed en vruchtbaar 2010 in het werk dat zij mogen verrichten. -
27 December 2009 - 15:19
Anny:
Hoi lieverds,
Nou, het afscheid staat al weer voor de deur denk ik.
Margot, je kunt nu vast wel weer een tijdje teren op de mooie herinneringen die je ongetwijfeld hebt verzameld de afgelopen weken.
Catharinus en Tabina, goede reis terug en hopelijk tot gauw! -
30 December 2009 - 05:52
Anny:
Nou Margot, we hebben je ouders met een heel welkomstcomite ontvangen op Schiphol. Jacob, Jannie, Marianne en ik waren er, ze kwamen alleen 6 uur later dan gepland, maar ja, jij vond het vast naar om ze weer te laten gaan, wij waren heel blij om ze weer te zien!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
