Over en weer: Haïti en CGK Nederland
Door: Margot de Greef
Blijf op de hoogte en volg Margot
10 Juni 2014 | Verenigde Staten, Durham
Het is wegens omstandigheden een poos stil geweest op de website. In het dagelijkse leven is het echter verre van stil geweest.
Begin mei kreeg ik drie collega's uit Amerika en Argentinië een week op bezoek om het onderwerp 'kinderbescherming' nader te bestuderen. Vele interessante ontmoetingen met internationale en nationale organisaties. Ook als collega's onderling mochten we spreken over 'bescherming'. Wegens ziekte kon ik helaas maar weinig van de gesprekken bijwonen. Na een week vertrokken de collega's naar het buurland, de Dominicaanse Republiek, om zich daar vooral te richten op de situatie van denationalisering.
De afgelopen maand hielden we ons voornamelijk bezig met het afronden van jaarverslagen en het opstellen van nieuwe jaarplannen voor diverse bestaande partner organisaties, evenals mogelijke nieuwe partners. Interessante ontmoetingen op het gebied van kindslaven, plus het officiële begin van een onderzoek naar de situatie van kindslaven in Haïti. Een boeiend gesprek over een initiatief om journalisten op te leiden voor het samenstellen van documentaires en die te gebruiken voor lobby doeleinden, nationaal en internationaal. Gesprekken over droogte en voedselveiligheid in het Noordwesten. Nieuws uit de Dominicaanse Republiek, waar een deel van de aldaar geboren afstammelingen van buitenlanders in aanmerking lijkt te komen voor het behouden van hun nationaliteit. Een bitter moeilijke situatie, waarbij mensen die decennia lang een Dominicaans paspoort hebben gehad (en Dominicaans geboren zijn) plotseling niet langer als Dominicaans beschouwd worden.
Een van de prioriteiten van KDRe is onderwijs. Regelmatig wordt er training gegeven aan docenten om hun didactische vaardigheden te vergroten. In het kader hiervan vond in mei een observatie plaats van docenten (die eerder deelnamen aan training) tijdens het lesgeven. Door te werken met de docenten kan de kwaliteit van het basisonderwijs verbeterd worden.
Mei is een regenmaand. Zodra het hard regent, staat het verkeer in Port-au-Prince gelijk muurvast. Ook het ravijn dat we moeten oversteken om in Meyot te komen, staat dan algauw onder water. Het werk aan de brug die er gebouwd wordt, ligt al maanden stil. Uit protest werden er autobanden verbrand; het duurt te lang volgens de omwonenden.
De maand mei bracht ook op ander gebied de nodige uitdagingen en problemen met zich mee. Ziekte, de een z'n schoonvader kreeg een hersenbloeding, een ander z'n kind kreeg een epilepsie toeval, weer een ander z'n kind werd onwel op school, een ander kreeg te horen dat hij hartproblemen heeft en bij weer een ander was er een sterfgeval. Bij overlijden is het cultureel belangrijk om medeleven te tonen. We waren dan ook op een vroege zaterdagochtend aanwezig bij de rouwdienst van de overleden grootmoeder. Aansluitend reed ik een van de auto's naar de geboorteplaats van de overledene, Thomonde, zo'n 2,5 uur rijden vanaf Port-au-Prince. Op dezelfde dag dat ik eens aan het graf van mijn eigen opa stond (10 mei), was ik er nu getuige van hoe een moeder, oma en overgrootmoeder in de graftombe werd bijgelegd in de achtertuin van haar ouderlijk huis en hoe de tombe werd dichtgemetseld.
Temidden van dat alles kwam het bericht van een nieuw gearriveerde ziekte: chikungunya, decennia geleden al opgedoken in Afrika en een aantal maanden geleden in het Caribisch gebied gearriveerd. Via de Dominicaanse Republiek is deze ziekte uiteindelijk afgelopen maand naar Haïti gekomen. Chikungunya is een broertje van malaria en dengue en net als deze ziektes overdraagbaar per mug (overdag). Er wordt wel vaker gewaarschuwd voor ziektes, maar nog niet eerder heb ik zo snel een ziekte om zich heen zien grijpen. Eerst de vrouw van een collega, toen een andere collega. Terwijl ze zelf ziek in bed lag, werd ze gebeld door de school van haar zoon: ook hij was ziek en moest opgehaald worden. Dezelfde dag nog werd een andere collega ook gebeld door de school van zijn zoon. Uiteindelijk zijn alle kantoorgenoten en hun familieleden ziek geworden. Het officiële cijfer steeg in minder dan 4 weken tijd van 14 naar 15.000 zieken. Ik zat inmiddels enigszins op hete kolen, aangezien er een reis naar Nederland aan zat te komen.
Zaterdag 17 mei kwam ik via New York en London aan op Schiphol. Goed weerzien met familie en gemeenteleden. Zondagavond echter ging ik al met koorts naar bed. Toch chikungunya opgelopen, dacht ik; koorts, gewrichtspijn, rode vlekken. De eerste week van mijn verblijf in Nederland heb ik ziek thuis doorgebracht. En ook Nederland blijft niet gespaard voor problemen; verhalen van mishandeling en trauma, bij volwassenen en kinderen, de dood van een 10 jarig kind op het sportveld van Twijzel tijdens een korfbaltoernooi. Leed is overal.
Donderdag 22 mei voegde Garly zich vanuit Haïti bij me. We waren samen in Nederland op uitnodiging van de Christelijke Gereformeerde Kerken om deel te nemen aan de landelijke kerkendag. Er waren meer activiteiten gepland; gesprekken met de krant, een bezoek aan mijn voormalige werkgever, die zowel van naam als verblijfplaats gewijzigd is; Van Smaak in Drachten. Een heel interessant gesprek mochten we voeren met een reisorganisatie die Haïti volgend jaar in het aanbod van bestemmingen hoopt op te nemen. We namen deel aan een activiteitenmarkt van de gereformeerde gemeente in Alblasserdam, in samenwerking met het plaatselijke Woord en Daad comité. Ook met de landelijke organisatie van Woord en Daad vond een ontmoeting plaats, evenals met het comité Woord en Daad KDRe Haïti; het comité dat vanuit Nederland het werk van KDRe steunt in Haïti. Bijzonder om de goede, ontspannen onderlinge sfeer te mogen meemaken en nader kennis te maken met deze mensen die zich in Nederland inzetten voor Haïti.
Op een avond hadden we een mooie bijeenkomst met de PKN in Aalst, waar we een geïnteresseerd gezelschap wat mochten vertellen over Haïti. Ook een etentje in de thuisgemeente Drogeham mocht niet ontbreken. Opnieuw een prettig samenzijn, gezelligheid, mooie opkomst, wat verteld over Haïti, bijzondere, blijvende steun en belangstelling, van zowel volwassenen als kinderen. We bezochten eveneens deputaten christelijke gereformeerde kerken, die ons hadden uitgenodigd. Dat we door meer gemeentes worden gedragen dan enkel Drogeham, werd heel duidelijk tijdens de aanleiding van ons bezoek: landelijke Kerkendag van de christelijke gereformeerde kerken. (http://www.cgk-kerkendag.nl/)
De Kerkendag werd gehouden te Urk. Het thema was: over en weer, oftewel wederkerigheid. De aankomst was al imponerend, met rijen auto's en wandelaars komend vanuit alle hoeken. De dag werd gezamenlijk geopend met zang, muziek, gebed en een appèlwoord over het thema 'over en weer'. Een volle kerk. Aansluitend vonden er workshop sessies plaats om het werk van deputaten beter te leren kennen. Wij mochten deelnemen aan de workshop van diaconaat en daarbij enkele concrete voorbeelden geven van wederkerigheid in de praktijk tussen Haïti en Nederland.
Natuurlijk mocht een vis niet ontbreken aan het middagmaal. Ook de kinderen hadden hun eigen programma gedurende de hele dag. En ook aan hen mochten we wat vertellen over Haïti. De kinderen wisten vele, mooie vragen te stellen. De tweede reeks workshops werd gevolgd door een gezamenlijke afsluiting.
Voorafgaand aan de Kerkendag hebben plaatselijke kerken allerlei soorten acties verzonnen en gehouden om geld in te zamelen voor het landelijke doel. Dit keer was dat de bouw van waterputten in Lamontay, Noordwest Haïti. Ook tijdens de Kerkendag werd nog gecollecteerd en verkocht voor dit doel. Tijdens de afsluiting werd het bedrag op een creatieve manier bekend gemaakt: Garly en ik werden gevraagd om de leeftijden te raden van vier kinderen, waarvan de getallen samen het eindbedrag vormden; ruim 20.000 euro. Garly sprak een dankwoord uit, vertellend hoe inwoners van Lamontay decennia geleden begonnen om met de hand een weg aan te leggen naar hun dorp, in solidariteit met elkaar, en ook geloofden dat er op een dag water zou komen. Samen met de CGK in Nederland wordt dat nu waar gemaakt. Garly sloot af met een lied dat spreekt over de liefde van God, met zijn stem sprekend voor de mensen in Lamontay. Dat raakte. Niet weer te geven hoe bijzonder het is te weten en te zien dat zoveel mensen en kerken achter ons staan en ons steunen. Over en weer tussen Haïti en Nederland.
Een verblijf van mooie ontmoetingen en vele indrukken, ook om weer mee te nemen naar Haïti. We combineerden de afspraken met wat cultureel bezoek en bezoek aan familie en vrienden. Zo mocht natuurlijk een wandeling langs de haven van Urk niet ontbreken. Garly kreeg de kans om een paprikakas te bezoeken, we wandelden rond in Dokkum en werden gastvrij meegenomen naar de Orchideeënhoeve in Luttelgeest.
Predikanten en predikantsgezinnen ontvingen ons eveneens gastvrij en hartelijk. Toen ds. Capellen in Drogeham preekte over de bescherming van engelen in opdracht van God, richtte hij zich zelfs tot drie keer toe in het Creools tot Garly. Ds. Sok nodigde ons uit om een dienst bij te wonen in Nieuw-Balinge en nam ons mee naar een plaggenhut. Een bezoek aan voormalig kamp Westerbork maakte eveneens grote indruk op Garly, toen hij hoorde wat daar allemaal gebeurd is. Garly en ik hebben elkaar leren kennen toen we allebei voor Mennonite Central Committee werkten. Zes jaar later hebben we (op de motor) de plaats bezocht waar de wortels liggen van de mennonieten: Witmarsum, de geboorteplaats van Menno Simons.
Maandag 2 juni zouden we teruggaan naar Haïti. We vertrokken samen naar het vliegveld en Garly is veilig en wel aangekomen in Haïti, maar ik ben wegens omstandigheden nog een week langer in Nederland gebleven, een week waarin ik thuis kon werken, bij familie zijn en de nodige medische zorg kon ontvangen. Daaruit bleek onder andere dat ik geen chikungunya had, maar dengue (ook overdraagbaar per mug). Zo was ik met Hemelvaartsdag en Pinksteren in Nederland en mocht ik zelfs weer eens de gemeentezang op het orgel begeleiden.
Gisteren ben ik na een goed verblijf in Nederland via Philadelphia naar Raleigh/Durham gevlogen, in North Carolina, Amerika. Daar heb ik me bij mijn collega's gevoegd voor een bijeenkomst van het team van Latijns Amerika/Caribisch gebied, dat twee keer per jaar plaatsvindt. Ons verblijf in Nederland heeft veel indruk op ons gemaakt en veel stof tot nadenken gegeven. Over en weer, dat blijft ons gezamenlijke streven.
Begin mei kreeg ik drie collega's uit Amerika en Argentinië een week op bezoek om het onderwerp 'kinderbescherming' nader te bestuderen. Vele interessante ontmoetingen met internationale en nationale organisaties. Ook als collega's onderling mochten we spreken over 'bescherming'. Wegens ziekte kon ik helaas maar weinig van de gesprekken bijwonen. Na een week vertrokken de collega's naar het buurland, de Dominicaanse Republiek, om zich daar vooral te richten op de situatie van denationalisering.
De afgelopen maand hielden we ons voornamelijk bezig met het afronden van jaarverslagen en het opstellen van nieuwe jaarplannen voor diverse bestaande partner organisaties, evenals mogelijke nieuwe partners. Interessante ontmoetingen op het gebied van kindslaven, plus het officiële begin van een onderzoek naar de situatie van kindslaven in Haïti. Een boeiend gesprek over een initiatief om journalisten op te leiden voor het samenstellen van documentaires en die te gebruiken voor lobby doeleinden, nationaal en internationaal. Gesprekken over droogte en voedselveiligheid in het Noordwesten. Nieuws uit de Dominicaanse Republiek, waar een deel van de aldaar geboren afstammelingen van buitenlanders in aanmerking lijkt te komen voor het behouden van hun nationaliteit. Een bitter moeilijke situatie, waarbij mensen die decennia lang een Dominicaans paspoort hebben gehad (en Dominicaans geboren zijn) plotseling niet langer als Dominicaans beschouwd worden.
Een van de prioriteiten van KDRe is onderwijs. Regelmatig wordt er training gegeven aan docenten om hun didactische vaardigheden te vergroten. In het kader hiervan vond in mei een observatie plaats van docenten (die eerder deelnamen aan training) tijdens het lesgeven. Door te werken met de docenten kan de kwaliteit van het basisonderwijs verbeterd worden.
Mei is een regenmaand. Zodra het hard regent, staat het verkeer in Port-au-Prince gelijk muurvast. Ook het ravijn dat we moeten oversteken om in Meyot te komen, staat dan algauw onder water. Het werk aan de brug die er gebouwd wordt, ligt al maanden stil. Uit protest werden er autobanden verbrand; het duurt te lang volgens de omwonenden.
De maand mei bracht ook op ander gebied de nodige uitdagingen en problemen met zich mee. Ziekte, de een z'n schoonvader kreeg een hersenbloeding, een ander z'n kind kreeg een epilepsie toeval, weer een ander z'n kind werd onwel op school, een ander kreeg te horen dat hij hartproblemen heeft en bij weer een ander was er een sterfgeval. Bij overlijden is het cultureel belangrijk om medeleven te tonen. We waren dan ook op een vroege zaterdagochtend aanwezig bij de rouwdienst van de overleden grootmoeder. Aansluitend reed ik een van de auto's naar de geboorteplaats van de overledene, Thomonde, zo'n 2,5 uur rijden vanaf Port-au-Prince. Op dezelfde dag dat ik eens aan het graf van mijn eigen opa stond (10 mei), was ik er nu getuige van hoe een moeder, oma en overgrootmoeder in de graftombe werd bijgelegd in de achtertuin van haar ouderlijk huis en hoe de tombe werd dichtgemetseld.
Temidden van dat alles kwam het bericht van een nieuw gearriveerde ziekte: chikungunya, decennia geleden al opgedoken in Afrika en een aantal maanden geleden in het Caribisch gebied gearriveerd. Via de Dominicaanse Republiek is deze ziekte uiteindelijk afgelopen maand naar Haïti gekomen. Chikungunya is een broertje van malaria en dengue en net als deze ziektes overdraagbaar per mug (overdag). Er wordt wel vaker gewaarschuwd voor ziektes, maar nog niet eerder heb ik zo snel een ziekte om zich heen zien grijpen. Eerst de vrouw van een collega, toen een andere collega. Terwijl ze zelf ziek in bed lag, werd ze gebeld door de school van haar zoon: ook hij was ziek en moest opgehaald worden. Dezelfde dag nog werd een andere collega ook gebeld door de school van zijn zoon. Uiteindelijk zijn alle kantoorgenoten en hun familieleden ziek geworden. Het officiële cijfer steeg in minder dan 4 weken tijd van 14 naar 15.000 zieken. Ik zat inmiddels enigszins op hete kolen, aangezien er een reis naar Nederland aan zat te komen.
Zaterdag 17 mei kwam ik via New York en London aan op Schiphol. Goed weerzien met familie en gemeenteleden. Zondagavond echter ging ik al met koorts naar bed. Toch chikungunya opgelopen, dacht ik; koorts, gewrichtspijn, rode vlekken. De eerste week van mijn verblijf in Nederland heb ik ziek thuis doorgebracht. En ook Nederland blijft niet gespaard voor problemen; verhalen van mishandeling en trauma, bij volwassenen en kinderen, de dood van een 10 jarig kind op het sportveld van Twijzel tijdens een korfbaltoernooi. Leed is overal.
Donderdag 22 mei voegde Garly zich vanuit Haïti bij me. We waren samen in Nederland op uitnodiging van de Christelijke Gereformeerde Kerken om deel te nemen aan de landelijke kerkendag. Er waren meer activiteiten gepland; gesprekken met de krant, een bezoek aan mijn voormalige werkgever, die zowel van naam als verblijfplaats gewijzigd is; Van Smaak in Drachten. Een heel interessant gesprek mochten we voeren met een reisorganisatie die Haïti volgend jaar in het aanbod van bestemmingen hoopt op te nemen. We namen deel aan een activiteitenmarkt van de gereformeerde gemeente in Alblasserdam, in samenwerking met het plaatselijke Woord en Daad comité. Ook met de landelijke organisatie van Woord en Daad vond een ontmoeting plaats, evenals met het comité Woord en Daad KDRe Haïti; het comité dat vanuit Nederland het werk van KDRe steunt in Haïti. Bijzonder om de goede, ontspannen onderlinge sfeer te mogen meemaken en nader kennis te maken met deze mensen die zich in Nederland inzetten voor Haïti.
Op een avond hadden we een mooie bijeenkomst met de PKN in Aalst, waar we een geïnteresseerd gezelschap wat mochten vertellen over Haïti. Ook een etentje in de thuisgemeente Drogeham mocht niet ontbreken. Opnieuw een prettig samenzijn, gezelligheid, mooie opkomst, wat verteld over Haïti, bijzondere, blijvende steun en belangstelling, van zowel volwassenen als kinderen. We bezochten eveneens deputaten christelijke gereformeerde kerken, die ons hadden uitgenodigd. Dat we door meer gemeentes worden gedragen dan enkel Drogeham, werd heel duidelijk tijdens de aanleiding van ons bezoek: landelijke Kerkendag van de christelijke gereformeerde kerken. (http://www.cgk-kerkendag.nl/)
De Kerkendag werd gehouden te Urk. Het thema was: over en weer, oftewel wederkerigheid. De aankomst was al imponerend, met rijen auto's en wandelaars komend vanuit alle hoeken. De dag werd gezamenlijk geopend met zang, muziek, gebed en een appèlwoord over het thema 'over en weer'. Een volle kerk. Aansluitend vonden er workshop sessies plaats om het werk van deputaten beter te leren kennen. Wij mochten deelnemen aan de workshop van diaconaat en daarbij enkele concrete voorbeelden geven van wederkerigheid in de praktijk tussen Haïti en Nederland.
Natuurlijk mocht een vis niet ontbreken aan het middagmaal. Ook de kinderen hadden hun eigen programma gedurende de hele dag. En ook aan hen mochten we wat vertellen over Haïti. De kinderen wisten vele, mooie vragen te stellen. De tweede reeks workshops werd gevolgd door een gezamenlijke afsluiting.
Voorafgaand aan de Kerkendag hebben plaatselijke kerken allerlei soorten acties verzonnen en gehouden om geld in te zamelen voor het landelijke doel. Dit keer was dat de bouw van waterputten in Lamontay, Noordwest Haïti. Ook tijdens de Kerkendag werd nog gecollecteerd en verkocht voor dit doel. Tijdens de afsluiting werd het bedrag op een creatieve manier bekend gemaakt: Garly en ik werden gevraagd om de leeftijden te raden van vier kinderen, waarvan de getallen samen het eindbedrag vormden; ruim 20.000 euro. Garly sprak een dankwoord uit, vertellend hoe inwoners van Lamontay decennia geleden begonnen om met de hand een weg aan te leggen naar hun dorp, in solidariteit met elkaar, en ook geloofden dat er op een dag water zou komen. Samen met de CGK in Nederland wordt dat nu waar gemaakt. Garly sloot af met een lied dat spreekt over de liefde van God, met zijn stem sprekend voor de mensen in Lamontay. Dat raakte. Niet weer te geven hoe bijzonder het is te weten en te zien dat zoveel mensen en kerken achter ons staan en ons steunen. Over en weer tussen Haïti en Nederland.
Een verblijf van mooie ontmoetingen en vele indrukken, ook om weer mee te nemen naar Haïti. We combineerden de afspraken met wat cultureel bezoek en bezoek aan familie en vrienden. Zo mocht natuurlijk een wandeling langs de haven van Urk niet ontbreken. Garly kreeg de kans om een paprikakas te bezoeken, we wandelden rond in Dokkum en werden gastvrij meegenomen naar de Orchideeënhoeve in Luttelgeest.
Predikanten en predikantsgezinnen ontvingen ons eveneens gastvrij en hartelijk. Toen ds. Capellen in Drogeham preekte over de bescherming van engelen in opdracht van God, richtte hij zich zelfs tot drie keer toe in het Creools tot Garly. Ds. Sok nodigde ons uit om een dienst bij te wonen in Nieuw-Balinge en nam ons mee naar een plaggenhut. Een bezoek aan voormalig kamp Westerbork maakte eveneens grote indruk op Garly, toen hij hoorde wat daar allemaal gebeurd is. Garly en ik hebben elkaar leren kennen toen we allebei voor Mennonite Central Committee werkten. Zes jaar later hebben we (op de motor) de plaats bezocht waar de wortels liggen van de mennonieten: Witmarsum, de geboorteplaats van Menno Simons.
Maandag 2 juni zouden we teruggaan naar Haïti. We vertrokken samen naar het vliegveld en Garly is veilig en wel aangekomen in Haïti, maar ik ben wegens omstandigheden nog een week langer in Nederland gebleven, een week waarin ik thuis kon werken, bij familie zijn en de nodige medische zorg kon ontvangen. Daaruit bleek onder andere dat ik geen chikungunya had, maar dengue (ook overdraagbaar per mug). Zo was ik met Hemelvaartsdag en Pinksteren in Nederland en mocht ik zelfs weer eens de gemeentezang op het orgel begeleiden.
Gisteren ben ik na een goed verblijf in Nederland via Philadelphia naar Raleigh/Durham gevlogen, in North Carolina, Amerika. Daar heb ik me bij mijn collega's gevoegd voor een bijeenkomst van het team van Latijns Amerika/Caribisch gebied, dat twee keer per jaar plaatsvindt. Ons verblijf in Nederland heeft veel indruk op ons gemaakt en veel stof tot nadenken gegeven. Over en weer, dat blijft ons gezamenlijke streven.
-
11 Juni 2014 - 07:11
Trudy:
Het was SUPER om jullie hier te zien!!!!
Liefs en tot gauw! -
11 Juni 2014 - 08:49
Fam. Alma:
Hallo Margot,
Erg fijn om je even te zien.
We hopen dat je hebt genoten van deze korte tijd.
Even samen met je familie .
We hopen dat je snel zult herstellen en door kunt gaan met je werk.
Gods zegen toegewenst.
groeten,
Gerard, Jannie, Sander, Miriam, Anna, Peter en Betty -
11 Juni 2014 - 17:39
Nicolien:
Wat een hoop meegemaakt weer!!:) Helaas ook veel moeilijke dingen, hoop dat het je blijft lukken om die dingen een plekje te geven!
Het blijft ontzettend mooi om te zien wat jouw vertrek naar Haïti allemaal op gang heeft gebracht! Ook super mooi dat een reisorganisatie Haïti als bestemming wilt toevoegen; ben erg benieuwd hoe dat gaat!
Vond het leuk jullie weer even te zien!
Wel vervelend dat je ziek bent/was - ook al kon je dan nog even in NL blijven. Ik wens je veel beterschap & blijf ook om jezelf denken!!
x -
20 Juni 2014 - 10:24
Joske:
Beste Margot,
Het was fijn om jou en Garly te ontmoeten!!
Fijn dat je zo ook weer bij je familie kon zijn.
Ik wens je Gods zegen toe en ik hoop dat je je snel weer helemaal goed zult voelen.
Hartelijke groet,
Joske
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
