Verwoest
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
24 Januari 2010 | Haïti, Port-au-Prince
Dinsdag 12 januari, rond vijf uur. Ik zit thuis aan tafel een video te monteren voor een partnerorganisatie. Plotseling begint het huis te trillen en schudden, alsof iemand het als een speelgoedbakje in z’n hand houdt en er hard mee heen en weer schudt. Een voorbij denderende truck kan een huis soms doen trillen. Dit is heel wat anders. Ik besef dat het een aardbeving is. Ik blijf kalm zitten waar ik zit en wacht op het moment dat de muren instorten en ik bedolven zal worden onder mijn woning. Een aantal seconden gaan voorbij. Het huis blijft staan. Ik blijf in leven. Ik loop naar buiten, hoestend onder de grote stofwolk die over de stad is neergedaald. Overal om me heen hoor ik geroep. Wat zeggen de mensen? “Bondye gran! Nou vivan!” God is groot! Wij leven! Niet ‘waarom God?’ Verbijsterd sta ik even naast mijn woning. Ik probeer vrienden en collega’s te bellen, maar communicatie is niet mogelijk. Ik loop weer naar binnen om mijn schoenen aan te trekken. Een nieuwe schok trilt door het huis. De muren zijn gescheurd, er ligt van alles op de grond, maar verder neem ik de moeite nog niet om te kijken wat de schade is. Ik baan me een weg over golfplaten en ingestorte muren om de berghelling af te komen. Overal om me heen ingestorte woningen. Ik loop richting voetbalveld. Daarnaast staat een school, waar gewonde kinderen vandaan komen strompelen. De school is ingestort, vele kinderen zijn overleden. Overweldigd door alle geluiden, geuren en gezichten om me heen snel ik een andere berghelling op, biddend om mijn vrienden in leven aan te mogen treffen. Wat een opluchting om daar Garly en zijn gezin geschokt maar gezond en wel aan te treffen. Het huis van zijn broer is ingestort. In de woning er tegenover is 11 januari een baby geboren. Moeder en kind lagen te rusten toen het huis instortte. Beiden zijn gestorven.
Algauw wordt het donker. Het is een van de langste nachten van mijn leven. Wachten. Waarop? Op zonsopgang? En dan? Met de hele buurt strijken we neer op de top van de berghelling. De stenen zijn een oncomfortabele ondergrond om de nacht door te brengen. Van slapen komt niets terecht. Iedereen is bezorgd om familieleden, van wie geen nieuws doorkomt. Mensen komen helemaal vanuit het stadscentrum aangelopen, met vreselijke berichten. Het paleis is ingestort. Scholen, politiegebouwen, hotels, supermarkten en ga zo maar door. De hele nacht door vinden er ‘kerkdiensten’ plaats. Eindelijk breekt de dag aan. De zon gaat op, alsof er niets gebeurd is. Garly en ik verlaten te voet Meyot. In stilte en verbijsterd lopen we naar Petion-Ville en verder naar Delmas, naar kantoor. Onderweg lange stoeten mensen op de been. Overal om ons heen ingestorte gebouwen, gevaarlijk schuin hangende huizen. Als poppenkasten zijn ze opengescheurd. Caribbean, de grootste supermarkt, is volledig verwoest. Scholen zijn met de grond gelijk gemaakt. Overal liggen lijken aan de kant van de weg, sommigen bedekt met een kleed, anderen niet volledig. Ik zie een schoolmeisje liggen, dood. Haar groene schoolrok komt onder het kleed uit. De scholen waren net maandag weer begonnen. Op de een of andere manier bereiken we kantoor. Dat staat nog overeind, maar niemand te bekennen. Garly neemt een auto mee en vertrekt, op zoek naar familie. Even later komen mijn collega’s Kurt en Pancha binnen. Ik word verblijd met het nieuws dat alle team leden in leven zijn. Samen met Pancha loop ik naar Petion-Ville, waar een groep collega’s bijeenvergaderd is in de tuin van een van hun woningen. Twee van hen zijn gewond en in verband gewikkeld. Vanaf de vijfde verdieping zijn ze met huis en al naar beneden gestort en er levend uitgekomen. Ik loop terug naar Meyot, om de nacht weer door te brengen onder de sterrenlucht. Het begin van een ander leven. Een leven van proberen gewonden naar overvolle ziekenhuizen te brengen. Een leven van medicijnen bij Artsen zonder grenzen brengen en bij andere klinieken. Kartonnen dozen gebruikt zien worden om een arm te spalken. Een afgerukt been zien liggen. Opgeblazen lijken met rottende, ontbindende handen. Stank van rottende lichamen onder ingestorte gebouwen. Trucks vol lijken. Massagraven. Verbrande lichamen. Meer ellende, dood en verderf dan je je kunt indenken. Voedsel en water distribueren. Huizen van collega’s totaal vernield zien. Alles ligt plat. Het duurt meer dan een week voordat benzinepompen weer functioneren, voordat banken opengaan, sommige winkels. De markt draait door, scholen zijn dicht. Misdadigers zijn ontsnapt, vele regeringsleiders en politieagenten zijn om het leven gekomen. Overal ontheemde, dakloze mensen. Overal angst. En nu? Mijn hart voelt net zo verscheurd als het land dat ik om me heen zie. Mijn wereld is onherkenbaar veranderd. Was dit die open vlakte? Was dit het voetbalveld? Deze plaats, waar nu provisorische tenten verrijzen? Het familieleven is vervangen door gemeenschapsleven. ’s Avonds slaap ik in een groep van 50 personen. Er wordt samen eten gekookt, samen water gedeeld. Latrines zijn er niet. Wat een problemen. Waar te beginnen? Men heeft geen geld om eten te kopen. Kinderen die huilen van honger. Radeloze ouders. En iedereen is in dezelfde situatie. Niet even, niet in een klein gebied. Overal, iedereen. Zo lang en zo hard moeten mensen werken en doorzetten om een huis te bouwen, om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien. En nu? Alles weggevaagd, in een paar seconden tijd. Verwoesting. Vernieling. Dood. Verdriet. Verderf. Ellende. Honger. Dorst. Angst. En toch; ook geloof, vertrouwen, hoop, respect, solidariteit, delen. God leert ons in eenheid te leven, zegt men. Doorzettingsvermogen. Handen ineenslaan om overlevenden te redden van onder de gebouwen. Om puin te ruimen. Om doden te begraven. Om markten, benzinepompen en banken weer draaiende te krijgen. Om je buren te helpen, ook al heb je zelf niets meer. Doorgaan met het leven, omringd door de dood. Temidden van dit alles word ik stil verwonderd door het hoopgevende bericht dat ik tante ben geworden. Welkom in deze wereld, Ariane de Greef. Het is me een eer om je tante te mogen zijn. Al ken ik je nog niet, weet dat ik nu al trots op je ben. Gefeliciteerd, Jaco en Tanja, mijn broer en schoonzus.
Het is vandaag zondag. Kerkdiensten gaan door, al is het niet in kerkgebouwen. In onze ‘tent’ zaten we vanochtend bijeen om samen te bidden, te danken, te zingen, te luisteren naar het woord van God. Al zijn predikanten overleden, God wordt gediend. Twee weken geleden zat ik in de kerk in een wijk genaamd Boulard. Een dag later gingen we naar het Rode Kruis voor bloeddonatie. Nog een dag later was de vrouw van de predikant dood, begraven onder haar winkeltje. Vandaag ging ik terug naar het kerkgebouw, dat met gescheurde muren een stille getuige is van een vreselijke ramp. Het veld vlakbij de kerk is veranderd in een kamp, zoals op zoveel plaatsen. De straat is geblokkeerd door ingestorte huizen. Daar stond een grote villa, wijst iemand me. Er is niets meer van over. Eronder liggen ontelbare mensen bedolven. Het is niet te vatten wat hier gebeurd is, wat hier gaande is. Ik heb een fototoestel in mijn zak, maar het is een zware opgave om foto’s te maken. De beelden zijn te zien op televisie en in kranten.
Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heeren hand. Heere, ga met dit volk, wees genadig, wees nabij in dit land, help met wederopbouw!
Giften blijven welkom op rekeningnummer 30.42.00.182 ten name van Christelijke Gereformeerde Kerk Drogeham, onder vermelding van aardbeving Haiti.
Algauw wordt het donker. Het is een van de langste nachten van mijn leven. Wachten. Waarop? Op zonsopgang? En dan? Met de hele buurt strijken we neer op de top van de berghelling. De stenen zijn een oncomfortabele ondergrond om de nacht door te brengen. Van slapen komt niets terecht. Iedereen is bezorgd om familieleden, van wie geen nieuws doorkomt. Mensen komen helemaal vanuit het stadscentrum aangelopen, met vreselijke berichten. Het paleis is ingestort. Scholen, politiegebouwen, hotels, supermarkten en ga zo maar door. De hele nacht door vinden er ‘kerkdiensten’ plaats. Eindelijk breekt de dag aan. De zon gaat op, alsof er niets gebeurd is. Garly en ik verlaten te voet Meyot. In stilte en verbijsterd lopen we naar Petion-Ville en verder naar Delmas, naar kantoor. Onderweg lange stoeten mensen op de been. Overal om ons heen ingestorte gebouwen, gevaarlijk schuin hangende huizen. Als poppenkasten zijn ze opengescheurd. Caribbean, de grootste supermarkt, is volledig verwoest. Scholen zijn met de grond gelijk gemaakt. Overal liggen lijken aan de kant van de weg, sommigen bedekt met een kleed, anderen niet volledig. Ik zie een schoolmeisje liggen, dood. Haar groene schoolrok komt onder het kleed uit. De scholen waren net maandag weer begonnen. Op de een of andere manier bereiken we kantoor. Dat staat nog overeind, maar niemand te bekennen. Garly neemt een auto mee en vertrekt, op zoek naar familie. Even later komen mijn collega’s Kurt en Pancha binnen. Ik word verblijd met het nieuws dat alle team leden in leven zijn. Samen met Pancha loop ik naar Petion-Ville, waar een groep collega’s bijeenvergaderd is in de tuin van een van hun woningen. Twee van hen zijn gewond en in verband gewikkeld. Vanaf de vijfde verdieping zijn ze met huis en al naar beneden gestort en er levend uitgekomen. Ik loop terug naar Meyot, om de nacht weer door te brengen onder de sterrenlucht. Het begin van een ander leven. Een leven van proberen gewonden naar overvolle ziekenhuizen te brengen. Een leven van medicijnen bij Artsen zonder grenzen brengen en bij andere klinieken. Kartonnen dozen gebruikt zien worden om een arm te spalken. Een afgerukt been zien liggen. Opgeblazen lijken met rottende, ontbindende handen. Stank van rottende lichamen onder ingestorte gebouwen. Trucks vol lijken. Massagraven. Verbrande lichamen. Meer ellende, dood en verderf dan je je kunt indenken. Voedsel en water distribueren. Huizen van collega’s totaal vernield zien. Alles ligt plat. Het duurt meer dan een week voordat benzinepompen weer functioneren, voordat banken opengaan, sommige winkels. De markt draait door, scholen zijn dicht. Misdadigers zijn ontsnapt, vele regeringsleiders en politieagenten zijn om het leven gekomen. Overal ontheemde, dakloze mensen. Overal angst. En nu? Mijn hart voelt net zo verscheurd als het land dat ik om me heen zie. Mijn wereld is onherkenbaar veranderd. Was dit die open vlakte? Was dit het voetbalveld? Deze plaats, waar nu provisorische tenten verrijzen? Het familieleven is vervangen door gemeenschapsleven. ’s Avonds slaap ik in een groep van 50 personen. Er wordt samen eten gekookt, samen water gedeeld. Latrines zijn er niet. Wat een problemen. Waar te beginnen? Men heeft geen geld om eten te kopen. Kinderen die huilen van honger. Radeloze ouders. En iedereen is in dezelfde situatie. Niet even, niet in een klein gebied. Overal, iedereen. Zo lang en zo hard moeten mensen werken en doorzetten om een huis te bouwen, om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien. En nu? Alles weggevaagd, in een paar seconden tijd. Verwoesting. Vernieling. Dood. Verdriet. Verderf. Ellende. Honger. Dorst. Angst. En toch; ook geloof, vertrouwen, hoop, respect, solidariteit, delen. God leert ons in eenheid te leven, zegt men. Doorzettingsvermogen. Handen ineenslaan om overlevenden te redden van onder de gebouwen. Om puin te ruimen. Om doden te begraven. Om markten, benzinepompen en banken weer draaiende te krijgen. Om je buren te helpen, ook al heb je zelf niets meer. Doorgaan met het leven, omringd door de dood. Temidden van dit alles word ik stil verwonderd door het hoopgevende bericht dat ik tante ben geworden. Welkom in deze wereld, Ariane de Greef. Het is me een eer om je tante te mogen zijn. Al ken ik je nog niet, weet dat ik nu al trots op je ben. Gefeliciteerd, Jaco en Tanja, mijn broer en schoonzus.
Het is vandaag zondag. Kerkdiensten gaan door, al is het niet in kerkgebouwen. In onze ‘tent’ zaten we vanochtend bijeen om samen te bidden, te danken, te zingen, te luisteren naar het woord van God. Al zijn predikanten overleden, God wordt gediend. Twee weken geleden zat ik in de kerk in een wijk genaamd Boulard. Een dag later gingen we naar het Rode Kruis voor bloeddonatie. Nog een dag later was de vrouw van de predikant dood, begraven onder haar winkeltje. Vandaag ging ik terug naar het kerkgebouw, dat met gescheurde muren een stille getuige is van een vreselijke ramp. Het veld vlakbij de kerk is veranderd in een kamp, zoals op zoveel plaatsen. De straat is geblokkeerd door ingestorte huizen. Daar stond een grote villa, wijst iemand me. Er is niets meer van over. Eronder liggen ontelbare mensen bedolven. Het is niet te vatten wat hier gebeurd is, wat hier gaande is. Ik heb een fototoestel in mijn zak, maar het is een zware opgave om foto’s te maken. De beelden zijn te zien op televisie en in kranten.
Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heeren hand. Heere, ga met dit volk, wees genadig, wees nabij in dit land, help met wederopbouw!
Giften blijven welkom op rekeningnummer 30.42.00.182 ten name van Christelijke Gereformeerde Kerk Drogeham, onder vermelding van aardbeving Haiti.
-
24 Januari 2010 - 19:24
Anny:
Lieve Margot, ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen!
Er worden oveal acties gehouden voor Haiti, de hele wereld leeft mee.
Meisje, pas goed op jezelf!! -
24 Januari 2010 - 19:43
Alice:
Hoi Margot,
ik zou hier heel wat mooie, bemoedigende woorden neer willen schrijven voor je, maar eigenlijk ben ik gewoon sprakeloos na het lezen van je verslag. Heel veel sterkte, hou je haaks, pas goed op jezelf en ik hoop dat je ook werkelijk de Kracht mag ervaren uit al die gebeden die er voor jou en Haiti worden gedaan.
Wat fijn dat er ondanks alle ellende ook een lichtpuntje is: Ariane
(pake en beppe hebben haar foto al even aan ons laten zien)
-
24 Januari 2010 - 20:03
Marieke:
Heej Lieverd,
Ik weet niet wat ik moet zeggen, woorden schieten hier te kort. Ik bid voor je en denk veel aan je! Heel veel sterkte!!
Een knuffel en liefs, Marieke -
24 Januari 2010 - 20:35
Alie De Graaf Spa Bu:
Margot wat een verslag,om stil van te worden.we werden door de diaconi van onze kerk verwezen naar het werk van Margot en werd vandaag bus aktie gehouden en zo is meeleven mogelijk ook in ons gebed en zijn dankbaar dat de Heere jou heeft gespaard .en wensen jullie met elkaar dag voor dag sterkte toe -
24 Januari 2010 - 23:14
Johan:
hallo Margot, het leven gaat gewoon door, mensen sterven en er worden mensen geboren.
ik weet niet wat te zeggen. je bent tante, Ariane is nu al een bijzonder kind, gefeliciteerd, het klinkt zo raar, als ik bedenk in wat voor omgeving en situatie jij zit. Ik hoop dat zij later begrijpt dat zij de toekomst is, Jaco en Tanja geluk gewenst met dit nieuwe leven. Tabina en Catharinus geluk gewenst met jullie Opa en Oma zijn. margot ik hoop dat je ondanks alles toch foto's heb gemaakt, laat zien dat hulp en geld direct nodig zijn en dat jij mogelijk de hand in directe projecten kunt hebben.
in gedachten verbonden,
Johan -
25 Januari 2010 - 07:41
Nicole Van Den Broek:
Hoe oneerlijk kan het soms toch verdeeld zijn? Ik heb je woorden wel een aantal keren terug gelezen en kan het nog niet bevatten. Hoe moet dat voor jou wel niet zijn om er daadwerkelijk tussenin te staan! Ik wens jou en de mensen van Haiti alle kracht om hier bovenop te komen en ik blijf je volgen. Heel veel sterkte. -
25 Januari 2010 - 12:59
Jaco En Mirjam:
margot,
er zijn geen woorden voor wat jij mee moest en moet maken. Er is maar Een waar we op kunnen vertrouwen. veel sterkte met alles!
Nog gefeliciteerd met je kleine tante zegstertje! En misschien had je het al wel gehoord maar je hebt er ook een achterneefje bij! Hij heet Aaron en is een dag na Ariane geboren!
zorg goed voor jezelf en voor anderen, we denken aan je.
Jaco & Mirjam Ezra en Aaron
-
25 Januari 2010 - 14:03
Nicolien:
pff..wat zet je nu onder zo'n bericht.. ik weet het niet..
..en toch wil ik iets neerzetten, al is het alleen maar ten teken van dat ik aan je denk; aan jou en aan alle mensen in Haïti.. Er zijn de afgelopen weken veel momenten geweest dat ik niets anders kon, dan alleen maar verdrietig voor me uitstaren.. Het is echt zo onvoorstelbaar! Zo'n ramp op zich is al erg, maar dan ook nog in zo'n land. Een land waar iedereen al zo weinig heeft.. waar de gevolgen nog zo lang te voelen zullen zijn..
Het voelt zo machteloos om te weten dat er aan de andere kant zoveel ellende is en niet te weten wat zelf te doen.. Geld geven lijkt dan zo weinig..
Margot, heel veel sterkte!! Ik denk aan je! En heb echt enorme bewondering voor alles wat je doet!
xnic -
25 Januari 2010 - 14:38
Joske:
Hallo Margot,
ik wist dat het heel erg moet zijn, maar als je dit leest, is het allemaal nog veel erger!
Elke dag denk ik wel even aan Haïti, hoe het daar moet zijn onder deze omstandigheden. En dan denk ik bij mezelf: Wat moet dat erg zijn! En dan denk ik dat ik snap hoe al die mensen zich moeten voelen. Maar op datzelfe moment weet ik ook dat ik het niet kan begrijpen. Ik kan het me eigenlijk gewoon niet indenken hoe dat moet zijn! Om daar te moeten leven. Om weer door te gaan. Wij leven hier gewoon als mensen die zoveel hebben. Wat een enorm verschil!!
Zaterdag hebben we een actiedag gehouden! Het was erg mooi om te zien hoeveel mensen er waren.
Margot, heel veel sterkte daar! Pas goed op jezelf en weet dat wij hier voor jou bidden!
(Trouwens, gefeliciteerd met je tante zijn! :D)
Groetjes Joske. -
25 Januari 2010 - 20:47
Wiersmakootstertille:
mij geleid des Heren hand.Dat je dat zo mag ervaren in deze situatie.
Margo wat een verslag,en om dit te moeten mee maken.
het is verschrikkelijk wat daar gebeurt is,niet voor ons te bevatten.wij wensen je heel veel kracht en sterkte toe.Gods zegen en ZIJN sterkte toegewenst. jappy en fokje wiersma kootstertille gem. Drogeham
-
25 Januari 2010 - 22:41
Janke Scheeringa:
Margot wat jij en de bevolking van Haitie hebben moeten mee maken daar zijn geen woorden voor die recht doen aan wat er is gebeurd .Voor iemand die er niet bij was ook niet te bevatten.
Beelden op tv laten een diepe indruk bij mij achter ,Maar jou verhaal laat een nog vele maln diepere indruk bij me achter. Wat s en mens maar kleinen neitig. Wat kan men doen omte helpen ?Buiten geld geven staan we met lege handen.
En onanks alle ellende zeg je En toch; ook geloof, vertrouwen, hoop, respect, solidariteit, delen. God leert ons in eenheid te leven, zegt men. Doorzettingsvermogen. Handen ineenslaan om overlevenden te redden van onder de gebouwen. Om puin te ruimen. Om je buren te helpen, ook al heb je zelf niets meer.
Als ik dat lees denk ik wat zijn wij hier ondanks onze welvaart en alles wat we hebben vaak ontzettend arm Hier zouden wij nog heel veel van kunnen leren
Wat een dapper volk om zo te kunnen reageren En wat een dappere moedige hulpverleners die ondanks alles stug doorgaan.
En dan een lichtpuntje en nieuw leven in de vorm van een nichtje voor Margot Nu dus tante Margot Je zegt dat je nu al trots op haar bent. Als ze wat ouder is hoop ik dat ze trots is op haar moedige en dappere tante Margot
Houd je taai Margot en zorg ook goed voor je zelf
Gr Janke (je oude jeugd EHBO instructuur en moeder van Rene een schoolvriend van Jacco en van je oud klasgeootje Sandra) -
26 Januari 2010 - 13:20
Cootje Boekschooten:
Even een vraag.
Gaat het geld dat wordt binnengehaald naar giro 555? -
26 Januari 2010 - 13:32
Stefan:
Nee, het geld dat gestort wordt op rekening 3042.00.182 tnv Chr. Geref. Kerk, Drogeham, wordt overgemaakt op de prive-rekening van Margo. -
26 Januari 2010 - 17:51
Marie-Ange:
hallo margot ik ben een vriendin van sevda en ik wil je bedanken voor wat je doet in haiti. ik kom er zelf niet vandaan maar het is goed wat jij doet god zegene jou en veel succes in haiti, ik hoop dat we elkaar een keertje kunnen ontmoeten want je bent toch wel een inspiratie voor iedereen. daag -
26 Januari 2010 - 20:51
Fokko En Margriet:
Margot, wat heb je de afgelopen tijd veel meegemaakt. We wensen je heel veel sterkte toe om al deze dingen te verwerken. Gods nabijheid en kracht ook toegewenst om hulp te bieden. Pas goed op jezelf. -
27 Januari 2010 - 15:29
Fam Boetes:
Hoi Margot Ik weet niet wat ik moet schrijven,ik ben sprakeloos als je de beelden ziet van mensen die daar liggen onder de puinhopen en schreewende mensen,allemaal roepen om hulp.Waar moet je beginnen?? Het liefst zou je ze allemaal tegelijk willen helpen.alle bewondering voor jou werk Margot daar in Haiti.Wij bidden voor jou en denken iedere dag aan dat moeilijke werk dat iedere dag weer op je staat te wachten. Wij leven met je mee.Een hartelijke groeten uit Harkema. -
27 Januari 2010 - 18:00
Joske:
Margot,
Wist je nog de laatste keer dat jij mij orgelles gaf? Toen speelde jij ook: 'Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heeren hand.'
Wat mooi dat je daar nu weer op kunt terug vallen!
Veel sterkte daar!
Groeten van hier,
Joske.
-
27 Januari 2010 - 20:36
Annie Rodenburg:
Hallo Margot,
Ook ik wil je feliciteren met je nieuwe status als tante, een lichtpuntje in alle ellende die je momenteel doormaakt.Ook ik heb geen woorden voor alles wat er in Haiti gebeurd is,ik bid en hoop voor je dat jij gezond mag blijven en de moed erin zult houden,heel veel sterkte gewenst, liefs van Annie -
27 Januari 2010 - 21:20
Trinke:
Lieve Margot,
Kippevel, tranen in mijn ogen en verder geen woorden voor dit overweldigende natuurgeweld. God´s meer dan overweldigende zegen in deze tijden.
Liefs Trinke -
30 Januari 2010 - 12:13
Alice:
Hoi Margot
Bijna 3 weken na de aardbeving merk je hier in Nederland toch dat het verschrikkelijke nieuws van de aardbeving al weer naar de achtergrond dreigt te raken. Maar voor jou is het nog steeds de realiteit en dat zal ook nog wel even duren. We zijn erg benieuwd hoe het met je gaat. Kun je zelf goed aan eten en drinken komen? Heb je nog kleding e.d. uit je woning kunnen halen?
In gedachten zijn we vaak bij je, we bidden voor je.
Groeten van Harrie en Alice
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
